آدم ها را گم میکنید،
به گمان آنکه دوباره پیدایشان میکنید،
یا وقتی بخواهید باز راه یافتشان را پیدا میکنیدولی امان که یادمان می رود،
گاهی بعضا آدم ها هیچ وقت دوبار تکرار نمی شوند باز همانجا که گمشان کرده ایم
نمیتوانیم راه ورود به قلبشان را پیداکنیم!
بعضی ادم هارا درست توی روزی که منتظر شما بود اما شما بین شلوغی های زندگی گمشان کردید؛
برای همیشه از دست می دهید!
از یه جایی به بعد دیگه روم نشد بگم خوب نیستم، پیش خودم میگفتم خب اگه بپرسن چته چی بگم؟ کی حوصله داره انقدر حرف بزنه؟ اصلا از کجا معلوم بفهمن چی میگم؟ پس بیخیال، خوبم تو خوبی؟
بعضی وقتا یه اتفاق خوب واست میفته منتظری زودتر بری براش تعریف کنی ، به خودت میای میبینی اون ادمی که همیشه تموم زندگیت تک تک لحظه هاتو واسش تعریف کردی ترکت کرده یهو میخوره تو ذوقت و ... میشه به احساساتت.
یه روز راهِت از خیلی از آدمهای زندگیت جدا میشه؛ همونها که کنارشون از تهِ دل خندیدی، کنارشون از تک تک اون لحظهها لذت بردی و واقعا زندگی کردی. و بخش ناراحت کنندهی ماجرا اینجاست که بهشون نگفتی چقدر ممنونی از اینکه هرچند کوتاه ولی باعِث زندگی کردنت شدن.
بحث، دعوا، قهر، ناراحتی، همیشه هست. ببین کی واقعا با این چیزا بازم به پات میمونه و متعهد و عاشقه! ببین کی حواسش به حال و احوال دلته. می دونی، این روزا همه یاد گرفتن توی ظاهر نشون بدن بی عیب و نقصن. ولی خودت باش. متعهد، مهربون، موندگار! شاید بخاطر این پاکی، دل خیلیارو بزنی و کنارت نمونن، ولی مطمئن باش آدمی که عاقله، هیچوقت از دستت نمیده! تمام حرفم اینه که تو خوب باش، کسی که قدر ندونست همون بهتر تو زندگیت نباشه و جا رو برای اومدن یه آدم بهتر که لیاقتت رو داشته باشه، خالی کنه!
