«الهیات جنگ یا ریاضیات جنگ؟ (۴)» 📖 مقایسۀ نظام محاسبۀ مؤمنین واقعی با مؤمنین ضعیف‌الایمان بر اساس سورۀ مبارکۀ انفال! 2️⃣ نترسیدن از مرگ ❇️ يُجادِلُونَكَ فِي اَلْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى اَلْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ (انفال،۶) ● وقتی می‌خواهی او را به سمت مبارزه با طواغیت بکشانی، انگار می‌خواهی او را به سمت مرگ ببری، از بس که می‌ترسد! ● در حالی که مؤمن واقعی می‌گوید وقتی خدا با من است و خدا ولیّ من است، وقتی خدا تعهد کرده است که اگر من حرکت کنم کمک می‌کند، از چه بترسم؟! ● جان مهم‌ترین چیزی است که خیلی از انسان‌ها حاضرند برای حفظ آن هر کاری بکنند! انسان‌ها از این زاویه مدیریت پذیرند، یعنی در حساس‌ترین نقاط با احساس خطر جانی زیر بار حرف زور می‌روند. ● انسان اسلامی جان را برای بندگی خدا می‌خواهد، اگر ترس از دست دادن جان، باعث بندگی طاغوت شود، هیچ ارزشی برای او ندارد. ✍️ عقیل رضانسب 📝 برای مطالعۀ کامل همین یادداشت اینجا کلیک کنید! ⤴️ «الهیات جنگ یا ریاضیات جنگ؟ (۳)»: حق‌پذیری یکی از عناصر نظام محاسبۀ مؤمنین 🔗 ویراستی ┄┄┅••=✧؛❁؛✧=••┅┄┄ 🌱 https://eitaa.com/Aghil_Rezanasab

‌چه شد که پای درس مَردم نشستیم؟ 🖊مهران طاهرنژاد لینک یادداشت اینجا پای درس مردم نشسته ایم✌🏻 https://eitaa.com/joinchat/4240574015Cec0fc30663

چرا پای درس مَردم نشستیم؟ 🖊مهران طاهرنژاد ‌🔹جنگ، جنگ اراده‌هاست اما پیش از اراده، این ادراک و ذهنیت است که آدمی را به قیام و قعود می‌کشاند. امروز نبرد اصلی، نبردِ معناست.تاب آوری اجتماعی در جنگ، وابسته به تصویرسازی و خلق «معنای جنگیدن» است. جنگ‌های اخیر جهانی بیش از آنکه نظامی باشند، «شناختی‌» بوده اند. ملتی شکست میخورد که در ایستادگی و مقاومت به «فقدان معنا» برسد و تصویر مطلوبی پیش روی خود ترسیم نکند. دولت بشار در سوریه پیش از آنکه در عرصه جنگ نظامی ساقط شود در عرصه معنا و روایت ملیّ مقاومت، قافیه را باخت. ایران اما سوریه نیست. مردم مبعوث شده‌اند و در مسیر مقاومت و پيشرفت اند. مردم از «نزدیکی قلّه» به کوهپایه نمی‌آیند و ایران قوی را همچنان خواستارند. اما قلّه گاه آکنده از مه می‌شود و واقعیت و مسیر پیموده شده و مقصدِ پیش رو دچار ابهام می شود. ‌ ‌🔹فرمان «جهاد تبیین» رهبر شهید، علاوه بر رسیدگی به اذهان رسانه زده، امکان «فهم مشترک» از آینده ایران را در جامعه فراهم می‌کرد، ایرانِ نزدیک قلّه را به تصویر می‌کشید و دل‌ها را امیدوار به آینده می کرد امّا در عرصه‌ی جهاد تبیین، راهبرد خطابی و یکطرفه، آنطور که باید، رسیدن به این تصویر مشترک و برانگیختن عزم ملّی برای ساخت ایران را تدارک نکرد. راه حل، گذر از تبلیغ خطابی و رسیدن به «زیست‌مشترک» و «گفتگوی‌ ملی» بود. برای زدودن مِهِ قلّه و رسیدن به معنایی روشن، نیازمند فضایی برای تعامل و گفتگو هستیم. به برکت خون رهبر شهید این بستر در «تجمعات شبانه» تا حدودی فراهم آمد. امّا متأسفانه فضای گفتگو در خیابان همچنان مفقود، میکروفون‌ها غالباً یکطرفه و «حرف مردم» صرفا در پلاکارد هایشان ظاهر می شود. ‌ ‌🔹موکبِ پای درس مردم، با اعتقاد قلبی به «بعثت ملّت»، تبلیغ خطابی و یک‌سویه را کنار گذاشته و محفلی برای از همدیگر آموختن را فراهم کرده است. باید در افق ملت رشید ایران گام برداشت، مردم صاحب درد و سخن اند. نگاه مخاطب گونه به مردم دردی را دوا نمی کند. مردم را باید فهمید، باید به دردهای بلندشان حق داد، عصبانیت صادقانه شان را قدر دانست و گام های قیام لله شان را درس گرفت و تحلیل کرد و با معماری عزم ملی به سوی قله ها طرحی نو در انداخت. از ابتدای نهضت، پایه و ریشه انقلاب مردم بوده‌اند، مردم انقلابی عمل کرده‌اند و اکنون نیز از انقلاب‌شان حفاظت و حراست کرده و کار را مردم تمام خواهند کرد. «پای درس مردم» از زمین خاکی فراموش شده‌ای در حاشیه‌ تجمعات خیابان صدوقی قم متولد شد و چهارده شبانه روز از ملّت رشید ایران درحال آموختن است. حفاظت از خاک و اندیشه و ایمان را در دل همین گفتگو های مردمی ببینیم. پای درس مردم بنشینیم، باشد که از این گوشه‌ی خانه‌ی پدری، بتوانیم شجره‌ی طیبه و مقدّسِ ایران را به قدر وسع تنومند و پُرشاخ‌و‌برگ سازیم. . پای درس مردم| اینجا از همدیگر می آموزیم✌🏻 https://eitaa.com/joinchat/4240574015Cec0fc30663