"زیستِ اجتماعیِ گونهٔ ما اتفاقِ مثبتی بود اما، وجدانِ نگرانِ ما که مبادا کسی را در غمِ خود شریک کنیم، بی‌آنکه غم‌هایش را بدانیم و درک کرده باشیم، و نکند کسی را بدونِ خواستِ خودَش، به آغوشِ زخم‌هایمان بکشیم، مارا دورتر می‌کرد از هر اجتماعِ نزدیکی به‌نامِ صمیمیتِ دوست ؛ دوست را تنها در میان دست‌هایمان نوازش می‌کردیم، درست مانندِ او که چون پتوی گرمی‌ بود که شب‌ها با نوازشِ او اشکِ آرام ریختیم و لغایت، با لبخند خوابیدیم . حال، کارِ ما عادتی‌ست اشتباه‌ اما، تو با ما به از این باش و مارا، شریکِ خالصِ دقایقت بدان، اگر که دوستیم! " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

"𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

. . .

[ این برایِ تو فرستاده شده، شاید حرفی باشه که امروز، باید می‌شنیدیش؛ ]

POV: میری بالا، میری بالا، میری بالا و یهویی بخاطر یه احساسِ بیخود باااا مخ میری تو زمین

_

_

[ آرام، مثلِ طلوعِ آفتابِ صبح ]

. . .

بعد سالها ، یه کشوی خیلی قدیمی که کسی باهاش کاری نداشت رو اومدم خالی کنم برای یه‌وسایلی. لابه‌لای کتابای مختلفش، یسری برگه و کاغذ و دفتر قدیمی و کتابای دبیرستانمو پیدا کردم

و.. خب من همیشه عادت داشتم [هنوزم دارم اما کمتر] ، که حرفامو هرجا گیرم اومد بنویسم رندوم ترین صفحه از کتاب درسی پایین ترین قسمت دفترت با کوچیک ترین سایزی که میتونی بنویسی و..

و همیشه این ایده رو داشتم که، من فقط خودمو دارم و، دارم حداقل با خودِ آیندم حرف میزنم یجورایی نامه‌ای برای منِ آینده