واقعاً متوجه دلیلِ این‌همه میلی که درونش به تغییر داره نمی‌شم!

اگه برات کادو بگیرم، میای؟(:

توی کتاب ارتداد می‌گفت: «تنها پادزهر این مرض کشنده لبخندهای توست.»

من فقط چندثانیه از پنجره راهرو که داشتم بیرون رو نگاه می‌کردم با خودم گفتم کاش یه‌شب هم می‌رفتیم مقبره... فقط چندثانیه از ذهنم گذشت؛ نشستیم تو ماشین بدون این‌که من چیزی بگم، رفتیم مقبره! خدایا واقعاً از تهِ‌دل شکرت.:)💖🤲🏻

جدی باید برم سراغش! فقط نقاشی می‌تونه منو نگه‌داره؛ هم زنده، هم آروم، هم صبور، هم ساکت!

می‌گفت: «ببخشید که دیگه مثل قبل صبور نیستم و هربار بیشتر از قبل غمگینت می‌کنم...»

ولی باحال بود.🥲🤌🏻

دلم برای خنده‌های از تهِ‌دلمون تنگ شده...

کاش برگردم به اون روزهایی که درصد درون‌گراییم خیلی بیشتر از درصد برون‌گراییم بود؛ خیلی خیلی بیشتر...🚶🏻‍♀️

فکر می‌کردم اگه برگردم به اون زمان خوبه؛ ولی جداً با روحیه‌ی الانم درون‌گرایی نمی‌چسبه! امّا از برون‌گرایی زیاد هم خوشم نمیاد! این وسط درون‌گرایی و برون‌گرایی قاطیِ یه‌سری مسائل دیگه مثل رفتارهای سیاست‌مدارانه و اهمیت ندادن به خواسته‌های قلبی و تام من و البته حال‌بهم‌زن شدن اطرافیانم هم شده که از این جهتش دوست دارم همش سکوت کنم! دوست دارم توی جمع نباشم! دوست دارم تنها باشم! دوست دارم با دوستای خودم باشم! از طرف دیگه، من واقعاً بعضی گروه‌های دوستانه رو دوست دارم. من دوست‌های مجازی زیادی داشتم و دارم؛ پس یعنی می‌تونم ارتباط خوبی برقرار کنم. من شرکت کردن توی بعضی کارهای گروهی، بعضی کارها که به‌صورت فردیه امّا به‌صورت گروهی هم معاشرت می‌شه رو دوست دارم. من ارتباط برقرار کردن و پیدا کردن دوست جدید و خوب رو هم دوست دارم. منتها مسئله آدم‌هان! مسئله اطراف و شرایطمه! مسئله چیزهای سطحی امّا عمیقیه که قابل حله؛ ولیکن جزاش عمر و روانه!

دلوم خواست مدرسه بودیم، کلاس خانم مقدم داشتیم، به بهونه کارهای مونده تابلوهای مدرسه می‌رفتیم کتابخونه و با گوشی‌هایی که یواشکی نگه‌داشتیم آهنگ می‌ذاشتیم و هم باهم بلندبلند می‌خوندیم، هم تابلوها رو نقاشی می‌کردیم...:)❤️‍🩹🚶🏻‍♀️🤌🏻