فرازی از دعای روز چهارشنبه اَللّـهُمَّ اقْضِ لى فِى الاَرْبَعآءِ اَرْبَعاً، اِجْعَلْ قُوَّتى فى طاعَتِکَ، وَ نَشاطى فى عِبادَتِکَ، وَ رَغْبَتى فى ثَوابِکَ، وَزُهْدى فیما یُوجِبُ لى اَلیمَ عِقابِکَ خدایا در روز چهارشنبه چهار حاجت مرا برآور: نیرویم را در طاعت خویش قرار ده و نشاط و شادمانیم را در عبادتت و رغبت و میلم را در پاداش نیکت و پارساییم را در آنچه موجب عذاب دردناک براى من گردد.

فراز آخر دعای روز جمعه صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَعَلى آلِ مُحَمَّدٍ وَ اجْعَلْنى مِنْ اَتْباعِهِ وَ شیعَتِهِ وَ احْشُرْنى فى زُمْرَتِهِ وَوَفِّقْنى لاِداَّءِ فَرْضِ الْجُمُعاتِ وَ ما اَوْجَبْتَ عَلَىَّ فیه مِنَ الطّاعاتِ وَقَسَمْتَ لاِهْلِها مِنَ الْعَطاَّءِ فى یَوْمِ الْجَزاَّءِ اِنَّکَ اَنْتَ الْعَزیزُ الْحَکیمُ ]خدایا[ درود فرست بر محمد و بر آلش و مرا از پیروان و شیعیانش قرار ده و در گروه وى محشورم کن و موفقم دار براى اداء فرائض جمعه‌ها و طاعاتى که در آنها بر من واجب کردى و عطاهایى که در روز جزا به اهل آن قسمت کرده‌اى

آنجا آمریکاست و شیوه جدید اطفاء حریق!

امام محمد تقى عليه السلام فرمود: اطمينان و توكل بر خدا بهاى هر چيز گرانقيمت و نـردبان هر مقام بـالا و رفيعى است.

فرازی از دعای روز شنبه اَسْئَلُکَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ وَ رَسُولِکَ وَ اَنْ تُوزِعَنى مِنْ شُکْرِ نُعْماکَ ما تَبْلُغُ بى غایَهَ رِضاکَ وَ اَنْ تُعینَنى عَلى طاعَتِکَ وَلُزُومِ عِبادَتِکَ وَاسْتِحْقاقِ مَثُوبَتِکَ بِلُطْفِ عِنایَتِکَ از تو مى‌خواهم که درود فرستى بر محمد بنده و رسولت و به من طریقه سپاسگزارى نعمتهایت را چنان بیاموزى که مرا به سرحد خشنودیت برساند و کمکم دهى بر طاعت خود و پیوستگى عبادت خویش و استحقاق پاداشت به وسیله لطف و عنایتت.

به یاد شهدای هسته ای ۲۱ دی ماه سال 1390 و 22 دی‌ماه 1388 شهید مصطفی احمدی روشن و شهید مسعود علیمحمدی، دو دانشمند هسته‌ای ایران، به‌واسطه اقدام ناجوانمردانه و بزدلانه تروریست‌ها و دست‌نشاندگان آمریکا و رژیم صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل شدند. در روزگاری که آسمان ایران به ستاره‌های بی‌شمارش افتخار می‌کرد، دو ستاره درخشیدند که مسیر تاریخ را روشن کردند؛ شهید مصطفی احمدی روشن و شهید مسعود علیمحمدی. این دو دانشمند بزرگ، تنها اسامی نبودند در دفتر تاریخ؛ بلکه شعله‌هایی بودند که در ظلمت دشمنی‌ها و تنگ‌نظری‌ها، راه حقیقت و پیشرفت را نشان دادند. یادشان گرامی و راهشان پررهرو https://kayhan.ir/fa/news/303603/

فرازی از دعای روز یکشنبه اَللّهُمَّ اِنّى اَبْرَءُ اِلَیْکَ فى یَوْمى هذا وَ ما بَعْدَهُ مِنَ الاحادِ مِنَ الشِّرْکِ وَ الاِلْحادِ وَ اُخْلِصُ لَکَ دُعاَّئى تَعَرُّضاً لِلاِجابَهِ وَ اُقیمُ نَفسی عَلى طاعَتِکَ رَجاَّءً لِلاِثابَهِ وَ اَعِزَّنى فى عَشیرَتى وَ قَوْمى وَ احْفَظْنى فى یَقْظَتى وَ نَوْمى فَاَنْتَ اللّهُ خَیْرٌ حافِظاً وَ اَنْتَ اَرْحَمُ الرّاحِمینَ خدایا من به سوى تو بیزارى جویم و در این روز و روزهاى یکشنبه دیگر از شرک و بى‌دینى و دعایم را براى تو خالص مى‌کنم تا در معرض اجابت قرار گیرد و همچنان بر اطاعتت پایدارى مى‌کنم. و مرا در میان قبیله و خویشانم عزیز گردان و مرا در بیدارى و خوابم حفظ کن که تویى خدایى که بهترین نگهبانى و تو مهربانترین مهربانانى

چرایی نامگذاری میلاد علی(ع) به نام روز پدر پدر یا خونی است و پدر فرزندان خویش که از صُلب او به برآمده‌اند، یا معلم است و در جایگاه پدری قرار دارد. سیزدهم رجب سال‌روز میلاد مردی است که: 1. پدر فرزندان رسول‌الله(ص) است. سادات فرزندان آن حضرت از طریق حضرت فاطمه زهرا(س) می‌باشند و لذا امیر مؤمنان حضرت علی(ع) پدر سادات است. 2. آن حضرت همسران دیگری نیز بعد از فاطمه زهرا(س) اختیار کرد که فرزاندنی داشتند و نسل آنان نیز فرزندان علی(ع) هستند و آن حضرت پدر خونی این گروه از امت اسلامی نیز هست. 3. مهم‌تر از همه، آن حضرت حق پدری بر امت اسلام دارد. کما این که پیامبر اعظم(ص) فرمود: حق علی بر این امت هم‌چون حق پدر است بر فرزندش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حقّ على بر اين امّت همچون حقّ پدر است بر فرزندش. بحار الأنوار : 36 / 5 / 1

فراز آخر دعای روز سه شنبه اَللّـهُمَّ هَبْ لى فِى الثُّلاثاءِ ثَلاثاً، لا تَدَعْ لى ذَنْباً اِلاَّ غَفَرْتَهُ، وَ لا غَمّاً اِلاَّ اَذْهَبْتَهُ، وَ لا عَدُوّاً اِلاَّ دَفَعْتَهُ، اَسْتَدْفِعُ کُلَّ مَکْرُوه اَوَّلُهُ سَخَطُهُ، وَ اَسْتَجْلِبُ کُلَّ مَحْبُوب اَوَّلُهُ رِضاهُ، فَاخْتِمْ لى مِنْکَ بِالْغُفْـرانِ، یا وَلِىَّ الاِحْسـانِ. خدایا در روز سه شنبه سه چیز به من عطا کن: هرگناهى را از من بیامرز، و هر اندوهى را ازمن دور کن، و هر دشمنى را از من دفع فرما، دور کنم از خود هر بدى را که آغازش خشم اوست و مى‌کشم به سوى خود هر کار محبوبى را که آغازش خشنودى اوست، پس از جانب خود کارم را به آمرزش پایان ده اى صاحب احسان

پسر کو ندارد نشان از پدر! به دنبال اوج‌گیری انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره)، محمدرضا شاه بیست و ششم دی‌ماه سال 1357 از کشور فرار کرد. شاه در مصاحبه کوتاهی با خبرنگاران فرار خود را این گونه توجیه کرد: «مدتی است احساس خستگی می‌کنم و احتیاج به استراحت دارم. ضمنا گفته بودم پس از این که خیالم راحت شود و دولت مستقر گردد، به مسافرت خواهم رفت. این سفر اکنون آغاز می‌شود و تهران را به سوی آسوان در مصر ترک می کنم.» محمدرضا بعد از فرار مفتضاحانه در دی ماه 1357، به آمریکا رفت ولی فشار انقلاب اسلامی باعث شد به مصر اعزام شود که در آنجا مرگ وی فرا رسید ولی انقلاب مجال بازگرداندن جنازه وی را نداد. این اولین بار نبود که محمدرضا از کشور فرار می‌کرد. 25 مرداد 1332 نخستین باری بود که شاه از ایران فرار و خاک کشور را ابتدا به مقصد عراق و سپس ایتالیا ترک کرد. او پس از موفقیت کودتای آمریکایی بر ضد دولت مصدق به ایران برگردانده شد. محمدرضا شاید این بار نیز همچون سال 1332 انتظار داشت آمریکائیها با کودتا بر ضد مردم و انقلاب اسلامی، وی را به اریکه قدرت برگرداند. محمدرضا پُر بی‌راه تصور نمی‌کرد. چرا که آمریکائیها کودتا کردند ولی به قول قدما؛ «شاخشان به شکست» و نشد آن که او و اربابش فکر می‌کرد. مصدق با پشت‌کردن به روحانیت و دل‌بستن به آمریکائیها، شکست خورد ولی مردم انقلابی ایران در سال 1357 به معدود دل‌بستگان به آمریکا پشت کردند ولی پشت روحانیت را خالی نکردند. داستان محمدرضا که با اجازه انگلستان شاه شده بود، مثال ضرب‌المثلی است که گفته: متن کامل اینجاست http://ghaem90.parsiblog.com/Posts/616/