" کوچه را قدم میزدم. حرف های عزیز کم بی‌راه نبود ، اما چه کنم که دل گیر کرده است .. کاسه ی چه‌کنم چه‌کنم دست گرفته بودم، که چه کنم عاشقی‌ام سرایت‌َش کند؟ آنی که من دیدم با شاخهٔ رز و نامه‌ای با دست‌خط معطر و شعر های فروغ هم دل‌اش به دلم لبخند نخواهد زد.. پلک زدم و ایستادم؛ خود نخواهمم باز قدم هایم سمتِ پنجره‌شان خواهد رفت ‌. شاید که لحظه ای برای آب دادن گلدان‌ها هم که شده ، آن چادری که شکوفه‌های کوچکِ آبی رنگش، رنگ به قلبم می‌دهند را سر کند .. کنار شیشه بایستد ، و چشم هایِ این عاشقِ تنهای ایستاده در سایه، آرام و با بغض، باز هم قربان صدقه‌اش بروَد =).. " - Abr , ²  "𝒖 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒎𝒆" "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

خب.. گمونم دلم حرف زدن میخواد و میلی برای حرف زدن ندارم. پارادوکس

POV: من برای هزارمین بار: کاش زیر ۱۸ بودم

. . .

مضاعف می‌کند زیبایی اش را گوشوار آن سان که در باغی درختی مهربان را آلبالویش..