و آدم‌ها در نهایت تبدیل به کابوس‌های نیمه‌شب، اجتناب از یک عطر و موسیقی خاص، سکوت‌های ناگهانی وسط مهمانی، و گریه‌های بلند در خیابان می‌شوند.

-

شنیدن اون حرف چند ثانیه زمان برد و کنار اومدن باهاش چند ماه.

انسان‌ها شبیه‌هم‌عمر نمی‌کنند یکی‌زندگی‌می‌کند یکی‌تحمّل انسان‌ها شبیه‌هم‌تحمل‌نمی‌کنند یکی‌تاب‌می‌آورد یکی‌می‌شکند انسان‌ها شبیه‌هم‌نمی‌شکنند یکی‌از وسط‌دونیم‌می‌شود دیگری‌تکه‌تکه تکه‌ها شبیه‌هم‌نیستند تکه‌ای‌یک‌قرن‌عمر می‌کند تکه‌ای یک‌روز.

-

«آدم‌ها می‌ترسند شعر بخوانند، برای همین اکثرشان سیگار می‌کشند. سرطان ریه آسان‌تر از یادآوری خاطرات است.»

-

گویا فاصله ای میان مرگ و زندگی معلق مانده بود ؛ فاصله ای میان خواب و بیداری ، فاصله ای میان رویا و کابوس ، همان حد فاصلی که همچون برزخ تلقی میشد ، همان برزخ یخ زده از حقیقتِ انکار شده!

-

یادمه می‌گفت:« پرنده که باشی بال هاتو به آتیش می‌کشن، رویای پروازو ازت می‌گیرن. گفته بودی جنگیدن هم بلدی؟»