روزنامه های چاپ آمریکا سوژه اصلی : کشتن "چارلی کرک" فعال سیاسی راستگرا و از حامیان جدی ترامپ در آمریکا در حالی که برای هواداران درحال سخنرانی بود. @geraliit

کاور هفته‌نامه گاردین ویکلی: «محور آشوب» ترجمه: فاطمه لطفی این هفته‌نامه به بررسی اجلاس آسه‌آن و رژه نظامی در چین پرداخته است. امی هاوکینز، اندرو راث و هلن دیویدسون در مطلبی با عنوان «شی، پوتین، کیم و چشم‌انداز نظم نوین جهانی» در گاردین ویکلی نوشتند: شی جین پینگ منتظر لحظه مناسب بود تا قدرت و نفوذ رو به رشد چین را به بقیه جهان نشان دهد و هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم فرصت مناسبی را برای رهبر چینیِ ملبس به لباس مائو فراهم کرد. رژه نظامی پرطمطراق  هفته گذشته در پکن در حضور ولادیمیر پوتین، کیم جونگ اون و جمعی دیگر از قدرتمندان جهانی می‌خواست نمایشی از قدرت و ثبات باشد در تضاد شدید با هرج و مرج و غیرقابل پیش‌بینی بودن آمریکای دونالد ترامپ. و همانطور که رهبران بدنام‌ترین کشورهای منفور جهان مانند بازیگران فیلم «سگ‌های انباری» یکدیگر را در آغوش گرفتند و در میدان تیان‌آن‌من قدم زدند، ظاهر ماجرا ناامیدکننده نبود. اما در پشت صحنه، این به اصطلاح «محور آشوب» واقعا چقدر قدرتمند است؟ به باور گاردین ویکلی اتحاد غیرلیبرال به دلیل شکاف‌های داخلی و بی‌اعتمادی بین چین، روسیه و کره شمالی که به سال‌های بسیار دور برمی‌گردد، دچار شکاف شده و نمی‌توان آن را به سرعتی که شی جین پینگ یا هر کس دیگری دوست دارد، کنار گذاشت. به نوشته این نشریه، در همان روز رژه بیش از ۸۰۰۰ کیلومتر دورتر، ولادیمیر زلنسکی و متحدانش در پاریس برای اجلاسی در مورد آینده اوکراین گرد هم آمدند. در این «ائتلاف مشتاقان»، به رهبری بریتانیا و فرانسه، ایالات متحده جایی نداشت. چشم‌انداز نظم جهانی جدید نمی‌توانست از این واضح‌تر باشد: یک بلوک ضد غربی، به رهبری چین، از یک سو، و یک اتحاد غربی از دموکراسی‌ها، بدون رهبر سنتی خود در واشنگتن، از سوی دیگر. رژه نظامی چین، که در آن بیش از ۱۰۰۰۰ سرباز به طور هماهنگ در کنار صفی از موشک‌های هسته‌ای و پهپادهای زیرآبی رژه رفتند، برای جشن گرفتن ۸۰ سال از پایان جنگ جهانی دوم طراحی شده بود. این رژه دو هدف داشت: ترویج روایت حزب کمونیست چین در مورد نقش آن در شکست دادن ژاپنی‌ها در سال ۱۹۴۵، و نمایش قدرت سیاسی و نظامی پکن در صحنه جهانی در سال ۲۰۲۵. هر دو هدف، تأکید بر مشروعیت و قدرت حزب کمونیست چین، به رهبری شی، در داخل و خارج از کشور است. این رژه در مواجهه با اقتصاد داخلی چالش‌برانگیز و جنگ تجاری شدید با ایالات متحده، فرصتی برای رهبر ۷۲ ساله چین بود تا ملی‌گرایی را تحریک کند. یو جی، محقق ارشد در چتم هاوس، معتقد است: «این نوع رویدادها هرگز در جهت ساختن پلی برگزار نمی‌شوند. این رویدادها بیشتر برای برپایی یک تئاتر سیاسی هستند برای روایت داستان خودتان از رخ‌دادها». گاردین ویکلی با برشمردن واکنش رهبران غربی به این رژه می‌نویسد: اما تحلیلگران می‌گویند که «محور آشوب» با شکاف‌های داخلی قابل توجهی از هم پاشیده و تبلیغات برای آن بیشتر از تهدید واقعی برای نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون بود. یک استاد دانشگاه چینی که خواست نامش فاش نشود، گفته که در اتحادهای به ظاهر قوی ضد غربی، به ویژه بین دو عضو قدرتمند چین و روسیه، شکاف‌هایی وجود دارد. به باور وی چین «وانمود می‌کند که رابطه‌ای قوی با روسیه دارد تا در برابر فشارهای ایالات متحده و سایر کشورهای غربی مقاومت کند.چین می‌گوید هیچ محدودیتی در رابطه‌اش با روسیه وجود ندارد، اما در عمل، تردید دارد و دائما نگران فشارهای غرب، اتحادیه اروپا و ناتو است.» اگرچه چین به دلیل حمایت اقتصادی و سیاسی از جنگ روسیه در اوکراین مورد انتقاد قرار گرفته اما مسکو برای دریافت نیروهای زمینی بیشتر به پیونگ یانگ روی آورده نه پکن. شی، که گمان می‌رود مشتاق است سلطه خود را در رابطه روسیه و کره شمالی اعمال کند، این هفته نیز با کیم مذاکراتی انجام داد. به گزارش رسانه‌های دولتی کره شمالی، رهبر چین گفته که چین و کره شمالی «همسایگان خوب، دوستان خوب و رفقای خوب» هستند. رژه روز چهارشنبه توسط تحلیلگران نظامی به دقت زیر نظر بود تا سرنخ‌هایی در مورد نوسازی ارتش آزادی‌بخش خلق چین به دست آورند. ارتقای نظامی چین در سال‌های اخیر آن را به یک قدرت دریایی تبدیل کرده و در مسیر توانایی حمله تمام‌عیار به تایوان و جنگ احتمالی با آمریکا قرار داده. جنیفر پارکر، پژوهشگر کمکی در مطالعات دریایی در دانشگاه نیو ساوت ولز، کانبرا، می‌گوید: «آیا می‌دانستیم چین یک سه‌گانه هسته‌ای دارد؟ بله، می‌دانستیم. اما، این رژه واقعا آن دانستن را حقیقی نشان داد». این قابلیت، چین را از سایر کشورهای هسته‌ای متمایز می‌کند. با این حال، تحلیلگران خاطرنشان کردند که هیچ یک از سلاح‌های جدید چین در هیچ نبردی آزمایش نشده‌اند. @geraliit