یه پوستری که کبوتر نامه رسون یکم برای آوردنش دیر کرده اینم خیلی خوبه مرسی عزیزم❤️

من این کانال رو زدم واسه این که همین حرف ها رو بزنم دیگه پس نباید خجالت بکشم

من این کانال رو زدم چون یه جای دیگه دیدم یه نفر چندین ساله که کانالش رو داره و هرازگاهی میاد و توش حرف میزنه و اون موقع من دیدم چقدر خوبه کانال داشتن یعنی یه مجموعه از آدم هایی رو پیدا کردی که تو علایقت باهات اشتراک دارن یادمه یه بار تو ناشناس های اون ادم یه نفر نوشته بود یادمه پارسال فلان اتفاق برات افتاد، یا نسبت به فلان موقع ناراحت تر و گرفته تری چی شده؟ میبینی؟ چی شده؟ یعنی زندگی توی هفت پشت غریبه برای من مهم شده من میشناسمت من در جریان احوالاتتم من پیگیرتم من نگرانتم من برات خوشحالم چی شده؟

حس اینکه نه فقط یه نفر بلکه یه گروه تو رو ببینند و علایقت رو دوست داشته باشن برام جذاب و خواستنی بود اون حس رو میخواستم پس همون شب همون شبی که ناراحت بودم و دلم گرفته بود یه کانال زدم اسمش رو گذاشتم اون چیزی که همیشه وجودم رو شاد میکنه «سبز» اما سبز خالی که نمیشه پس چی «مأمن» محل امن پناهگاه فکر و خیالات و خود واقعی خودم مأمن امن و سبز من ۴ تا عضو داشت چون نمیخواستم هیچ کس من رو بشناسه،خواستم آدم های جدید پیدا کنم آدم هایی که علایقشون شبیه منه تو زندگیم یه نفر رو این شکلی دارم ولی نمیخواستم جوری باشه که انگار بار عاطفی زندگیم رو دوش یه نفره من برعکس پوسته ظاهریم خیلی آدم احساسی هستم نیاز به تایید تشویق اهمیت و یا حتی نقد و سرزنش یه گروه دارم (البته همون یه نفر موهبت الهیه اگر نبود من افسرده ترین موجود روی زمین بودم. همین که من آدم شادیم، آدم شوخیم، همیشه انگار هیجان زده ام به خاطر اینه که اون یه دونه هست. و چند نفر دیگه که نقش مکمل زندگیم رو دارن)

ولی اتفاقی که واقعا افتاد چی بود مثل همیشه این توهم هر روز و هر شب تو سرم موج میزنه که... مهم نیستی، زیبا نیست، جالب نیست، رقت انگیزه، دم دستیه، فاقد اهمیته، بس کن واقعا بس کن جواب نمیده کافی نیست...

در خودم با خودم در جدالم در جواب همه این ها به خودم میگم اولشه، تازه یکی دو هفته است، تازه یازده نفره، به خودت نگاه کن چه طوری با متن های کانال های دیگه برخورد میکنی، مطالبت خاص پسنده باید صبر کنی تا آدمش پیدا بشه مقاومت میکنم در برابر خودم ولی یه شب هایی یه وقت هایی خود تحقیرکننده ام پیروز میشه

و تحقیر میشم توسط خودم

فعلا همین رسیدم به مقصد فکر نمیکنم دیگه حرفی مونده باشه

بزرگترین شانس زندگی من بعد از خانواده ام رفیقامن این از ته دل

ولی بدی طبع شعر و شاعری داشتن اینه که... در خودم با خودم در جدالم فاعلن فاعلن فاعلاتن خدا رو چه دیدی شاید تبدیلش کردم به یک شعر کامل

فاطمیه آمد... 🖤

آقا گریه محض به خدا