_

خاکسترِ سرخِ ساحلِ کنارِ دریا را باد تکان میداد. موج ها یکی یکی در انحطاط فرو می‌رفتند و دیگری از پس اعماقِ آبیِ این فرورفتگی ، شکوفه میداد. اما آسمان، شب را فریاد می‌کشید.. صدای ستاره های کوچکی که کودکی تماشایشان میکرد. انگار که بعد از آن قرار است هرشب را باز با خورشید رو به رو باشد و ستاره هایش همچون موج ها بجای زمین، در ژرفای آسمان بلعیده شوند و بی نور و دورِ دورِ دور.. و من منتظر پرواز بودم. قدم در میانِ مدفنِ آب های بی موج گذاشتم و جلوتر رفتم.. در انتظار تویی که برایت fly me to the moon خوانده بودم و وعده ای بود تا برآورده اش کنی. سر بالا بردم فنجانِ سیاهیِ چشانم را سفیدیِ ماه پر کرد. همچون موج، من، در فنجانی پر از ماه ، برای اِنحلال رقصیدم و در زمین به آسمان حل شدم.. .  "𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒎𝒆" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

آقا دمشون گرررم [ بروبچِ فوتسال ناشنوایان قهرمانِ جهااان شدن ]

. . . .

واقعا نمیتونم چندسال به عقب برگردم؟

اما ما آدما هرچیم به عقب برگردیم بازم همونیم.

[ الان تو همون حالتیم که بیشترین نیازُ دارم تا باهات حرف بزنم و بیشترین مقاومتُ برای حرف نزدن دارم. زبونِ چشمامُ بلدی؟ ]

حس می‌کنم زندگیم شبیه به یه نوار کاستِ بیست و چهار ساعته‌ست‌ که بعد از اتمام، دوباره تکرار میشه و تکرار تکرار تکرار، گاهی اوقات چقدر دوست نداشتنیِ برای من.

[ ما مسافرِ سفرِ بی‌نهایتیم :) ] ارسال ۵ به ۱۰۰۰۸۸۸ برای دریافتِ لینک*

. . . .

_