POV: اوکی کلا حوصلش سر بره، عصبی باشه، خسته باشه و موقعیت‌های این‌چنینی، سیبل و تارگتش منم.

. . .

خوابم برد و متنی که نوشتم ارسال نشد اه.

تو دنیا، اگر همه را بدست بیاوری، چیزی بدست نیاورده‌ای و اگر همه را از دست بدهی، چیزی از دست نداده‌ای. چه قشنگ.

— نامهٔ ۳۱.

یه ایرانی واقعی باید همه‌ی تلاششو کنه که فارسی بشه زبان علم در دنیا، وگرنه اینکه به‌جای" سلام" بگی "درود" خیلی فردوسی رو خوشحال نمیکنه.

امشب بفرستمش چون حقِ منِ دیشب ضایع میشه ولیخب موود منِ امشب نیست.

. . .

—

دیروز، تمام روز و شب همه‌کاری کردم برگردم رو موود، ولی تا قبل خواب نشد و فکرم نذاشت. و اون یک‌صفحه قرآنی که یهو پاشدم قبل خواب باز کردم، آبِ رو آتیش بود انگار که از وسطای صفحه دیدم دیگه اون حال خیلی خیلی خیلی بدو ندارم و آرومم. و می‌تونم بالاخره بخوابم.

خلاصه که همون آیهٔ فیوریتِ «الا بذکر الله تطمئن القلوب»

—