ما دهه هفتاد و هشتادیا فقط دماوند فوران نکرده بریزه رو سروصورتمون

‏نه مَرا دوست داشت ‏نه شعر را... ‏چشم‌هایش هم، ‏دروغ می‌گفتند...

دقیقا همون آدمایی که بیشتر از همه نگرانن بهشون خیانت بشه یا ترک بشن.. زودتر میرن سراغ نفر بعدی.. هم ترک میکنن هم خیانت.

یک‌روز..

صبر اندک‌ را بگویم، یا غم بسیار را؟

‏حضرت مولانا توی یکی از داستان‌های مثنوی میگه که: اگر دانه ای رو کاشتی به هیچکس راجع بهش نگو چون حتی اگه یه کلاغ جای اونو یاد بگیره ثمره‌ی کارتو از دست میدی چه برسه اینکه آدما ازش با خبر بشن هر ایده، هدف، تفکر، برنامه ای تو ذهنتون هست تا زمان به ثمر نشستنش به کسی چیزی نگید.

توهستی.. :)!

این روزا بعد از دیدن آدمای زیاد.. یاد این تیکه از حرف فروغ فرخزاد که میگه: "نمی دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من آنقدر به تنهایی خودم عادت کرده ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار حس می کنم. تا دور هستم دلم می خواهد نزدیک بشوم و نزدیک که می شوم می بینم اصلا استعدادش را ندارم..." ‌

_

‏هیچکس نگران خودش نیست، همه نگران هم دیگه‌ایم.

خواستم بهت بگم، اگه ترسیدی، اگه ناامیدی، اگر خسته ی، اگر فکر میکنی مسیر داره به ته اش میرسه یا استرس و اضطراب داری نگران نباش ما همو داریم عزیزم همش درست میشه♥️✨ ‌‌

‏الان اونایی خوشبختن که تو این وضعیت یه پارتنر یه حامی یه قوت قلب پیش خودشون دارن.