غرب آسیا تبدیل شده به جوک. همه دارن همو میزنن احتمالاً تهش دوباره یکی میاد میگه خب حالا ما میز مذاکره‌رو رها نکردیم.

حال و حوصلهٔ دنبال کردن اخبارو ندارم فکر کنم دچار عادی سازی شدم.

درهرصورت

—

. . .

—

ببین چی اومد برام:

—

ایران ((دولتش💗)) همون دختر احمقه‌ست که برای بار ۲۶۶۲۶۳۷۸۲۹۲۷۱۶۵۱۶۱۷۲۸۲ ام برمیگرده به اِکسش.

من کار به اونی قشرِ «آی مذاکره حرام فلان خائن» ندارم، کار به اون «به‌به تنها راه مذاکره ست ما باید منعطف باشیم» هم ندارم. جفت این قشر یه نکبتن. میخوای بگی چپ و راست میخوای بگی اصلاح طلب و اصولگرا میخوای بگی ارزشی و روشنفکر هر اسم مزخرفی میخوای بزار روش اما حرف این ملتِ پاکِ وسط یه‌چیز بود: آخر هرجنگی مذاکره‌ست. برو، اما شرافتمندانه برو، با موضع قدرت و بالا برو، با خط قرمزهای ایران برو، با مدیریت و عوارض تنگهٔ هرمز برو، با مذاکره برو، نه اینکه نقد همه‌چیزتو بدی، و قول نسیه‌های رو هوای آمریکارو بگیری. حرف این بود حالا آقایون و ادمین‌ها و چنلا و هرچرت دیگه‌ای، با پروپاگاندای تندرو و آشوب و توییت و ریلز‌های رنگارنگشون هرجور خواستن صدای حق رو خفه کردن.