یجوری رفتار میکنید که مجبور میشیم با تمام علاقه ای که نسبت بهتون داریم نبودنتونو ترجیح بدیم..
هدایت شده از ایده و ترفند خانوم خونه👸🏘
باید یاد گرفت که آدما، عروسک نیستن.
قرار نیست هروقت خوش خوشانت بود
سراغشون رو بگیری و هروقت خواستی
پسشون بزنی و اونها لبخند ماسیده رویِ
صورتشون رو تحویلت بدن و بی صدا به
آغوش بکشنت و بگن با اینکه هفته پیش
دست و پاهامو از جا کندی، با مدادشمعی
صورتمو خط خطی کردی، موهامو چیدی،
ولی من هنوز عروسک تو باقی میمونم.
نبودنت سخته ولی دیگه بودنتم حسی نمیده
نمیدونم چمه ولی میدونم قبلا انقد چم نبود ؛
آدم ها را گم میکنید،
به گمان آنکه دوباره پیدایشان میکنید،
یا وقتی بخواهید باز راه یافتشان را پیدا میکنیدولی امان که یادمان می رود،
گاهی بعضا آدم ها هیچ وقت دوبار تکرار نمی شوند باز همانجا که گمشان کرده ایم
نمیتوانیم راه ورود به قلبشان را پیداکنیم!
بعضی ادم هارا درست توی روزی که منتظر شما بود اما شما بین شلوغی های زندگی گمشان کردید؛
برای همیشه از دست می دهید!
از یه جایی به بعد دیگه روم نشد بگم خوب نیستم، پیش خودم میگفتم خب اگه بپرسن چته چی بگم؟ کی حوصله داره انقدر حرف بزنه؟ اصلا از کجا معلوم بفهمن چی میگم؟ پس بیخیال، خوبم تو خوبی؟
فیلم آشغال های دوست داشتنی یه دیالوگی داشت که چقدر وصف حال ما بود: "من و همه ی هم نسلیهام امیدوارترین افسردگان جهانیم "