[ الان فقط منم و خدایی که دوستَش دارم؛
اما پی بردم رنجِ من زمانی آرام میگیرد که دیگر منی نباشم، که هرچه که هست فقط او. تا مَن هست، رنجِ تنِ مَن هم هست. ]
اشتباهِ خوب"
POV: مهم نیست چقدر تلاش کنم برای اون من همیشه کمم.
POV:
آبجیم که ۱۵ ۱۶ سال باهام فاصله داره و کوچولوعه انقدر منطقیه که من و اون نشستیم باهم حرف میزنیم و من بهش میگم دقیقاااا و تازه به نتیجه هم میرسیم و به احمقا میخندیم.🙏