عشق را بر دلم انداخت ولی خود بگریخت ، مثل یک کودک سِرتق که زده زنگی را .

من‌ خود به چشم خویشتن دیدم ‌که جانم می‌رود.

من قانعم به خنده‌ای محو و نگاهی تار ، حتی کنار عکس تو خوشبخت خواهم بود .

شبا تا صبح با دلتنگی دست و پنجه نرم می کنم . صبحا نقش بازی می کنم و غروب تو رو آرزو می کنم ! من مستحق این درد نبودم من گناهی در حق تو حداقل نکرده بودم ...

وچه‌بیهوده‌جهانیست ؛جهان‌بی‌او . .

و من از دلتنگی تو تمام میشوم.

دستم برای مراقبت از تو کوتاهه، اما تو مراقب خودت باش.

خداحافظی انقدر دردناک است، که خدا در انتهای نماز سلام می‌خواهد؛

همیشه منتظری که برگرده، حتی وقتی برای همیشه باهاش خداحافظی کردی.

بعد از هزار مرتبه خواهش، دمِ وداع چیزی نداشتم که بگویم، گریستم

دوستان و همراهان گرامی کانال، لحظه‌ای درنگ کرده‌ام تا پیش از سفری که در پیش دارم، حلالیت بطلبم و از شما خداحافظی کنم. باشد که در این گذر، نگاه مهربان و دعای خیرتان بدرقه راهم باشد. و تو، ای همراهِ رفته از نزدیک، در این سکوتِ قهر، اگرچه کلامی نیست، اما دل، حدیثِ ناگفته‌ها دارد. امید که این فاصله، قصه‌ی دوریِ ما نباشد، که دلتنگی، خود بهترین پیوند است. به امیدِ دیداری دوباره...

در من سوالی ساده ، عمری سخت می‌گِریَد ‌ از ما چرا وقتی که دل بستیم ، دل کندی..