اینم ادامه بارگزاری مطالب و صوتها برا اون دسته از عزیزانی که با پیگیری هاشون و درخواست ادامه مطالب در پی وی بنده رو کچل کردند🥴😜 مشروط به اینکه دعا برا مادر مرحومم یادتون نره . روحش شاد . که باعث شده تو این همه مشغله ای که دارم صوتها رو بارگزاری و چکیده ها رو براتون بنویسم تا انشالله دعاشون بفرمایید😁

مجاز: لفظ،وضع میشه برا معنای حقیقی یا به عبارت دیگر قرن اکید بین لفظ و معنای حقیقی هست اما گاهی به خاطر شباهتی که بین معنای حقیقی با معنای مجازی وجود دارد لفظ،را در معنای مجازی هم استفاده می کنند. در حالت عادی که قرینه ای در کلام نباشد لفظ در معنای حقیقی استفاده شده و اگر بخواهیم بگوییم در معنای مجازی استفاده شده نیازمند قرینه است. آیا برای صحت استعمال لفظ در معنای مجازی نیاز به وضع آن لفظ برای معنای مجازی هست یا خیر؟ به این معنا که مثلا بگوییم این لفظ با وجود قرینه برای معنای مجازی وضع شده است؟؟ شهید می فرمایید مراد شما از صحت استعمال چیست؟ اگر مراد شما حسن استعمال است که وقتی می فرمایید استعمال این لفظ در این معنا صحیح است این همان حسن استعمال لفظ در آن معنا است. و حسن استعمال چیزی جز صحت استعمال نیست اما اگر مراد شما صحت استعمال در آن لغت و در آن زبان است که در اینصورت این بر می گردد به اوضاع آن زبان و قواعد آن. که آیا این لفظ در این معنای مجازی طبق قواعد آن لغت( زبان) استعمال می شود یا خیر.

اصول دو حوزه علمیه خواهران(حلقه ثانیه ) مبحث: علامات حقیقت( تبادر) استاد: خانم دکتر سعیدی تدریس حضوری ادامه ترم دوم ۱۴۰۴

اصول دو حوزه علمیه خواهران(حلقه ثانیه ) مبحث: علامات حقیقت( صحت حمل / اطراد) استاد: خانم دکتر سعیدی تدریس حضوری ادامه ترم دوم ۱۴۰۴

چکیده صوتهای بالا ☝️ علامات حقیقت سه چیزاست : ۱. تبادر ۲. صحت حمل ۳.اطراد توضیحات 👈۱. تبادر: تبادر یعنی سبقت گرفتن یک معنا به ذهن از بین سایر معانی، به محض شنیدن لفظ وقتی لفظی را می شنویم و یک معنا به ذهن سبقت می گیرد و به ذهن متبادر می شود ،این نشان می دهد آن معنا، معنای حقیقی آن لفظ است. گاهی اعتراضی کردند و اشکال گرفتند اگر تبادر علامت معنای حقیقی بودن آن معنا برای لفظ ( یعنی علامت وضع) باشد ، در ایم صورت دور پیش می آید و دور باطل است. لذا تبادر نمی تواند علامت وضع ( یعنی معنای حقیقی بودن آن معنا برای لفظ باشد ) توضیح دور تبادر آن معنا به ذهن ، فرع بر این مطلب است که علم به وضع ( معنای حقیقی بودن آن معنا برای ان لفظ) داشته باشیم یعنی علم به وضع داشته باشیم تا ان وضع و معنای حقیقی به ذهن متبادر شود و از طرف دیگر باید علم به وضع و معنا حقیقی نداشته باشیم تا با تبادر تازه به آن علم پیدا کنیم به عبارت دیگر تبادر متوقف است بر علم به وضع و علم به وضع متوقف است بر تیادر . شهید می فرمایند این اعتراض وارد نیست و دور پیش نمی آید با دو دلیل این اعتراض اینطور جواب داده شده: دلیل اول: تبادر متوقف است بر علم ارتکازی به وضع علم تفصیلی به وضع متوقف است بر تبادر علم ارتکازی یعنی علم اجمالی که در ذهن ریشه دارد و انسان از آن غافل است و علم تفصیلی یعنی علم به کلیه جزئیات با دقت و بدون غفلت. در واقع تبادر برای این که حاصل شود نیاز به علم ارتکازی به وضع دارد ولی با تبادر به وضع، علم تفصیلی پیدا می کنیم لذا این دو مدل علم است و دور پیش نمی آید دلیل دوم: این است که خیلی وقت ها فردی که جاهل به وضع است از طریق تبادر معنا در نزد دیگران که عالم به وضع هستند ، علم به وضع پیدا می کند. شهید می فرماید جواب مناسب تر این است که اصلا اشکال دور زمانی متصور است که بگیم تبادر فرع علم به وضع است در حالیکه تبادر فرع بر واقع وضع یعنی واقع قرن اکید بین لفظ و معناست. آن قرن اکید بین لفظ،و معنا باعث تبادر آن معنا به ذهن و در نتیجه علم به وضع و معنا ی حقیقی می شود. پس دور پیش نمی آید. اگر کسی اشکال بگیرد و بگوید اگر واقعا تبادر متوقف بر واقع قرن اکید بین لفظ و معناست پس چرا کسی که علم به وضع ندارد و علم به این قرن اکید بین لفظ و معنا ندارد ، برایش تبادر حاصل نمی شود. جواب می دهیم چون در نزد آنها همان واقع قرن اکید وجود ندارد. 💥💥💥💥💥 👈۲. صحت حمل یکی از علامات حقیقت، که می توان فهمید فلان معنا ، معنای حقیقی فلان لفظ است این است که حمل آن معنا بر آن لفظ به حمل اولی و به حمل شایع صناعی صحیح باشد. ( لفظ ، موضوع و معنا میشه محمول) مانند انسان، حیوان ناطق است ( صحیح است حمل معنای حیوان ناطق بر لفظ انسان به حمل اولی ) و یا ( انسان فطرتا حقیقت جو است به حمل شایع صناعی) 👌توجه «حمل اولی» این است که موضوع و محمول در مفهوم و مصداق یکی هستند مثل اینکه انسان،حیوان ناطق است. انسان و حیوان ناطق هم مصداقا و هم مفهوما یکی هستند. اما در «حمل شایع صناعی » موضوع و محمول مصداقا یکی است اما مفهوما مغایرت دارند. انسان فطرتا حقیقت جو هست. انسان و فطرتا حقیقت جو مصداقا یکی هستند اما مفهوما دو مفهوم مغایر و جدا هستند. شهید اشکال می گیرند به اینکه صحت حمل معنا بر لفظ به حمل اولی ، علامت معنای حقیقی بودن آن معنا برای لفظ باشد توضیح اشکال : از کجا معلوم که آن معنا حقیقی باشد می تواند مجازی باشد چون حمل معنای مجازی بر لفظ هم صحیح است و اگر بخواهید بگویید مرتکزات ( چیزهایی که در ذهن ریشه دارد ) و قرینه ها مشخص می کند آن معنا حقیقی یا مجازی است پس ما جوال می دهیم در این صورت پس صحت حمل نبود که نشان داد آن معنا حقیقی است بلکه آن مرتکزات و ... باعث شد بفهمیم آن معنا حقیقی است. 💥💥💥💥💥 👈۳. اطراد یکی دیگر از علامات حقیقی بودن معنا برا لفظ اطراد است اطراد یعنی شیوع و کثرت استعمال لفظ در تمامی افراد آن معنا و در حالات مختلف آن معنا . مثلا انسان مذکر، مرد است. استعمال لفظ مرد در انسان مذکر شیوع دارد یعنی نسبت به تمامی افراد مذکر و حالات مختلف آن، استفاده می شود و این اطراد و شیوع استعمال این لفظ( مرد) در این معنا ( انسان مذکر) علامت این است که انسان مذکر معنای حقیقی مرد است. و الا اگر معنای مجازی بود شیوع استعمال پیدا نمی کرد. نظر شهید صدر در خصوص علامت حقیقت بودن اطراد: اطراد و شیوع استعمال لفظ در معنایی نمی تواند همیشه علامت معنای حقیقی بودن آن معنا باشد زیرا استعمال لفظ در معنای مجازی هم می تواند اطراد و شیوع استعمال پیدا کند . وقتی یکبار لفظی را در معنای مجازی استفاده کردیم می توان نسبت به همه افراد ان معنا و حالات مختلف انها استعمال کرد و شیوع استعمال پیدا کند. مثلا استعمال لفظ بشکه در انسان چاق.

( انسان چاق ، بشکه است) بشکه معنای مجازی برای انسان چاق است اما در افراد مختلف چاق و حالات مختلف این افراد استعمال می شود و شیوع استعمال دارد لذا طبق نظر شهید اطراد و شیوع استعمال یک لفظی در یک معنا ، نمی تواند علامت معنای حقیقی بودن آن معنا باشد

اینم درس این جلسه👆👆👆 امشب شب جمعه است، لطفا مادر مرحومم را از دعاهای خیر خود محروم نفرمایید. همچنین دعا براي عاقبت بخیری خودم

اصول دو حوزه علمیه خواهران(حلقه ثانیه ) مبحث: مبحث : تحویل مجاز به حقیقت / استعمال لفظ و اراده خاص / اشتراک و ترادف استاد: خانم دکتر سعیدی تدریس حضوری ادامه ترم دوم ۱۴۰۴

تحویل مجاز به حقیقت مشهور می گویند مجاز ( معنای مجازي ) یعنی استعمال لفظ در غیر (ما وضع له ) . ما وضع له یعنی معنای حقیقی. پس مجاز را استعمال لفظ در غیر ما وضع له می دانند. سکاکی می گوید لفظ هیچ گاه در غیر ماوضع له یعنی در غیر معنای حقیقی استعمال نمی شود. و استعمال لفظ اسد در مرد شجاع، استعمال مجازی نیست بلکه لفظ،اسد در همان معنای حقیقی( ما وضع له) یعنی حیوان مفترس استعمال می شود فقط نکته این است که حیوان مفترس دو فرد دارد یکی شیر جنگل ( فرد حقیقی) و یکی مرد شجاع ( فرد ادعایی). لذا استعمال لفظ اسد در مرد شجاع هم استعمال حقیقی است به این می‌گویند حقیقت سکاکی یا مجاز عقلی. که در اینصورت مجازیت در نفس کلمه نیست(با فرض اینکه کلمه فقط در معنای حقیقی _"ما وضع له"_ استعمال می شود)، بلکه در تطبیق است .تطبیق ما وضع له بر فرد ادعایی و فرد حقیقی استعمال لفظ و اراده خاص گاهی معنای موضوع له( معنایی که لفظ،برای آن معنا وضع شده) دارای حصص مختلفی است . مثلا آب شامل آب‌های مختلف مثل آب فرات ، آب خزر، آب کارون و .‌‌... می شود گاهی ممکن است در این صورت که معنای موضوع له دارای حصص مختلفی است ، لفظ را استعمال می کنیم و حصه خاصی را اراده می کنیم مثلا لفظ آب را به کار می بریم اما آب فرات را اراده می کنیم . سوال اینکه استعمال لفظ در یک حصه خاص از معنا استعمال مجازی است یا حقیقی ؟ پاسخ ؛ اینجا دوحالت وجود دارد الف) لفظ آب را به تنهایی استعمال می کنیم و اراده آب فرات( یک حصه خاص از معنا) را می کنیم در این حالت: استعمال مجازی اسن. چون لفظ آب وضع نشده برا خصوص آب فرات بلکه برای طبیعی و کلی آب وضع شده ب) لفظ را با قید آن حصه خاص استعمال می کنیم و اراده حصه خاص را می کنیم. در این حالت : استعمال حقیقی است و هر لفظ و قید آن هر کدام در معنای موضوع له خود استعمال شده اند و از مجموع لفظ و قیدش ( آب و فرات) ، آن حصه خاص ( آب فرات) اراده می شود که اصطلاحا به آن طریقه ی تعدد دال و مدلول می گویند . یعنی هر دالی ( لفظی) ، مدلول خودش( معنای خودش ) را دارد. اشتراک و ترادف اشتراک: وضع لفظ واحد برای دو معنا یا بیشتر مثل استعمال لفظ شیر برای سه معنای _ شیر اب _شیر حیوان _شیر نوشیدنی ترادف : وضع دو لفظ یا بیشتر، برای یک معنای واحد مثلا وضع لفظ بشر و انسان برای حیوان ناطق 👈اشکال به اشتراک👉 گاهی بر اشتراک اشکال وارد کردند و گفته‌اند حکمت وضع لفظ برای معنا، تفهیم مقصود متکلم به مخاطب است. اما وقتی یک لفظ،برای دو یا چند معنا وضع شده است این باعث اجمال و ابهام و تردید شنونده در فهم مقصود متکلم است که بالاخره از استعمال این لفظ،کدام یک از معانی را اراده کرده است. 👇پاسخ اشکال👇 حکمت وضع لفظ،برای معنا ، تفهیم مقصود متکلم است برای شنونده ولو این تفهیم مقصود با قرینه اتفاق بیفتد . لذا در اشتراک از قرینه استفاده می شود که مراد کدامیک از معانی می باشد. البته طبق مسلک تعهد( تعریف وضع طبق مسلک تعهد) ، اشتراک و ترادف خالی از اشکال نیست. ✌️تعهد را در مسلک تعهد به دو شکل می توان تصویر کرد: 👈۱. تعهد به عدم استعمال فلان لفظ مگر هنگامی که قصد تفهیم معنای آن را بکند . 👈۲. تعهد به اینکه هنگامی که قصد تفهیم فلان معنا را دارد لفظ ان را استفاده کند 💫بنابر شکل اول از تعهد ، اشتراک ممتنع است زیرا لازمه ی این شکل از تعهد، این است که لفظ،مشترک را وقتی استعمال می کند هر دو معنای آن را اراده کند . مثلا لفظ شیر را استعمال می کند و همزمان هر سه معنای آن را تصور بنماید.در حالی که متکلم از تعهدی که می کند قطعا چنین مقصودی ندارد. 💫بنا بر شکل دوم از تعهد ، ترادف ممتنع است چون متعهد شد زمانی که قصد تفهیم معنا را دارد لفظ ان را استعمال کند و لازمه این شکل از تعهد این است که زمانی که قصد تفهیم معنای حیوان ناطق را دارد هر دو لفظ بشر و انسان را استفاده کند و این قطعا مقصود متکلم متعهد نیست. 🫷حل اشکال ( سه راهکار)🫸 👈۱. فرض تعدد شخص متعهد مثلا در اشتراک یک متکلم متعهد می شود لفظ،شیر را به کار نبرد مگر در شیر جنگل و متکلم دیگر متعهد می شود که لفظ شیر را به کار نبرد مگر در شیر خوردنی و .. و در ترادف یک متکلم متعهد می شود هر وقت قصد تفهیم معنای حیوان ناطق را داشتم لفظ بشر را استعمال کنم و متکلم دیگر متعهد شود هر وقت قصد تفهیم معنای حیوان ناطق را داشت لفظ انسان را استعمال کند 👈۲.یا متکلم متعهد شود در اشتراک که این لفظ،را به کار نبرد مگر قصد تفهیم یکی از معانی آن را بخصوصه داشته باشد. یا متکلم در ترادف متعهد شود که وقتی قصد تفهیم فلان معنا را دارد یکی از دو لفظ مترادف را استفاده کند.

👈۳. فرض کنیم دو تعهد مشروط را . یعنی متکلم واحد در اشتراک مثلا دوتا ( یا به تعداد معانی)تعهد مشروط می دهد که مثلا متعهد می شوم لفظ شیر را در معنای شیر حیوان به کار ببرم مشروط به اینکه در دو معنای دیگرش به کار نبرم و متعهد می شوم لفظ شیر را در معنای شیر درنده به کار ببرم مشروط به این که در معنای شیر خوردنی و شیر اب به کار نبرم یا در ترادف متعهد می شوم که معنای حیوان ناطق را با لفظ بشر تفهیم کنم مشروط به اینکه لفظ انسان را برای آن استعمال نکرده باشم و یا با لفظ انسان آن معنا را تفهیم کنم مشروط بر اینکه لفظ بشر را استفاده نکرده باشم.

اصول دو حوزه علمیه خواهران(حلقه ثانیه ) مبحث: مبحث : تصنیف لغت استاد: خانم دکتر سعیدی تدریس حضوری ادامه ترم دوم ۱۴۰۴

مقارنت بین حروف و اسما/ تنوع مدلول تصدیقی