*خب یه توضیح دیگه هم دارم* اول بیشتر بخش ها نوشته های نویسنده راجب احساساتشه و بعدش شروع میکنه به حرف زدن با روان پزشک که یجوری بیانش میکنم که متوجه بشید و اخر بیشتر بخش ها هم احساساتش رو میگه دوباره یجورایی چیزایی که بعد از جلسه درمانیش احساس کرده یا فهمیده و اینجور چیزا:»»

آره فک میکنم اگه حالت مکالمه ای باشه بهتر باشه چون یه جورایی تکرار کلمات زیاد میشه هی باید بگی فلانی میگه و اینا +اره دقیقا ، و خب این باعث میشه که ادم حس و حالش رو از دست بده

اگر یه جوری باشه جمله ها که مشخص بشه که کی داره حرف میزنه منظورم اینه مکث داشته باشه فک کنم لازم نباشه که اسم شخصیتو بگی +بله بله مکث کردن که هست بین جملات و خب از روی خیلی چیزا هم میشه فهمید کی داره حرف میزنه مثلا اینکه روانپزشکه مطمعن حرف میزنه و خب نویسنده احساس غم داره و خاطراتش و میگه و...

منی که دارم تمام نظرات خودمو اعلام میکنم که دونا منصرف نشه +تو خیلی مورد علاقمیㅠㅠ🤏 ولی انگار قرار نیست منصرف بشم

من سر یه بخش کتاب گریه شدم

حالا بعدا میگم چه بخشی بود

ولی امیدوارم دوباره اتفاق نیوفته

و خب کتابش واقعاا موده بعضی از جملاتش رو که میخونی میگی وای خدایا این خیلی منه و...

اصلا اگه خلاصه کتاب رو بخونین میفهمید چقدر حقهㅠㅠ

دوکبوکی هم یه نوع غذای تنده کُره ای هست****

ولی واقعا دلم میخواست کتاب -بادام- رو هم بخونم براتون ولی خیلی کتاب غم انگیزیه

این کتاب نسبت به بادام صفحاتش کم تره پس وقتی این تموم شد با توجه به شرایط شاید -بادام- رو هم خوندیم🌚🌚