🎈پنیک قسمت چهارم 🎈 وقتی آگورافوبیای من شروع شد، دیگر حتی نمی‌توانستم پایم را از درِ خانه بیرون بگذارم... 🚪🥀 شرایط آن‌قدر برایم سخت شده بود که کم‌کم دیگر هیچ‌چیز برایم اهمیت نداشت. زندگی‌ام واقعاً افسرده‌کننده شده بود. ناامید بودم؛ همه‌چیز برایم سیاه و تاریک به نظر می‌رسید و انگار هیچ چیز خوبی در این دنیا وجود نداشت که بتواند حالم را بهتر کند... 🌑 مدتی گذشت تا بالاخره اطرافیانم، مخصوصاً همسرم، به کمکم آمدند و من را نزد یک روانپزشک بردند. 🤝 و شاید بتوانم بگویم از همان‌جا بود که معجزه‌ی زندگی من شروع شد... ✨ دکتر بسیار خوبی بود؛ پزشکی که هنوز هم گاهی با او مشورت می‌کنم. ایشان برای من تنها یک دارو تجویز کرد و همان یک دارو، برای من حکم یک معجزه را داشت. 💊🌱 بعد از مدتی مصرف دارو، کم‌کم حالم بهتر شد. روزبه‌روز روند بهبودی را احساس می‌کردم و زندگی دوباره رنگ دیگری گرفت. 🌈☀️ آن روزها بارها با خودم فکر می‌کردم: «اگر قرار بود حال من با یک قرص تا این اندازه بهتر شود، چرا زودتر برای کمک گرفتن اقدام نکردم؟ چرا این‌قدر دیر به یک متخصص مراجعه کردم؟» 🤔 و جواب این سؤال را تا حد زیادی در فرهنگ جامعه پیدا کردم... این‌که هنوز هم برای بعضی‌ها مراجعه به روانپزشک یا روانشناس با ترس، خجالت یا قضاوت همراه است. 😔 انگار اگر بدنمان بیمار شود، مراجعه به پزشک کاملاً طبیعی است؛ 🩺 اما وقتی ذهن و روانمان خسته و بیمار می‌شود، باید آن را پنهان کنیم! 🤐 البته تجربه‌ای که من از آن صحبت می‌کنم مربوط به چند سال پیش است و خوشبختانه امروز نگاه جامعه خیلی بهتر شده است. خدا را شکر مردم بیشتر از گذشته درباره سلامت روان صحبت می‌کنند. 🌿 اما هنوز هم راه زیادی داریم... 🚶🏻‍♀️ هنوز هم کسانی هستند که فقط به خاطر ترس از قضاوت دیگران، سال‌ها با اضطراب، افسردگی، حملات پنیک و مشکلات روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بدون اینکه از کسی کمک بگیرند. 💔 #پنیک #روانشناسی https://eitaa.com/gandomQom3

یک باور اشتباه درباره‌ی «قرص اعصاب» در جامعه‌ی ما جا افتاده... 💊😔 انگار همین که کسی بفهمد ما داروی روانپزشکی مصرف می‌کنیم، باید نگران قضاوت دیگران باشیم! اما واقعاً مصرف دارو، آن‌قدرها که ما در ذهنمان ترسناک تصورش می‌کنیم، وحشتناک نیست. آن‌قدر هم بد نیست که بعضی‌ها فکر می‌کنند. 🌱 واقعیت این است که بعضی از آدم‌ها برای اینکه بتوانند زندگی عادی‌شان را ادامه دهند، واقعاً به دارو نیاز دارند. من خودم یکی از همان آدم‌ها بودم. من بدون دارو واقعاً نمی‌توانستم زندگی عادی‌ام را ادامه بدهم. اما با مصرف فقط یک قرص در روز، توانستم دوباره به زندگی برگردم. 💊✨ توانستم از خانه بیرون بروم... 🚶🏻‍♀️ توانستم سوار اتوبوس شوم... 🚌 سوار تاکسی شوم... 🚕 و حتی بتوانم به تنهایی بیرون بروم. کارهایی که شاید برای خیلی‌ها ساده باشند، اما برای من در آن دوران تبدیل به یک آرزو شده بودند. حالا سؤال من این است: آیا باید فقط به خاطر ترس از قضاوت مردم، خودم را از یک زندگی عادی محروم می‌کردم؟ 🤔 فقط چون ممکن بود کسی بگوید: «بیچاره قرص اعصاب می‌خوره!» یا بگوید: «رفته پیش روانپزشک!» یا حتی مراجعه به روانشناس را نشانه‌ی ضعف بداند؟ نه! هیچ‌کس نباید به خاطر قضاوت دیگران، فرصت زندگی کردن را از خودش بگیرد. 🤍 و یک نکته‌ی مهم دیگر... اگر در اطرافتان کسی را می‌بینید که حال روحی خوبی ندارد، لطفاً ساده‌انگارانه با او برخورد نکنید. 🫂 اینکه مدام به او بگوییم: «برو ورزش کن، حالت خوب می‌شه!» «مثبت فکر کن!» «بی‌خیال باش!» همیشه راه‌حل نیست. بله، ورزش فوق‌العاده است و می‌تواند به سلامت روان کمک زیادی کند. 🏃🏻‍♀️🌱 اما گاهی شرایط یک فرد آن‌قدر حاد است که حتی بلند شدن از تخت هم برایش سخت است؛ چه برسد به ورزش کردن! گاهی یک نفر دچار افسردگی یا اضطراب شدیدی است و نیاز دارد قبل از هر توصیه‌ای، توسط یک متخصص ارزیابی شود. پس شاید بهترین کاری که می‌توانیم برای کسی که دوستش داریم انجام دهیم، این باشد که بدون قضاوت و بدون نصیحت‌های کلیشه‌ای، کنارش بایستیم و بگوییم: 🫂 «بیا از یک متخصص کمک بگیریم. لازم نیست این مسیر را تنهایی بروی.» گاهی مراجعه به روانشناس کافی است. گاهی هم ممکن است فرد نیاز داشته باشد با روانپزشک صحبت کند و در صورت تشخیص پزشک، از دارو کمک بگیرد. 🌱 کمک گرفتن نشانه‌ی ضعف نیست. 🌱 دارو خوردن هم نشانه‌ی ضعف نیست. 🌱 تلاش برای بهتر شدن، شجاعانه‌ترین کاری است که یک انسان می‌تواند برای خودش انجام دهد. #پنیک #روانشناسی https://eitaa.com/gandomQom3

#شعر https://eitaa.com/gandomQom3

چند روز پی در پی کم خوابی و مریضی خودم وبچه ها حسابی جون وپرم و گرفته! بازم خداروشکر من کمک دارم که بتونم گاهی استراحت داشته باشم ولی بازم خیلی سخته هم خودت مریض بشی و هم بچه هات! با همین شرایط که گفتم من بازم عشقم کتاب خوندن و نوشتن رو رها نکردم! میدونی بعضی چیزا اونقدر حالت رو خوب میکنن و ذوق زندگی بهت تزریق میکنن که حتی در هر موقعیتی دست ازشون نمیکشی! https://eitaa.com/gandomQom3

💛امیدوارم کنار هم بتونیم سالم تر باشیم! 💜هیچ نعمتی بالاتر از سلامتی نیست! ❤به خودت اهمیت بده چون از تو فقط یه دونه تو دنیا هست😉 «🌿کلبه سلامتی گندم 🌾» 👇 https://eitaa.com/salamatygandom

🌿و چه خوش گفت پیر فرزانه ما! تحصیل، تهذیب، ورزش! به راستی که سعادت در همین سه نهفته است! https://eitaa.com/salamatygandom

این قسمت: بوف کور این کتاب واقعا عجیب غریبه!و کاملا با رمان های دیگه ی ایرانی که خوندم متفاوت بود رمان در یک دنیای خیال و توهم ویه جاهایی هم در واقعیت سیر میکنه! خیلی جاهام مثبت ۱۸ساله! 😅 بالاخره صادق هدایت نوشته دیه! https://eitaa.com/salamatygandom

صادق هدایت رو یکی از پیشگامان داستان نویسی نوین در ایران میدونن! از کتاب های دیگرش: علویه خانم، سه قطره خون، زنده به گور می باشد! افکار پوچگرایی که تو آثارش هم نمود داره آخر کار دستش میده و تو۴۸سالگی توی پاریس خودکشی میکنه! https://eitaa.com/salamatygandom

♦شرح حال صادق هدایت از زبان خودش♦ من همان قدر از شرح حال خودم رَم می‌کنم که در مقابل تبلیغات آمریکایی‌مآبانه. آیا دانستن تاریخ تولّدم به درد کسی می‌خورد؟ اگر برای استخراج زایچه‌ام است، این مطلب فقط باید طرف توجّه خودم باشد. گرچه از شما چه پنهان، بارها با منجّمین مشورت کرده‌ام، اما پیش‌بینی آن‌ها هیچ‌وقت حقیقت نداشته. اگر برای علاقهٔ خوانندگان است؛ باید اول مراجعه به آراء عمومی آن‌ها کرد چون اگر خودم پیش‌دستی بکنم مثل این است که برای جزئیات احمقانهٔ زندگیم قدر و قیمتی قائل شده باشم. به‌علاوه، خیلی از جزئیات است که همیشه انسان سعی می‌کند از دریچهٔ چشم دیگران خودش را قضاوت بکند و ازین جهت مراجعه به عقیدهٔ خود آن‌ها مناسب‌تر خواهد بود مثلاً اندازهٔ اندامم را خیاطی که برایم لباس دوخته بهتر می‌داند و پینه‌دوز سر گذر هم بهتر می‌داند که کفش من از کدام طرف ساییده می‌شود. این توضیحات همیشه مرا به یاد بازار چارپایان می‌اندازد که یابوی پیری را در معرض فروش می‌گذارند و برای جلب مشتری به صدای بلند جزئیاتی از سن و خصایل و عیوبش نقل می‌کنند. از این گذشته، شرح حال من هیچ نکتهٔ برجسته‌ای در برندارد نه پیش آمد قابل‌توجهی در آن رخ داده، نه عنوانی داشته‌ام، نه دیپلم مهمی در دست دارم و نه در مدرسه شاگرد درخشانی بوده‌ام بلکه برعکس همیشه با عدم موفقیت روبه‌رو شده‌ام. در اداراتی که کار کرده‌ام همیشه عضو مبهم و گمنامی بوده‌ام و رؤسایم از من دل خونی داشته‌اند به‌طوری که هر وقت استعفا داده‌ام با شادی هذیان‌آوری پذیرفته شده است. روی‌هم‌رفته موجود وازدهٔ بی‌مصرف قضاوت محیط دربارهٔ من می‌باشد و شاید هم حقیقت در همین باشد https://eitaa.com/salamatygandom