۱/ غصه‌های مانده سر راه گلویت را با تکه‌های میوه قورت می‌دهی و خیال می‌کنند آرام نشسته‌ای و از پذیرایی لذت می‌بری. آری، شاید چون در پیش‌دستیِ تفاله‌های میوهٔ مقابلمان هسته‌های غم و دلخوری دیده نمی‌شود.

۲/ برایشان عجیب می‌شود چطور است که وزن نمی‌گیری؟ خوراکت که خوب است! باید می‌گفتم دم‌نوشِ بغض و حرص و چند برگ ناراحتی، اثر لاغری دارد.

۳/ شاید باز با خنده می‌گفتند: «جوان تو و چه حرص و استرسی؟ آرام و راحت و بی‌خیال نشسته‌ای خدایت را شکر کن.» و برایم باز هم سوال می‌شد: «مگر این‌ها شئ‌ای مجسم‌اند که توقع دیدن‌ و شمردن‌ش را دارند؟» که اگر بود، اتاقی لبریز از اشیاء داشتم و خودم در زیر آوارَش.

۴/ بهتر است همان لبخند را تحویل بدهم و خودم را به خنده وا دارم، سپس با ظاهرِ به‌سختی آرام بگویم: «دستتان درد نکند، ممنون از پذیرایی مفصل‌تان! زحمت کشیدید.»

و ۱۰ روز مهلت دوباره‌ی ترامپ. یک عقب‌نشینی خیلی بزرگ! این هم قدرت تنگه‌ی هرمز.

برید توضیحات بالاش درمورد تنگه و کاری که ایران داره میکنه با جهانو ببینید. (( فقط یه اشکال وجود داشت، گفت کنترل تنگه با ایرانه. خیر کنترل تنگه با ایران شد! و یکی از ۵ شروط اصلی ایران قطعی شدن حق کامل تنگهٔ هرمز برای ایرانه. ))

رمینور، ازت ناراحت شده، آره میدونم قصدی نداشتی ولی خب.

آره راستش من واقعا ازت ناراحت شدم و میدونم نمیدونی تا چه اندازه پیش رفتی، وگرنه انجامش نمی‌دادی.

و اینو هربار تکرار میکنی عزیزم.

منم هربار :

من کی‌ام که ناراحت بشم ؟