همه چیز عادی بود تا اینکه دختره گفت من ملکه پریانم.همه خندیدن و بخش دردناکش این بود که کاردن هم همراه بقیه خندید.
ساحل،نماد مر_گه هرچیز قشنگی از درون مر_ده...
ساحل عاشقترین طبیعت هستیه،چون غرق شده...
ساحل به عشق دریا مر_ده...درست همونجا که به زیر آب رفت غرق شد،ساحل توی دریا تموم شده...دریا به عشق ساحل هر بار موجهاش رو میفرسته
اما نمیدونه خیلی وقته که خودش باعث مر_گش شده...
یه جایی توی دل دریا یه ماهی آواز میخونه انگار اونم شوق ساحل رو داره...
ولی نمیدونه ساحل دیگه از دریا و موجوداتش بیزاره،برای همینه که ماهیا به شوق مر_دن میان به ساحل.
من؟
همون آدم خوش خندهِ غمگین،
همون آدم مهربونِ آسیب دیده،
همون آدم منطقیِ احساساتی،
همون آدم پرحرفِ ساکت،
همون آدم مستقلِ وابسته،
من؟
همون آدمیم که محکم ایستاده بی توجه به اینکه لب پرتگاهه، همونی که نشون نمیده ولی با کوچکترین قطرهای لبریز میشه، همونی که نمیخواد قبول کنه ولی با کوچکترین ضربهای میشکنه...
وقتی دلتنگت میشم؟
با هر بار پلک زدن، چهره تو میاد جلوی چشمام،
با هر بار نفس کشیدن، بوی تو رو حس میکنم،
با هر بار گوش دادن، صدای تو رو میشنوم،
و با هر بار لمس کردن، گرمای دستات رو با تموم وجودم حس میکنم و حضورت هر بار بیشتر از قبل منو غرق خیالت میکنه...
کاش داروی فراموشی وجود داشت.چیزی که میشد شبها قورتش داد و صبح بدون نام،بدون خاطره،بدون درد بیدار شد.کاش میشد گذشته را مثل لباسی کهنه از تن درآورد و انداخت گوشهی اتاق تا خاک بخورد و دیگر هرگز دم نزند.آدم خسته میشود از حمل کردن خاطراتی که مثل سنگ به سینه چسبیدهاند،از تصویرهایی که نیمهشبها بیاجازه وارد ذهن میشوند.
کاش داروی فراموشی بود تا بتوانم تمام آن صحنهها،تمام صداها،و تمام اسمهایی که هنوز ته قلبم را زخم میکنند خاموش کنم. کاش میشد از نو شروع کرد،نه مثل آدمی که زخمش را پنهان کرده،بلکه مثل کسی که اصلا زخمی نداشته.
گاهی دل آدم فقط یک چیز میخواهد؛سکوتی عمیق،ذهنی خالی و قلبی که هیچکس را به یاد نیاورد.کاش این دارو بود،کاش میشد همهچیز را برای همیشه به خواب برد.
𑜶𝑹𝑨𝑰𝑶𝑵
13𝑫𝒆𝒄𝒆𝒎𝒃𝒆𝒓2025