بعد از هزار مرتبه خواهش، دمِ وداع چیزی نداشتم که بگویم، گریستم

دوستان و همراهان گرامی کانال، لحظه‌ای درنگ کرده‌ام تا پیش از سفری که در پیش دارم، حلالیت بطلبم و از شما خداحافظی کنم. باشد که در این گذر، نگاه مهربان و دعای خیرتان بدرقه راهم باشد. و تو، ای همراهِ رفته از نزدیک، در این سکوتِ قهر، اگرچه کلامی نیست، اما دل، حدیثِ ناگفته‌ها دارد. امید که این فاصله، قصه‌ی دوریِ ما نباشد، که دلتنگی، خود بهترین پیوند است. به امیدِ دیداری دوباره...

در من سوالی ساده ، عمری سخت می‌گِریَد ‌ از ما چرا وقتی که دل بستیم ، دل کندی..

آقا ما کلافه شدیم ، خسته ایم ، انگاری رسیدیم به تهِ خط ، دیگه واسمون نایی نمونده . نه جونی واسه ادامه داریم نه رمقی واسه بستنِ زخمامون ، بسه دیگه مشتی ، بگذر از ما بیا خوبی کن و باز بگیر دستمونو ، خودت خوب میدونی که ما همون آدم ضعیفای گذشته‌ایم که تا همینجاشم به امیدِ اون روز خوبایِ آینده طاقت آوردیم،پس کو اون روزای خوبی که قولشو بهمون داده بودی ؟ بیا بگیر دیگه دستمونو ، بریدیم آقا بریدیم .

جهان داره پَسم میزنه نمیدونم با چه رویی زندم.

دیدار را حواله به بعد از وفات داد؛ بر من دعا کنید بمیرم ببینمش ..

مــن چــگونه بــروم در ورقِ ســـال جــدیــد؛ که همه بودن تو مانده به تقویم قدیم..

آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار ، وای از آن سال که بی‌یار بهارش برسد .

کجا چشم باز کنم که در چشمانم قاب شوی..

دوش‌گفتم‌ساقیا‌ امشب‌چه‌داری گفت‌ زهر‌... گفتمش‌کج‌کن‌قدح‌را‌ دید‌مینوشم‌نریخت!