خب..
خیلی اوقات
فکر میکنی بهترین کار اینه که صبر کنی
و یکم به زمونه و گردش روزگار میدون بدی ، شاید بد نباشه
البته باید به این توجه کرد که تو هر چیزی افراط و تفریط همون چیزیه که باعث خراب شدن وضعیت میشه
اما در حد اعتدال..
بد نیست گاهی به خودت امون بدی ؛
یکم صبر کنی
با دید گسترده و از دور
به مشکلاتت / فردِ مدام توی ذهنت که میخوای فراموشش کنی / بعضی حرفا / رفتارها و.. ، نگاه کنی
دربارشون آزادانهتر و بی طرف فکر کنی
شاید
تو هم
به نتایج جدیدی برسی!
نتایجی که باعث میشن حالا تصمیمات بهتری بگیری و پشیمونی کمتری رو
در آینده
به دوش بکشی *
میدونی..
درمورد وقایع فعلا کاری ندارم
اما درمورد آدما این حرکته خیلی جوابه
حتی در مورد خودت
اشتباهِ خوب"
[ مباش در پیِ آزار و هرچه خواهی کن؛
که در شریعتِ ما، غیر از این گناهی نیست ]
خب..
دیدی گاهی دلت میخواد یهو فراموش کنی با کیا هستی و بزنی کنار و راه خودتو بری تنها؟
تنها قدم بزنی
تنها فکر کنی
تنها غذا بخوری
تنها تو کافه بشینی
تنها بخوابی
تنها آهنگ گوش کنی
تنها آشپزی کنی
و تنها زندگی کنی؟
[ اما فقط برای یمدت که بازهش از چندساعت تا چندسال متغیره ]