طنابی بود که داشت از چاه بیرون میاوردتم؛ولی من اون طنابو پیچیدم دور گردنم.

تنها چاره آشنا ندیدن،آشنا نشدنه.

-

چی میشه تهشو میدونم

و آدم‌ها در نهایت تبدیل به کابوس‌های نیمه‌شب، اجتناب از یک عطر و موسیقی خاص، سکوت‌های ناگهانی وسط مهمانی، و گریه‌های بلند در خیابان می‌شوند.

-

شنیدن اون حرف چند ثانیه زمان برد و کنار اومدن باهاش چند ماه.

انسان‌ها شبیه‌هم‌عمر نمی‌کنند یکی‌زندگی‌می‌کند یکی‌تحمّل انسان‌ها شبیه‌هم‌تحمل‌نمی‌کنند یکی‌تاب‌می‌آورد یکی‌می‌شکند انسان‌ها شبیه‌هم‌نمی‌شکنند یکی‌از وسط‌دونیم‌می‌شود دیگری‌تکه‌تکه تکه‌ها شبیه‌هم‌نیستند تکه‌ای‌یک‌قرن‌عمر می‌کند تکه‌ای یک‌روز.