انگیزه‌های قیام امام حسین (ع): 1. حراست از دین؛ 2. اتمام حجت با مردمی که نامه‌ها و پیکها فرستادند؛ 3. تهدیدها و فشارهای حکومت یزید؛ 4. امر به معروف و نهی از منکر؛ 5. افشای چهره ضددینی بنی‌امیه؛ 6. ارائه سیمای خلیفه واقعی و امام راستین؛ 7. تشکیل حکومت دینی؛ 8. احیای حق؛ 9. اصلاح امور امت؛ 10. نجات مردم مسلمان از جهالت و سرگردانی؛ 11. زدودن بدعتها و اجرای سنت پیامبر (ص). منبع: نصیری محمد، تاریخ تحلیلی اسلام،۱۳۸۱

جرج جرداق : آن غیرتمندی که تا این پایه به ناموس مردمان اهتمام می‌ورزید و در حمایت از همسر و خانواده و دیگران لحظه‌ای از مجاهدت باز نمی‌ایستاد ، چون در میدان رزم یکه و تنها ماند و از زخم شمشیر و نیزه و زوبین بر زمین نشست و اوباش کوفه و سربازان مزدور دستگاه حاکم را دید که از هر سو به سرپناه(خیمه) زن و فرزندانش حمله‌ور هستند ، دست پولادین خونین بر آورد و فریاد زد که : هان ای نامردان ! اگر دین ندارید ، در زندگی آزاده باشید . متن کامل حسین(ع) از نگاه دیگرا: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/204/

اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلَیِ بْن الْحُسَین وَ عَلی اَوْلادِ الْحْسَیْن وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَین

بارتولومو: از روزی که یزید به جای پدر در دمشق نشست ، فسق و فجور در دستگاه او علنی شد ... حسین مشاهده می‌کند که حکومت ظلم و فساد به زودی اسلام را از بین خواهد برد ؛ از این رو تصمیم گرفت برای نجات اسلام از ظلم و ستم ، اقدام کند. متن کامل: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/204/

موریس دو کبری : اگر مورخین ما ، حقیقت این روز را می‌دانستند و درک می‌کردند که عاشورا چه روزی است ، این عزاداری را مجنونانه نمی‌پنداشتند ؛ زیرا پیروان حسین به واسطه عزاداری او دانستند که پستی و زیردستی و استعمار و استثمار را نباید قبول کنند ، چون شعار رهبر و سرور آنها ، تن ندادن به ظلم و ستم بود . اندکی ژرف بیاندیشیم  و بررسی کنیم که در مجالس عزاداری حسین چه نکات دقیق حیات‌بخشی مطرح می‌شود ! متن کامل: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/204/

جستیس آ.راسل : ای زمین برهنه و خشک کربلا که در تو نه علفی است و نه سبزه‌ای ، برای ابد آهنگ حزن و اندوه بر تو پوشیده باد ، زیرا در سرزمین تو بدن مقدس و پاره پسر فاطمه افتاده است که روح خویش را به خدا تقدیم نمود . ای دیده ، خوابگاه حسین بن علی است این ؟ یا منزل معالی و معموره علاست ؟( اوحدی مراغه‌ای) متن کامل: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/204/

حسین(ع) از نگاه دیگران این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟ مقدمه حسین(ع) که نورش قبل از خلقت آدم ابوالبشر خلق شده بود ؛ از رسول خدا(ص) بود و رسول خدا نیز از او ، در نزد مسلمانان ، به ویژه شیعیان دارای جایگاه ویژه‌ای است که بسیار بسیار در وصف آن حضرت نوشته و گفته‌اند . اما این حسین کیست که آنان که در دین او نیستند نیز بدون اغراق در بیان صفات و ویژگیهای او و حرکت تاریخ‌ساز(عاشورای) آن حضرت بازمانده‌اند؟ من باب مثال به ذکر 25 نکته از بیان بیست و پنج شخصیت "غیرمسلمان" در باره خامس آل عبا اکتفا می‌شود: 1 – جستیس آ.راسل : ای زمین برهنه و خشک کربلا که در تو نه علفی است و نه سبزه‌ای، برای ابد آهنگ حزن و اندوه بر تو پوشیده باد، زیرا در سرزمین تو بدن مقدس و پاره پسر فاطمه افتاده است که روح خویش را به خدا تقدیم نمود. ای دیده، خوابگاه حسین بن علی است این؟ یا منزل معالی و معموره علاست؟(اوحدی مراغه‌ای) 2 – گابریل انکری : به جای این که واقعه کربلا، موجب ترس طرفداران حسین و علی شود، شجاعت شیعیان را برانگیخت. به قول ملک‌الشعرای بهار: حسین آن که از رُخش دل شیعه روشن است به تاریکی ضلال، رُخش نور معلن است 3 – آنتوان بارا : حماسه حسین(ع) تنها مختص شیعه و سنی و مسلمان نیست، بلکه متعلق به هر مؤمن است؛ ... حسین در قلب من است. 4 - بارتولومو : از روزی که یزید به جای پدر در دمشق نشست، فسق و فجور در دستگاه او علنی شد ... متن کامل مقاله را در اینجا مشاهده فرمایید: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/204/

امام سجّاد عليه السلام : من پسر كسى هستم كه فرشتگان آسمان بر او گريستند . من پسر كسى هستم كه جنّيان در زمين و پرندگان در هوا بر او نوحه سرايى كردند . شهادت امام سجاد(ع) تسلیت باد

پیروز جنگ کربلا یزید بن معاویه که توسط پدرش به خلافت مسلمین نصب شده بود، در محرم سال 61 هجری قمری با لشگری 30 هزارنفره به جنگ نوه پیامبر مسلمین(ص) رفت و آن حضرت را به همراه همه مردان سپاهش که 72 تن بودند به شهادت رساند و سر از بدنشان جدا کرد و زنان و فرزندانشان را به اسارت برد. از نظر نظامی و در عالم سیاست، یزید توانسته بود حسین بن علی(ع) که از بیعت با او امتناع داشت را از سر راه بردارد، پیروز پیکار کربلا بود. 1385 سال پس از واقعه کربلا نام حسین بن علی(ع) نه تنها شعار مسلمان عالم در عدالت‌خواهی است، بلکه پیروان ادیان دیگر از جمله مسحیان و یهودیها و حتی غیرموحدین آزادیخواه در هر محرم یاد و خاطره آن حضرت را که برای احیاء دین جدش (محمد مصطفی(ص)) قیام کرد و جانش را فدای راهش نمود گرامی می‌دارند. همان‌طور که آنتوان بارا (نویسنده مسیحی سوری) گفته است:حماسه حسین(ع) تنها مختص شیعه و سنی و مسلمان نیست، بلکه متعلق به هر مؤمن است؛ ... حسین در قلب من است. این در شرایطی است که (البته نه در مقام مقایسه که از آن به خدا پناه می‌برم) حتی فرزندان نا‌خلف یزید که امروز مسلمانان را تکفیر و هم‌چون او سر از بدنشان جدا می‌کنند و زن و فرزندانشان را به بردگی نیز از بردن نام یزید شرم دارند.

إِنَّ رَبَّكَ لَبالْمِرْصادِ خداوند، قادر مطلق است و جنایتکاران را در کمینگاه حق به سزای اعمال ننگشان می‌رساند. انقلاب اسلامی ایران از آنجایی که انقلابی الهی است، کمینگاه‌های مختلفی را شاهد بوده است که جز با اراده خداوندی به وقوع نمی‌پیوست. سرنگونی لشگر آمریکا در صحرای طبس و در روزهای پایانی دفاع مقدس، کمینگاه "چهارزبر" که برای نیروهای سازمان منافقین خلق جهنم را آفرید از آن جمله است. زانک بر مرصاد حق واندر کمین می‌دهد پاداش پیش از یوم دین(مولوی) پنجم مرداد سال 1367 در کمینگاه مرصاد، وعده الهی محقق شد و در "فروغ جاویدان" فرقه رجویه 1600 تا 2000 تن از نیروهایش به هلاکت رسیدند و حدود 1000 تن زخمی شدند. برای شادی ارواح مطهر شهدای عملیات مرصاد که در مرداد 1367 در کمینگاه الهی با رمز "یا علی ابن ابی طالب"(ع) جهنم را برای منافقین، خلق کردند و برای سلامتی ایثارگران آن روزها صلواتی هدیه می‌کنیم. اللهم صل علی محمد و ال محمد اینجا محل شاهده متن کامل است: http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/474/

تنفیذ رئیس جمهوری چهاردهم در نظام مردم‌سالاری دینی، دو پایه برای مشروعیت نظام سیاسی پیش‌بینی شده یکی پایه مردمی و دیگری پایه الهی؛ که پایه مردمی از طریق انتخاب مردم و رأی آنان به رئیس‌جمهوری تأمین می‌شود؛ اما پایه الهی‌اش از طریق تنفیذ رهبری نسبت ‌به انتخاب مردم، احراز می‌شود؛ یعنی پایه مشروعیت الهی در اینجا تنفیذ است و رئیس‌جمهوری با تنفیذ، دارای مشروعیت الهی- مردمی می‌شود. بند نهم اصل یک‌صد و دهم قانون اساسی که مربوط به وظایف و اختیارات رهبری است، از امضای حکم ریاست‌جمهوری پس از انتخابات مردم توسط رهبری سخن می‌گوید که در واقع از مفهوم رسمیت بخشیدن و نافذ کردن «حکم ریاست‌جمهوری» به کلمه‌ی «تنفیذ» یاد می‌شود.