POV: میری بالا، میری بالا، میری بالا و یهویی بخاطر یه احساسِ بیخود باااا مخ میری تو زمین

_

_

[ آرام، مثلِ طلوعِ آفتابِ صبح ]

. . .

بعد سالها ، یه کشوی خیلی قدیمی که کسی باهاش کاری نداشت رو اومدم خالی کنم برای یه‌وسایلی. لابه‌لای کتابای مختلفش، یسری برگه و کاغذ و دفتر قدیمی و کتابای دبیرستانمو پیدا کردم

و.. خب من همیشه عادت داشتم [هنوزم دارم اما کمتر] ، که حرفامو هرجا گیرم اومد بنویسم رندوم ترین صفحه از کتاب درسی پایین ترین قسمت دفترت با کوچیک ترین سایزی که میتونی بنویسی و..

و همیشه این ایده رو داشتم که، من فقط خودمو دارم و، دارم حداقل با خودِ آیندم حرف میزنم یجورایی نامه‌ای برای منِ آینده

روزای سختی رو گذرونده اینو میتونم از نوشته‌هایی که نصفه نیمه ولش کرده بفهمم.. پر از دلتنگی پر از حال بد پر از احساس تنهایی و درک نشدن؛ میشه گفت پر از حرف بوده اما، اما هیچوقت نتونسته موقعیت یا جایی رو پیدا کنه تا با اطمینان و آرامش و بدون هیچ لزومی برای توضیح دادنِ خودش و منظورش و دلیلش حرفاشو بزنه.. [ میدونی و توام میتونی درکش کنی، مگه نه؟]

یجاییش ازم پرسیده: [ تو حالت خوبه؟ یا هنوزم مثل منی؟ ] نمیدونم که میشه جوابِ نامهٔ گذشته رو داد یا نه.. اما فکر میکنم امروز باید اینو برای منِ آیندم بنویسم و تعریف کنم.