نشد چون خدا نخواست؛باورته این جواب.

چک.

“I'm a collection of paradoxes. Either i laugh too easily or think too deeply. Too present, too lost. Too expressive, too silent. Too sensitive, too cold hearted. Too emotional, too numb.”

هزار سال میان جنگل ستاره‌ها پیِ تو گشته‌ام ستاره‌ای نگفت کزین سرای بی‌کسی کسی صدات می‌کند...؟