این را بارها برایت خواندم و هر انچه خواستم سلامتی تو بود؛))) 💔

ای دل‌های خسته، نترسید! شب‌های قدر آمده‌اند تا تقدیر را دوباره بنویسند. اگر دعا کنید اگر بر سیاهی نه بگویید، نوری خواهید شد که هیچ سایه‌ای نمی‌تواند خاموشش کند.

ترس از دست دادنت تمام شد...

الفبای شهادت را چه خوب از بر شدی..

آرزوی دیدنتُ با خودم به گور میبرم🖤

چه بی‌صدا شکسته شد آینه‌ی جوانی‌ات . .

گاه دلت می‌خواهد از خاطراتی بنویسی که چون گوهری ناب در صدفِ جانت مروارید شده‌اند؛ از حضوری که گرمی‌بخشِ لحظه‌هایت بود و اکنون، جای خالی‌اش را با سکوتی پر کرده که صدایش از هر فریادی بلندتر است. اما وقتی این دل‌نوشته‌ها را با دیگران قسمت می‌کنی، ناخواسته واژه‌هایی را می‌شنوی که گویی داغی تازه را نشانه رفته‌اند، در حالی که قلمِ تو، تنها رقصِ عشق و یادِ آن عزیز سفر کرده را بر کاغذ می‌آورده است. دردِ اینجاست که شرحِ دلتنگیِ بی‌انتهای تو، در قابِ «تسلیت»ِ دیگران محصور می‌شود و بغضِ ناگفته‌ات، در گلو می‌ماند . . 😭💔

هیچ چیز سنگین تر از قلبی پر از حرف‌های ناگفته نیست.

دست خودم نیست دلتنگم برایت:))) 💔

آری این نیز میگذرد.. ولی ‌به کندی یک رودخانه یخ زده!

و شما هیچگاه نخواهید فهمید .. چه کسی ، کجا ، در نیمه شب ، کدام از شب ها ، با دلتنگی برای شما ، از خواب پریده است ((( :