—

«تو ای خدای من. امروز هم تورا برای نوری که می‌بینم، و هوایی که نفس می‌کشم، و قلبی که احساس میکنم، و دستی که با آن، واژه‌هارا روی کاغذ ابراز میکنم، شاکرم. به این فکر میکردم که چه می‌شد اگر تورا نمی‌شناختم. اگر نمیدانستم تمامِ رنجی که مثل ابری گاه به زندگی‌ام می‌بارد، و گاه کنار می‌رود تا روی خوش آفتاب‌ت را ببینم، از لطف تو نیست، و دلیلی بالاتر از دنیای پست و پایینِ خودم برایش نمی‌فهمیدم،چگونه تاب می‌آوردم ؟ تو همان نقطۀ وصل و امید من، به روزهای زندگی‌ام هستی، تو ای آگاه‌ترین.»