همش نگرانم به کسی زحمت ندم، مزاحم نشم، وقت نگیرم..اگه میدونستم کی میمیرم یه ساعت زودتر میرفتم قبرستون تو قبرم میخوابیدم که کسی تو زحمت نیفته.

_

یکی از سخت ترین خداحافظی ها هم برمیگرده به تموم شدن کتابی که باهاش زندگی کردی و تونسته بود حواستو پرت کنه.

تغییر ‌می‌تواند سخت باشد، اما هرگز نشنیده‌ام که کسی بگوید ارزشش را نداشت.

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند، اما برای من همه چیز بیش از حد جدی بود. من همیشه رنج ها و خوشی ها را بیش از حد حس میکردم،و این استعداد راه را بر هرگونه آسودگی و سبک‌سری می‌بست..

میبینی آقای رنگو؟..اینجا عادلانه ترین مکان دنیاست.. :)

_

جبران نمیشوی، حتی به گریه های عمیق.

همانقدر که می ارزد درد خواهد داشت.

یادش نداده بودند که وقتی غمگین است حرف بزند، همیشه گوشه ای تنها و ساکت می‌ماند و احساساتش را مخفی میکرد.

تاسیان می‌شود‌ بی تو جهانم ..

آبی‌تر از آنیم که بی‌رنگ بمیریم : )