چیزی که هست، اینه یه چیزی این وسط گم شده یا نیست. خیلی خوبه، حداقل کسانی هستند که مردم رو باخبر می‌کنن، آگاهی‌بخشی میکنن، عالیه ما کاری به این نداریم.

سوال من الان اینه، خب ما تقریبا داریم چیزی رو که میدونیم تکرار می‌کنیم، همه میدونن حفاظت از دریای خزر ضروریه یا حتی خیلی‌ها امروز در جریانن که روز دریای خزره، اما واقعا چطور میشه کاری کرد؟ بس نیست دونستن؟ روزها رو فقط نامگذاری کردن؟ بخش اعظمیش دست ما نیست، قبول دارم. مدیریت وحشتناکی که نمیشه، قبول دارم.

اما، چرا اون چیزی که باید باشه نیست؟ چیز ساده ای مثل یه کمپین، یه کاری که هممون امروز بکنیم فقط به خاطر خزر. و آگاهانه انجام بدیم و بدونیم که تاثیر داره و یه متخصصی چیزی کمکمون کنه بفهمیم واقعا میتونیم کمک کنیم یا نه. اینجوری لازم نیست یه روز بشه روز دریای خزر و فرداش یادمون بره و همون آش و همون کاسه. اینجوری یک حرکت اتفاق افتاده.

چرا، چرا حرکتی نیست؟ یا اگه هست چرا همه‌گیر نیست؟ چرا همه پیام روز ملی خزر رو میبینن اما حرکتی که به دنبالش می‌طلبه رو نه؟!

یک تصمیمی دارم میگیرم از جنس همون تصمیمی که برای ساخت جنگل گرفتم. ایندفعه منسجم تر و شفاف تره و مدیون جنگل هستم اینا رو. نمیدونممممم پلخلنبمثک نمی‌خوام این دفعه الکی طولش بدم یا هیجانی رفتار کنم (وی جوک بامزه ای گفت🦖) اما به هر حال حس میکنم ایده و نقشه خوبی از کار در میاد. نمیلچمالملکپبکرح

🦎یه مارمولک وقتی به دیوار چسبیده، حضور خودش رو فکر/حس نمیکنه. نمیگه وای خدایا الان من اینجوری نشستم الان من این ژست رو دارم من اینجورم من اونجورم. اگه این‌طور باشه یا یه بلایی سرش میاد یا یه مارمولک معیوبه! یه مارمولک به دیوار یا سنگ که می‌چسبه، به زندگی چسبیده، اون لحظه رو حس می‌کنه با تمام تمام وجودش با تمام گنجایشی که داره. حالا هرچقدر کوچیک یا بزرگ! بخشی از اون لحظه است بخشی از باد، از خاک یا هر چیزیه که واقعا باهاش در تماسه. یه مارمولک راحته، راحت.

می‌گفت: اگه دلت میخواد بری بدوئی خب برو، اگه تنهایی اشکال نداره وقتی بری آروم آروم آدمای شبیه به خودت پیدا می‌کنی و دیگه تنها نیستی. هیچوقت از انجام کاری که دوستش داری دست برندار حتی اگه فکر می‌کنی تنهایی شاید نشه انجامش داد، من بهت قول میدم که میشه.

درود خوبین؟

یه سوال، به نظرتون اینکه میریم جایی آیا اجازه داریم از اونجا بخشی از طبیعتش رو بیاریم خونه؟

مثلا دیروز داداش من شروع کرد به جمع کردن سنگ های اطراف خونه روستایی مون سنگ ها توی خونه بودن نه تو محیطی که مثلا حیوانات بیشتری باشه یا ما مهمونش باشیم نه، خونه خودمون. و کلی سنگ جمع‌ کرد. عاشق سنگ جمع کردن شد و یه جمله قشنگ گفت.

رنگ‌هاشون رو بررسی میکرد و ذوق میکرد شکل‌شون رو. اومدیم خونه سریع رفت شستشون و چیدشون و کلا متوجه شدم چقدر بچه ها از طبیعت دور افتادن تو شهر و چقدر میتونن باهاش دوست باشن و همه چی متفاوت باشه.