از خدا خواستم کمکم کنه... که پاهام نلغزن... که خراب نکنم... که نکنه ترس از گرفتن جونم باعث بشه حتی یه قدم عقب برم... نمازمو خوندم و سر سجاده بودم که گوشیم زنگ خورد... رسول بود..! لبخند زدم و جوابشو دادم.. جواب دادم: جانم رسول؟ با یه حالتی که انگار خیلی مضطربه و کار واجب داره گفت: سلام آقا محمد خوبین؟ آقا همه ي اون پیگیري هاي قضایی که براي پرونده هاي کیس مجتمع اقتصادي فرمانیه بودو انجام دادم.. بفرستم براتون ببینین؟ خنده‌م گرفت..! از بهونه هاي الکیش براي زنگ زدن و پرسیدنِ حالم.. با صدایی که توش رگه هاي خنده بود گفتم: رسول جان، بخدا تا الان نهسوءقصد موفقیت آمیزي به جانِ من شده، نه عملیاتِ انتحاري کسی انجام داده، نه هیچ چیزِ دیگه.. همه چی امن و امانه... با صدايِ خجالت زده و آرومی گفت: آقا بخدا زنگ میزنم بهتون تا دو ساعت آرومم.. بعد نگرانی عینِ خوره میفته به جونم.. باور کنین نمیخوام مزاحمتون باشما.. بگین زنگ نزن نمیزنم.. ولی نَگین.. چون اونطوري میمیرم و زنده میشم تا یه خبري ازتون بگیرم.. از دستِ رسول! بهش گفتم: خیلی خب.. نمیگم..! خودت خوبی؟ کجایی حالا؟ انرژي صداش بیشتر شد..! گفت: خوبم آقا، خونه‌م.. تازه رسیدم.. گفتم: حالِ نفست چطوره؟! اسپریتو استفاده میکنی؟ آبیه که لازمت نشده خدا رو شکر..؟! مکثی کرد.. بعد دوباره با همون انرژي گفت: بله آقا استفاده میکنم مرتب، از وقتی میزنمش حس میکنم بهتر نفس میکشم.. خیلی خوبه.. راستی آقا گفته بودین آخر هفته برمیگردین.. یعنی فردا پس فردا میاین دیگه انشاءالله..!؟ نه..! رسول اصلا بلد نبود قشنگ بحثو عوض کنه.. این عوض کردنِ ناشیانه ي بحث نگرانم کرده بود! دوباره گفتم: رسول.. اسپري آبیت.. لازمت نشده که هنوز؟ سکوت کرد.. سکوتی که میدونستم چه جوابی توشه! حالش چرا بد شده بود که لازم شده بود اون اسپریو استفاده کنه؟! از جام بلند شدم و در حالیکه طول اتاقو طی میکردم گفتم: چی شده بود رسول؟ مگه قرار نشد آروم باشی؟ مگه قرار نشد استرس نداشته باشی؟ دیشب گفتی میري خونه رفتی دیگه، مگه نه؟؟ آروم جواب داد: رفتم آقا.. بلند گفتم: پَس چی!؟ جواب داد: آقا.. دیروز.. تو سایت.. لازم شد.. قبل از.. قبل از اینکه برم بیرون.. فهمیدم..! دقیقا وقتی جریان شناسایی منو فهمیده بود.. چشمامو بستم.. این جریانات تموم شه یه مرخصی اجباري بهش میدم... باید استراحت کنه.. باید تلاش کنه حساسیتِ بیماریشو دوباره کمتر کنه... بهش گفتم: خوبی الان...؟ جواب داد: خوبم آقا... من.. برم دیگه.. مزاحمتون نباشم.. خواستم باهاش خداحافظی کنم اما..نمیدونم چرا، یه چیزي به قلبم چنگ زد.. یه چیزي که یه دلهره انداخت تو دلم.. نکنه.. نکنه این بار آخري بود که میتونستم صداشو بشنوم..؟ میتونست صدامو بشنوه.. اون هنوز از حرف هاي اون روزِ من دلخور بود.. بی مقدمه بهش گفتم: رسول.. یادته برام مَرد بودنِ شهابو مثال زدي..؟ یادته گفتی شهابو با خودم ببرم..؟ سکوت کرد.. ادامه دادم: میخوام اینو بدونی که تو انقدر بزرگ و قوي هستی که من وقتی جایی نباشم و تو اونجا باشی، خیالم از بابت همه چی راحته.. وقتی کاریو بهت بسپرم، دیگه دل نگرونیاي از هیچی ندارم.. رسول، هیچکس مثل تو اونقدر مرد نیست که یه هفته، بی جُرم تو بازداشتگاهِ امنیتی بمونه و حرفی نزنه.. هیچکس مثل تو اونقدر مرد نیست که تو تمام اون روزا، سرديِ اجباري تو نگاه فرماندهشو ببینه و هیچی نگه.. رسول، هیچکس مثل تو اونقدر مرد نیست که وقتی مادرش رو تخت بیمارستانه، بخاطر اینکه حواس هم تیمی هاشو پرت نکنه، بخاطرِ اینکه رفیقاشو نگران نکنه همه رو بریزه تو خودش و ساکت بمونه.. بعد از یک مکثِ طولانی که فقط صداي نفس هاي رسول اونو میشکست گفتم: رسول.. هیچکس مثل تو انقدر برام مَرد نیست که وقتی هممون خسته ایم، بشه اُمید برامون.. ببخش منو.. بابتِ حرفایی که اون روز بهت زدم.. اما، تو اون لحظه هیچ راه بهتري براي دور کردنِ یه نیرویی که داره براي فرماندهش قُلدر بازي درمیاره و میخواد هر جایی میره اونم ببره، نداشتم! تک خنده اي کردم و گفتم: حالا دیگه میتونی بري تا مزاحمم نباشی..! چند ثانیه سکوت شد.. بعد با صداي آرومی گفت: هر چی که گفتین و نگفتین فداي سرتون آقا.. کم تلافی نکردم اون حرفاتونو با کارام.. آقا همه ي اینا به کنار، اما.. شما هیچوقت.. هیچوقت نمیتونین بفهمین وقتی یه کوه بهتون میگه که امیدِشی یعنی چی.. ______ نظراتتون رو اینجا بگید🌱 https://abzarek.ir/service-p/msg/2002394 و اینجا جواب میدم💫 @hamvatanunknown

می‌بینم خوابیدین.. آره؟!

《شهاب تو جیباي رسول دنبال اسپریش میگشت.. رسول نمیتونست نفس بکشه.. 》

پارت هشتاد و دوم: [داوود] آقا محمد امروز عصر از اصفهان برمیگشت.. همه خوشحال بودیم! تو تمام این روزاي نبودنش، یه جورایی ظاهرمونو زده بودیم به بیخیالی تا گروه از هم نپاشه..! که هر کی با دیدنِ اون یکی بگه همه چی خوبه..! اما الان.. که میدونستیم داره برمیگرده، انگار همه‌مون میتونستیم حسِ درونیمونو بروز بدیم.. خبر شناسایی شدنشو تمام سایت نه، اما ما پنج نفر میدونستیم.. وقتی فهمیده بودیم تنها نیست و بچه هاي اصفهانم دارن همراهش میان، خیالمون یکمی راحت تر شده بود.. رسول از صبح دور و بر آقاي عبدي میپِلِکید تا آقاي عبدي بهش بگه که بره فرودگاه دنبالِ محمد! اما از شانسِ بدش سعید مامور رفتن به فرودگاه شده بود.. رسولو میشناختیم.. همه‌مون دلهره داشتیم برا محمد اما رسول بیشتر! همهمون نگران بودیم برا محمد، اما رسول بیشتر.. از صبح که سر سیستمش نشسته بود، همه‌ش ناخودآگاه ساعتشو نگاه میکرد.. انگار اونم مثل همه‌مون منتظر بود ساعت شش بشه و محمد برسه سایت.. چهارشنبه بود.. یه چهارشنبه ي بارونیِ پاییزي.. بیشتر کارامو انجام داده بودم.. صداي بارون حتی از دیواراي سیمانی هم رد میشد..! از پشت سیستمم بلند شدم.. سعید رفته بود دنبال محمد.. سر چرخوندم.. فرشید هم سر جاش نبود.. احتمالا براي کارهاي مراقبت بیرون از سایت بود.. شهاب که نگاهمو سمت میز خودش و فرشید دید، هدفونشو پایین آورد و با اشاره ي لب گفت: کاري داري داوود؟ از پشت میزم بلند شدم و کنارش رفتم.. گفتم: خسته نباشی، خوب پیش میره کارا؟! لبخندي زد و گفت: خدا رو شکر.. تو چی؟ خوبه همه چی؟ کاري داشتی باهام..؟ جواب دادم: اِي.. خوبه.. شکر.. میگم شهاب.. داره بارون میاد.. هوا خیلی خوبه، میاي با رسول بریم یه سر محوطه سایت..؟ اگه خیلی شلوغ نیستی.. نگاهی به میز رسول انداخت، کش و قوسی به بدنش داد و گفت: آره.. چرا که نه.. بهش بگو ببین اگه میاد، بریم..! سري تکون دادم و سمت میز رسول رفتم!غرق کار بود.. حواسش به اطرافش نبود.. یهو دو دستی زدم به شونه هاش!! ترسید و برگشت نگاهم کرد..! با صداي آروم، در حالیکه عصبانی بود و سعی داشت کسی صداشو نشنوه گفت: مرض داري؟! تند تند سرمو بالا و پایین کردم! چپ چپ نگاهم کرد و گفت: خب.. حالا چی میخواي؟ سرمو به گوشش نزدیک کردم و گفتم: رسول یه چیزي میگم، ضایع نگو نه ها.. دلش میشکنه.. با شک نگاهم کرد.. گفت: کی دلش میشکنه؟! دستمو رو بینیم گذاشتم و گفتم: هیششش یواش.. عه! به جدیت موضوع پی برد!! اطرافو نگاه کرد و با پچ پچ گفت: خب.. ببخشید بگو.. رو صندلیِ کنارش نشستم و گفتم: راستش رسول، شهاب خیلی حالش گرفته‌ست از صبح.. الان همه‌ش دلش میخواد بریم تو محوطه، تو بارون یکم دلش باز شه.. گناه داره، میاي بریم؟؟ با تعجب شهابو نگاه کرد و گفت: خودش بهت گفت..؟ من من کردم و گفتم: نه.. خودش که نگفت.. ولی خب من میفهمم آدما رو.. اصلا حالش خوب نیست رسول..! بیا بریم یکم باهاش حرف بزن.. ببین چشه این بچه! اخم کرده بود.. سري تکون داد و گفت: باشه.. بریم داوود.. فقط بذار من این فایلو بفرستم و بیام.. چشمام برق زد..! گفتم: خب پس تا شما دوتا میرین من برم سه تا چایی بریزم و بیارم.. و از روي صندلی بلند شدم و سمت آبدارخونه رفتم.. هنوز دو قدم دور نشده بودم که برگشتم و گفتم: راستی رسول! از اون شکلاتاتم بیار.. و بعد رفتم..! از عمد یکم طولش دادم تا رسول و شهاب تنها باشن و رسول بخواد از شهاب دلیل ناراحتیشو بپرسه..! سه تا چایی تو لیوان یه بار مصرف کاغذي ریختم.. حوصله ي برگردوندنِ سینیو نداشتم، با هر سختی بود لیوانا رو تو دستم گرفتم و به سمت حیاط رفتم..بارون نم نم میومد.. رسول و شهاب تو یکی از آلاچیقاي محوطه ایستاده بودن.. شهاب روش به من بود و رسول پشتش.. انگار شهاب منو دید، چون چیزي به رسول گفت و رسول برگشت نگاهم کرد! دست به سینه وایساده بود.. نگاهی به شهاب کرد و بعد به سرعت شروع کرد به دویدن به سمتم! سه تا چایی دستم بود..! هیچ کاري نمیتونستم بکنم! وسطِ محوطه ایستاده بودم و رسول هر چی میگذشت بهم نزدیکتر میشد!! تو یه لحظه تصمیم گرفتم! خم شدم لیوان ها رو روي زمین گذاشتم و به خلاف جهتی که رسول میومد دویدم..! همونطور که میرفتم داد زدم: شهاب چایی ها رو نجات بده!! رسول دنبالم میدوید! میدونستم دستش بهم برسه کارم تمومه! هر چی میشد مزه‌ي این سر کار گذاشتنش خیلی بیشتر بود!! چند ثانیه که گذشت، دیدم دیگه صداي پاهاي رسول از پشت سرم نمیاد..! قدمامو آروم کردم و وایسادم.. نفس نفس میزدم.. برگشتم پشت سرمو نگاه کردم.. رسول وسطِ حیاط رو زانوهاش نشسته بود و سرش پایین بود و دستاشو رو قفسه ي سینه‌ش گذاشته بود.. زیر لب گفتم: واي.. واي.. خاك بر سرت داوود.. خاك بر سرت.. رسول نفس داره آخه اینطوري میدویی تا بیاد دنبالت؟؟

از اون طرف شهاب به سمتش میدوید و از این سمت من.. رسیدم کنارش.. بد نفس میکشید.. نفسش بالا نمیومد.. دیگه کامل روي زمین نشسته بود.. نمیدونستم.. نمیدونستم باید چیکار کنم حالش خوب شه.... دو طرف صورتشو گرفتم و گفتم: رسول داداش خوبی؟؟؟ خوب نبود.. نبود! شهاب تو جیباي رسول دنبال اسپریش میگشت.. رسول نمیتونست نفس بکشه.. دست چپشو از سینه‌ش جدا کرد و به سمتِ ساختمون گرفت.. شهاب که حالا رسول تکیه‌شو بهش داده بود گفت: داوود اسپریش اینجا نیست.. تو سایته.. بدو داوود.. نفهمیدم چطوري بلند شدم.. نفهمیدم چطوري رفتم تو ساختمون.. چطوري رفتم سمت کاپشن رسول و چطوري اون دوتا اسپریو برداشتم و دویدم بیرون.. رسیدم بهشون.. دوتا اسپریو دادم دست شهاب.. دستام میلرزید.. یکی از اسپري ها رو باز کرد و بین لب هاي رسول گذاشت و دوتا زَد و گفت: نفس بکش رسول جان.. نفس بکش..رسول چندتا نفس عمیق کشید و بی حال سرشو به شونه ي شهاب تکیه داد.. خیسِ بارون بودیم.. شهاب و رسول روي زمین خیس نشسته بودن.. وسطِ پیراهنِ آبی رسول چروك بود.. یه چروکی که جاي چنگ زدنش بود.. بغض داشتم.. شهاب زیرِ بازويِ رسولو گرفت و گفت: پاشو رسول جان.. پاشو بریم داخل.. یخ کردي تو این هوا.. پاشو.. دوتایی بلندش کردیم و رسولِ بی حسو بردیم داخل نمازخونه.. داشت میلرزید.. کنار بخاری بردیمش.. موهاي صافش، حالا که بارون خورده بودن فرفري شده بودن! نوك بینیش قرمز بود.. چشماش بی حال پلک میزدن.. نشسته بود و سرشو به دیوار تکیه داده بود.. با شهاب کنارش نشسته بودیم و زُل زده بودیم بهش! میترسیدیم ازش چشم برداریم!! انگار نگرانیمونو دید که آروم لب زد: خوبم.. با شرمنگی گفتم: داداش ببخشید.. بخدا حواسم نبود.. لبخندي زد و گفت: تقصیر تو بود مگه..؟ خودم یادم رفته بود تو چه حالی ام.. و چشماشو بست..! شهاب که یکم از بابت رسول خیالش راحت تر شده بود گفت: آقا داوود که یه چایی نداد به ما.. برم دوتا چایی بیارم گرم بشی حداقل.. و بعد دوتا اسپري رسول رو که تو جیبش گذاشته بود درآورد و دست من داد و رفت.. رسول هنوز چشماشو بسته بود.. شعله ي بخاریو زیادتر کردم.. بی حال بود ولی شیطون گفت: بذار آقا محمد بیاد.. میگم داشتی نیروشو به کشتن میدادي.. سریع گفتم: دور از جونت رسول.. بی جون ادامه داد: کم آتیش بسوزون آقا داوود.. که شهاب از صبح گرفته‌ست آره..؟ نمیخواستم رسولو اینطوري ببینم..! سکوتمو که دید پلک هاشو باز کرد و نگاهم کرد.. سرشو از دیوار جدا کرد و اخم کرد.. نُچی گفت و کلافه اطرافو نگاه کرد.. گفت: داوود خوبم من.. ببین.. سرمو پابین انداختم.. اسپري هاي تو دستمو نگاه کردم و با صداي گرفته گفتم: این دوتا رو باید سوراخشون کنم، نخ از توشون رد کنم بندازم تو گردنت تا خیالم راحت باشه.. خندید..! دستی رو پام زد و گفت: تا یه جیمز باند دارم که اگه این دوتا اسپري قله ي قافم باشه میره برام میاره، نخ و گردن آویز میخوام چیکار..!؟ لبخند زدم.. قله قاف که هیچی.. تا اون دنیا هم اگر لازم میشد، براش میرفتم.. فقط اون باید حالش خوب میموند.. خوبِ خوبِ خوب..! __ نظراتتون رو اینجا بگید🌱 https://abzarek.ir/service-p/msg/2002394 و اینجا جواب میدم💫 @hamvatanunknown

خدمت شما❤😎🌱👆🏻

از فردا ولی برمیگردیم به تنظیمات کارخانه روزی یک پارت😁🤝🏻

نظراتتون رو بنویسید برام التماس دعا، شبتون هم بخیر😌🦋

یه احتمال سوم بگم؟! ببین اصلا محمد می‌رسه به فرودگاه...؟ :))))))))

《تا فرودگاه همه چی خوب بوده.. باهم رفتن فرودگاه و بعد اونجا محمد چند دقیقه ازشون جدا شده و دیگه برنگشته..》

پارت هشتاد و سوم: [سعید] نمیدونستم.. نمیدونستم بچه هاي سایت خبر دارن یا نه.. ماشینو تو پارکینگ پارك کرده بودم ولی جرأتِ بالا رفتن نداشتم.. با قدم هاي لرزون و با استرس سوار آسانسور شدم و بالا رفتم.. به سمت اتاقِ آقايِ عبدي رفتم.. در زدم و وارد شدم.. ایستاده بود و داشت با تلفن صحبت میکرد.. با اشاره ي سر بهم گفت بشینم.. اما نه..! نمیشد، نمیتونستم! تماسش تموم شد و تلفنو قطع کرد.. صبرم تموم شده بود.. گفتم: آقا.. آقا حالا چی میشه؟؟؟ نگران بود.. اما به خودش مسلط..! نفس عمیقی کشید و گفت: توکلت به خدا باشه سعید جان... تا نخواد برگ از درخت نمیفته.. سر تکون دادم.. گفتم: آقا بچه ها میدونن..؟ جواب داد: نه.. بهشون بگو خودت.. بعد دوباره تلفن اتاقش زنگ خورد..! قبل از جواب دادن گفت: میتونی بري.. زانوهام توانِ رفتن نداشت.. یعنی چی؟! یعنی چی خودت به بچه ها بگو..!؟ من چی بگم..؟! من حتی از اینکه بدون محمد برگشتم سایت بهم ریخته‌م.. روي دیدنِ بچه ها رو ندارم.. بعد برم بهشون بگم محمد نیومده تهران؟! بگم محمد هنوز اصفهانه و ما هیچ خبري ازش نداریم..؟ کاش.. کاش منو مامورِ این کارِ سخت نمیکرد.. با قدماي خسته از اتاقش بیرون رفتم.. دستمو به نرده گرفته بودم و از پله ها پایین میرفتم.. پایینو نگاه میکردم.. میترسیدم.. میترسیدم از اینکه نگاهم تو چشم بچه ها بیفته..! نمیدونم چقدر کُند پله ها رو پایین میرفتم اما بالاخره رسیدم..! از دور داوود منو دید و چشماش برق زد.. سمت فرشید و شهاب برگشت و صداشون کرد.. و بعد هر سه بلند شدن.. قدمامو تندتر کردم تا زودتر از اینکه سمتم بیان، کنارشون برم.. تا زودتر از اینکه چشم به پشتِ سر من بدوزن و دنبال محمد بگردن من بهشون بگم.. رسیدم کنار میز داوود.. شهاب و فرشید هم اومدن! هر سه تاشون با انرژي و خوشحالی سلام دادن. آروم گفتم: سلام.. داوود گفت: اتاق آقاي عبدیه نه؟! گنگ گفتم: کی..؟ خوشحال گفت: محمد دیگه! نگاهش کردم.. بعد فرشید رو.. و بعد شهاب.. آب دهانمو قورت دادم.. همه ي جونمو جمع کردم رو زبونم و آروم گفتم: نه.. تو اون جمع سه نفري فقط چشماي فرشید بی فروغ شد.. نگاهش چروکید..! پژمُرد.. داوود هنوز نفهمیده بود.. پافشاري میکرد برا پیدا کردن محمد.. گفت: خب کجاست؟! نکنه خسته بود رفت خونه..؟! سرمو پایین انداختم و گفتم: نیومد.. شهاب پیش قدم شد و گفت: نیومد..؟ یعنی چی نیومد؟! سکوت کردم.. نمیدونستم باید چی بگم.. چی بگم وقتی خودم هیچی نمیدونم!! داوود بازومو تکون داد و گفت: یعنی چی سعید..؟ محمد کجاست؟؟ زانوهام دیگه توان نداشت.. خودمو رو صندلی داوود انداختم.. گفتم: رفته بودم براي یه سري کارها و گرفتن دسترسی و مجوز از قوه ي قضائیه.. بعدم قرار بود برم دنبال محمد فرودگاه.. نمیدونم چی شده.. از هیچی خبر نداره کسی.. فقط.. آقاي عبدي بهم زنگ زد و گفت محمد براش یه پیامک ارسال کرده که خاکستري شده.. سیمکارتشو هم شکسته.. گفته خودش تماس میگیره.. و دیگه از دو ساعت پیش هیچ خبري ازش نداریم.. شهاب اخم کرده بود.. تو فکر بود.. گفت: مگه.. مگه از بچه هاي اصفهان همراه نداشت؟؟ خب چرا از اونا نمیپرسین؟؟ سري تکون دادم و گفتم: زنگ زدن.. خودشون زنگ زدن به آقاي عبدي.. تا فرودگاه همه چی خوب بوده.. باهم رفتن فرودگاه و بعد اونجا محمد چند دقیقه ازشون جدا شده و دیگه برنگشته.. و به اونا هم همچین پیامی رو داده.. فرشید نگران بود.. بریده پرسید: نمیدونی.. نمیدونی این اتفاق ربطی.. ربطی به ماجراي شناساییش داره یا نه..؟ از جام بلند شدم و گفتم: نه.. اما جوري که بچه هاي اصفهان گفتن، طبق اطلاعاتی که به دست آوردن، احتمالا این اتفاق ربط به همون کیس عملیات اصفهان داره.. معلوم نیست دقیقا چی شده.. ولی به همون مربوطه.. فرشید سري تکون داد.. یهو یاد یه چیزي افتادم. بچه ها رو نگاه کردم.. سرمو سمت میز رسول چرخوندم.. رو به داوود گفتم: رسول کجاست؟؟! انگار اونم تازه یادش افتاده باشه گفت: واي.. رسول.. دوباره پرسیدم: خب الان کجاست داوود؟ شهاب جواب داد: حالش خوب نبود.. نمازخونه خوابیده.. دستی تو موهام کشیدم.. چیکار میخواستیم بکنیم..؟! با این حالش.. با این شرایطش.. اگه میفهمید اصلا خوب نبود.. __ نظراتتون رو اینجا بگید🌱 https://abzarek.ir/service-p/msg/2002394 و اینجا جواب میدم💫 @hamvatanunknown

《اسپري آبی رنگشو تو مشتش گرفته بود.. دیگه توي جیبش نذاشته بودش..فکر کنم انقدر از حال خودش خبر داشت که میدونست هر لحظه ممکنه لازمش بشه.. 》