. . .

_

" یک و یک و یک.. دو و دو و دو .. دخترک لی‌لی بازی می‌کرد. خوب پیش رفته بود که ناگهان فریادِ افسوس‌ش بلند شد؛ گوشهٔ پایَ‌ش روی خط رفته بود و کسی ندید اما ، دل‌ش راضی نبود که در سکوتِ ناآگاهیِ دوستان‌ش، بازی‌اش را با تقلب ادامه دهد. بااینکه ۳ یا ۴ سال بیشتر نداشت، مهربانی و بخشندگی‌اش سر به فلک داشت و با همه دوست می‌شد تا کسی احساس تنهایی نکند. به مادرَش می‌گفت: «میدونی هرشب قبل از خواب، بابایی میاد پیشم تا خوابم ببره؟» و مادرش که نمیدانست از چه حرف می‌زند، در مکثی عمیق نگاهش می‌کرد و دختر ادامه داد: «اما همینکه تو میای کنارم، بابا خیالش راحت میشه که تنها نیستم و می‌ره..» زبانِ کودکانه و شیرینی داشت. با دخترها، خاله‌بازی می‌کرد و همیشه نقشی داشت که پدرش ماموریت بود و عمویَش رفته بود تا آب و خوراکی بخرد و خودش هم کسی بود که به‌تنهایی از عروسک‌هایش مواظبت میکرد. دل این دخترِ کوچکِ ما را همیشه درد بزرگی ناراحت می‌کرد و آن‌هم وقتی بود که دوستانش را در آغوش پدرانشان میدید. پدر او نبود. مادرش گفته بود او همان ستارهٔ پررنگ آسمان است که به تو چشمک می‌زند و رقیهٔ کوچیک ما آرزو داشت روزی، پدرش دنباله‌ای برای او جمع کند تا او هم، مثل پدرش، پرواز کند و به آسمان‌ها برود تا او تنها نباشد. دلتنگیِ ستارهٔ پررنگ را با همان قلبِ چندساله‌اش می‌کشید و مدتی زیادی تا پر کشیدنش نگذشت. دلِ کوچک‌ش تاب نیاورد :) " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

. . .

_

خورشید مشتی حتی آفتاب‌گردونم ازت رو گردونده دیگه من کی باشم با همه خوبیات عاشقت باشم:

[ در امتداد جاده‌هایی به مقصدِ مشهدِ عزیز ]

_