چقدر شبیه ماهی هستی، پرشتاب در عشق، ترسو در عشق، هزاران زن را در من کشتی و ملکه شدی.
٬٬ از نوشتههای نزار قبانی ៹
به آن بخش از وجودم پناه بردم که هیچکس را دوست نداشت و در همان جا تا ابد پناه گرفتم.
رنج آنقدر زیاد شد که من، امروز را برایِ تو، فردا را برایِ میهن، دیروز را برایِ مردان و زنان شرافتمندِ این سرزمین؛
گریستم.
اما به دردِ خود؟ هرگز عزیزم.