#هموطن_دو •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° پارت شصت و چهارم [رسول] توي اتاقم.. يني اتاقي که اين چند وقت در اختيارم بود، روي تخت نشسته بودم. لپ تاپ جلوم روشن بود و باهاش کار ميکردم. تو اين يه هفته کامل دستم بود و اميد گفته بود فعلا احتياجي بهش نداره و ميتونم باهاش کار کنم. قبل از هر چيزي، وارد سيستم هاي اطلاعاتيش شده بودم و بعد از بررسي کامل، مطمئن شده بودم هيچ سيستمي روش سوار نيست. داخلش هم اطلاعات خاصي نبود. احتمالا لپ تاپ شخصي اميد بوده و هيچ ربطي به شرکت نداشته. يه سري فايل جديد تو نرم افزار هاي برنامه نویسی مختلف باز کرده بودم و داخل همه‌شون تمرين هاي نصفه نيمه اي نوشته بودم که اگر اميد سرزده خواست لپ تاپش رو بررسي کنه مشکوک نشه. دو تا آدرس ايميل به ذهنم رسيده بود. دو تا آدرس آشنا که نميدونستم براي کي هستن.. فقط ميدونستم خيلي ازشون استفاده ميکردم. لپ تاپ رو روشن کرده بودم تا ويندوزش بالا بياد و اين دوتا ايميل رو بررسي کنم. ريسک بالايي بود.. درسته چيزي روي اين سيستم سوار نبود اما امن هم نبود.. هر لحظه امکان داشت ازم گرفته بشه.. ولي چيزي که بود، اين بود که من چاره اي نداشتم.. نميدونستم بچه ها ازم خبر دارن يا نه.. و اين منو ميترسوند. اينکه بعد از حدود دو هفته، هيچ خبري از هيچکس نشده بود، نگرانم ميکرد و منو به اين صرافت مينداخت که خودم اين ريسکو بکنم و بهشون خبر بدم. البته با اين اطلاعاتِ دست و پا شکسته ي من، فعلا امکان خبر دادن وجود نداشت اما همين که ميتونستم بهشون يه گرا بدم، کار رو بهتر ميکرد. اولين ايميلي که به ذهنم رسيد رو وارد کردم و منتظر موندم تا سرچش انجام بشه. جمله ي this email address does not exist بهم دهن کجی می‌کرد. مطمئن بودم همين بود. اما انگار يه علامت يا حرفي رو جا به جا نوشته بودم. آدرس ايميل اول رو پاک کردم و دومي رو نوشتم و نگاهم رو به صفحه دوختم! تيک سبز رنگ کوچيکي لبخند رو به لبم آورد..! زير لب گفتم: ايول! پس درست بود.. اين آدرس ايميل درست بود و براي کسي بود که من خيلي براش پيام ميفرستادم. و قطعا اون يکي از بچه هاي سايت بود. نميشد واضح و بي پرده چيزي بگم و چيزي بنويسم.. اول سعي کردم يه متني پيدا کنم و بعد با برنامه قفلش کنم.. طوري که در ظاهر يه فايل ساده به نظر بياد و فقط بچه ها بتونن قفلشو باز کنن. فايل رو آماده کردم.. وارد اون ايميل شدم و فايل رو اضافه کردم. نگاِه کلي به صفحه انداختم.. همه چيز مرتب بود.. زير لب "بسم اللّٰه"ي گفتم و گزينه ي ارسال رو زدم! عرق سرد روي پيشونيم نشسته بود! کار سنگين و سختي نبود ولي اينجا.. اينطوري.. راحت هم نبود. بلافاصله صندوق ارسال رو پاک کردم و بعد لپ تاپ رو خاموش کردم. نگاهي به ساعت ديواري اتاق انداختم.. ۸ شب بود. اميد معمولا بعد از ساعت ۱۰ شب برميگشت و تا اونموقع من تنها بودم. هنوز نفهميده بودم که براي چي من رو، يني.. اميرعلي رو اينجا نگه ميدارن! اميد هيچ چيزي نميگفت و هيچ اطلاعات اضافه اي نميشد ازش بگيري.. انگار با رفتارش، ناخودآگاه رويِ اميرعلي تسلط پيداکرده بود و رسول هرچقدر تلاش ميکرد، نميتونست اين تسلط رو کنار بزنه و اين برام اذيت کننده بود. خوشحال از اينکه پيام رو فرستاده بودم و نگران از اينکه چي ممکنه پيش بياد اتاق رو ترک کردم و پايين رفتم. تلويزيون رو روشن کردم و برايِ پر کردنِ وقتم و دور شدن از فکر و خيال تا وقتي اميد برميگشت، مشغول فيلم ديدن شدم.. اما چه فيلم ديدني! هزار بار توي يک ساعت شخصيت ها رو گم ميکردم، با هم اشتباه ميگرفتمشون و اگر صحنه اي عوض ميشد تا صدايي ازشون نميشنيدم، متوجه نميشدم کي به کيه..! ساعت از ۱۰ گذشته بود اما اميد هنوز برنگشته بود.. تو اين چند وقت خيلي به عرفان فکر کرده بودم.. به اينکه آيا دنبال من ميگرده تا اون دستبدو بهم پس بده يا خوشحاله از گم و گور شدنِ ناگهانيم..! اميد گفته بود يه سري از بچه ها زخمي شدن و يه سري ديگه، از دنيا رفتن..! هر وقت بحثِ اون تصادف رو به ميون مياوردم خيلي محسوس جو رو عوض ميکرد و از جواب دادن طفره ميرفت اما امشب.. ديگه قرار نبود من کوتاه بيام.. بايد سوالامو ميپرسيدم و بايد جواب ميداد! اين کمترين حق کسي بود که بي حرف بايد تا وقتي ممکن بود اينجا ميموند! صداي چرخوندنِ کليد توي در اومد.. قبل از اينکه وارد بشه تو ذهنم مرور کردم: اگر تنها بود يني فقط اميده.. اميد يني صورت استخواني، عموما تيپ رسمي، تيره پوش..!

در باز شد و داخل اومد. لبخندي زدم! شلوار مشکي و کت تکِ سبزِ تيره تنش بود.. با يه پيراهن مشکي! زير لب زمزمه کردم: اميد! بلند سلام کرد و کيف ديپلماتِ چرميش رو روي مبل رها کرد و گفت: آقايِ حقاني چطورن؟! جواب دادم: بد نيست! کتش رو هم کنار کيفش انداخت و همونطوري که آستين هاي پيراهنش رو تا آرنج تا ميکرد، به سمت آشپزخونه رفت تا دست هاش رو بشوره.. گفت: بد نيست يني خوبم نيست!؟ بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم. توي پذيرايي بودم اما تکيه‌مو به سنگِ اوپن دادم و گفتم: تفاوتي ميکنه خوب و بد بودن؟! حوله ي کوچيکي برداشت و همونطوري که دست هاي خيسش رو خشک ميکرد گفت: قطعا که تفاوت داره! جدي نگاهش کردم و گفتم: براي باِر هزارم ميپرسم.. و شايد انقدر صبري برام نمونده باشه که با حرف هايي که حتي باهاشون نميتوني بچه گول بزني قانع بشم! من چرا اينجام..؟! کي سفارش منو کرده؟! اينو که گفتم، بلند زد زيرِ خنده! حرصي نگاهش ميکردم و اون اما خنده‌ش بند نميومد! صندلي چوبيِ ميز ناهارخوري رو بيرون کشيد و همونطوري که از شدت خنده تعادل نداشت، روش نشست.. با اخم بهش خيره بودم. بين خنده هاش که نگاهش بهم افتاد خودش رو جمع کرد! صداشو صاف کرد و با رگه هايي از خنده گفت: پسر خوب سفارشتو کرده باشن؟! اون بيرون منتظرن من حواسم بهت نباشه دخلتو بيارن که!! کي بايد سفارش تو رو بکنه آقاي اميرعلي خان؟!! نميفهميدم چي ميگه! وارد آشپزخونه شدم و روي صندلي روبروش نشستم.. گفتم: کي ميخواد دخل منو بياره؟!؟ اصن چرا ميخواد بياره..؟! اگه ميخواد بياره تو چي ميگي اين وسط؟! فرشته ي الهي هستي يهو آسمون باز شده اومدي منو نجات بدي؟! تعارف نکن.. بازم از اين قصه ها بباف من باور ميکنم! عميق نگاهم کرد.. جدي.. ديگه اون امید چند دقيقه پيش نبود! گفت: کيو نميتونم بگم اما، چراش..! چون شايد حضورت باعث بشه اوضاع براشون از ايني که هست بدتر بشه..! خواستم چيزي بگم که دستشو به نشونه ي سکوت بالا آورد و گفت: ميخواي هر کاري کني بکن! بيشتر از اين نميتونم بهت بگم! ميخواي از اينجا بري؟! برو.. من جز يه خونه ي امن چيزي بهت ندادم.. تو اينجا تنها چيزي که داري امنيته که پاتو بذاري بيرون همينم نداري! گفتم: چيش به تو ميرسه؟! اينکه منو امن نگه داري..!؟ سري تکون داد و گفت: شايد يکم از عذاب وجداني که دارم کم بشه. شايد اين عذاب وجداني که چندين ساله بين خوشبختي هام در ميزنه و ناخونده خودش رو مهمون ميکنه، يکم رهام کنه. گنگ نگاهش ميکردم.. گفت: بيشتر فهميدن از اين چيزا به دردت نميخوره! فقط باعث ميشه دردسرت زيادتر شه. بي توجه به حرف هايي که زد گفتم: چي به سر تک تک اون بچه ها اومده..؟ ازشون خبر داري يا فقط واسه من دايه ي مهربونم تر از مادر شدي؟! نگاهش، مثل نگاِه کسي بود که به يه نمک نشناس نگاه ميکرد اما من لطفي تو کاري که باهام ميکرد نميديدم! بي رحمانه جواب داد: به جز دو نفر همه‌شون مردن! چند ثانيه طول کشيد تا جمله‌ش رو هضم کنم..! فکر نميکردم.. فکر نميکردم بعد از اينهمه روز طفره رفتن و آسمون ريسمون چيدن الان اينطوري صريح حرف بزنه.. تو ُبهت بودم.. ادامه داد: اون دو نفرم نميدونم الان چه حالين.. رفتن ايرانن.. زير لب گفتم: محسن.. عرفان.. اونا.. اونا چطورن..؟ هنوز بي رحم حرف ميزد. همونطوري که از روي صندلي بلند ميشد و به سمت يخچال ميرفت گفت: جزو اون دو نفر نيستن! بطري آب رو برداشت و لاجرعه سر کشيد! و بعد از آشپزخونه بيرون رفت.. مات بودم! پلک نميزدم.. حتي.. حتي اگر امکان داشت ميتونم بگم نفس هم نميکشيدم..! دو سه بار دهانم رو باز کردم تا چيزي بگم.. نيم خيز شدم تا دنبالش برم.. اما.. نشد! اطرافو نگاه کردم تا شايد بتونم دست آويزي، ريسماني براي توسل پيدا کنم! اما.. چيزي نبود.. سنگيني بغضِ بي رحمي رو توي گلوم احساس ميکردم..يني.. واقعا تمام اون استعدادهاي ناب الان چيزي ازشون باقي نمونده بود..؟! ناخودآگاه دستم رو مشت کرده بودم.. ناخن هام کف دستمو ميسوزوند.. ُاميد از توي حال صدام زد: دارم برا خودم برگر سفارش ميدم.. ميخواي تو هم؟! نگاهي سمت حال انداختم.. بهش ديد نداشتم.. زير لب گفتم: کثافتا..! •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° نظراتتون رو اینجا بگید🦋 https://daigo.ir/secret/11217115919 و اینجا جواب میدم🌱 @hamvatanunknown

#هموطن_دو •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° پارت شصت و پنجم [سعيد] ساعت حدوداي هشت شب بود.. اکثر بچه ها رفته بودن خونه. من و داوود شب کار بوديم و مونده بوديم سايت. البته.. داوود اين روزها شب کاري و روز کاري براش معني نداشت.. فقط حوزه ي عملياتيش از پشت ميز به نمازخونه يا استراحتگاه تغيير ميکرد! سر برگردوندم و بالاي پله ها رو نگاه کردم.. چراغ اتاق آقا محمد هم هنوز روشن بود. صدايِ نوتيفيکيشنِ کوتاهي از سيستمم اومد.. از نوار اعلان‌ها متوجه شدم ايميل دارم.. تو آدرس ايميل خودم، نه آدرس سايت. اعلان ها رو بستم و مشغول انجام کار هاي عقب مونده‌م شدم.. بعد صندوق ورودي هامو چک ميکردم. نيم ساعتي سرم گرمِ انجام دادن تطبيق هاي چهره نگاري بود. گردن دردي که سه چهار روز ميشد مهمونم شده بود حالا داشت اذيتم ميکرد. کش و قوسي به بدنم دادم و دستم رو روي گردنم گذاشتم و آروم چپ و راست کردم که نگاهم به داوود افتاد.. بي صدا لب زد: خوبي؟! پلک هامو به نشونه ي تاييد روي هم فشار دادم. سري تکون داد و مشغول کارش شد. نميدونم خسته نميشد يا ديگه اين خستگي براش معنايي نداشت. چشمام ديگه نميکشيد! روزايي که شبش شيفت بودم، قبلش خوب استراحت ميکردم اما ديشب به جاي فرشيد که کاري براش پيش اومده بود و بايد ميرفت خونه، ت.ميم وايساده بودم و حالا حسابي خوابم ميومد! يادِ ايميلم افتادم.. پنجره ي چهره نگاري رو بستم و وارد ايميلم شدم.. يه پيامِ جديد از يه آدرسِ ايميل فيک! بازش کردم.. يه فايل بود.. يه عکس! از يه منظره.. دوتا درخت با شکوفه هاي سفيد و صورتي.. و يه نيمکت! تعجب کردم.. معنيشو نميفهميدم. مفهومي برام نداشت.. شونه بالا انداختم و ايميلو بستم و مشغول کار شدم. سر فرصت بهش فکر ميکردم. وسطِ انجام دادن ادامه ي کارم و تطبيق چهره نگاريا بودم که صادق اومد کنارم.. دستي رو شونم گذاشت و گفت: خسته نباشي سعيد! خميازه اي کشيدم و گفتم: هستم اتفاقا. تک خنده اي کرد و گفت: پس يني ناراحت ميشي بهت بگم آقا محمد گفت وقتي تطبيق چهره هات تموم شد بري با اون مدارک جعلي که تو شرکت آوا پيدا کرديم مقايسه‌شون کني!؟ بي حوصله سري تکون دادم و گفتم: هميشه انقدر خوش خبر باشي انشاءالله. خنده ي کوتاهي کرد.. به پوشه ي طلقيِ کنار دستم اشاره کرد و گفت: اينا تموم شده، ببرمشون؟! با سر تاييد کردم و گفتم: آره.. فقط نصفشونن.. راستي کجا فرستادي عکس مدارکو؟! گفت: رو ايميل سايته ديگه.. بخش خودمون.. باز کني ميبيني.. تو يه فايل زيپه. اينو که گفت، سري تکون دادم و گفتم: اکي.. نگاه ميکنم.. و بعد.. يهو ياد يه چيزي افتادم! نگاهش کردم و زير لب گفتم: گفتي فايل..؟! و بعد سريع صندليمو برگردوندم سمت سيستمم و به سرعت ايميلمو باز کردم! صادق با تعجب گفت: بسم اللّٰه... جني شدي سعيد؟! چيشد يهو؟!؟ همونطوري که تند تند نگاهم رو روي مانيتور ميچرخوندم گفتم: يه فايله.. اينم يه فايله! تلفن رو برداشتم و شماره ي بخش سايبريو گرفتم.. بعد از چند تا بوق، مجتبي گوشيو برداشت.. گفتم: الو مجتبي.. علي اونجاهاست؟! خب.. ميگي بهش بياد پايين يه دقيقه؟! فوريه..! و بعد تلفنو قطع کردم..! صادق هنوز با تعجب نگاهم ميکرد.. بي حرف پوشه رو از روي ميز برداشت و دور شد. بعد از دو دقيقه علي اومد پايين.. کنار ميزم ايستاد و گفت: جانم سعيد..؟ فايلو نشونش دادم و گفتم: علي ببين اين فايل جز اين عکس چيز ديگه اي داره..؟! نگاهي انداخت و گفت: صبر کن ببينم..! و بعد از زدن چند تا دکمه گفت: قفله فايل. فقط همين يه عکس آزاده.. پس يني يه چيزايي داشت..! علي سري تکون داد و گفت: حتي رويت حجمشم قفله.. نميتونم بفهمم خاليه يا نه..! ولي خب قفله.. قفلشم.. حرفه‌ايه! گفتم: ميتوني بازش کني؟! اينو به ايميلم فرستادن.. ايميل خودم.. نيم ساعت پيش. سري تکون داد و گفت: تونستنش که آره.. بايد بشه.. ولي.. چيه؟! عاقل اندر سفيه نگاهش کردم و گفتم: ميگي حتي نميشه حجمشو فهميد بعد ازم ميپرسي چيه؟! بين کاراش يهو مکث کرد و نگاهم کرد! و بعد دوباره مشغول کار شد..! گفت: رو سيستمت نميتونم کاريش کنم.. بايد بريزمش رو سيستم خودم، يا.. و بعد نگاهش کشيده شد به ميز مرکزي..! گفت: بفرستش رو حساب رسول.. و بعد به سمت ميزش رفت. ميزي که هنوز صاحبِ مشخصي نداشت و بچه ها هر کدوم کار هاي متفرقه‌شون رو روش انجام ميدادن. اما اسمش مونده بود میزِ رسول! در حقيقت قرار بود علي تا وقتي رسول برگرده پشت اون ميز بشينه اما وقتي مشخص شده بود رسول ديگه برنميگرده، حتي يک لحظه اونجا نمونده بود.

علي به سمت ميز مرکزي رفت و منم بعد از اينکه سيستممو تو حالت استند باي گذاشتم پشت سرش رفتم.. داوود دست از کار کشيده بود و با حرکت چشم ما رو دنبال ميکرد.. کنار علي ايستادم و اون روي صندلي نشست و مشغولِ کار شد.. منتظر بود داوود هم بياد.. هميشه وقتي حرکت ها و تصميمهاي يهويي ميديد، کنجکاويش ُگل ميکرد و بهمون اضافه ميشد.. چند دقيقه گذشت اما نيومده بود. نگاهي به سمت ميزش انداختم. هنوز داشت ما رو نگاه ميکرد! با دست بهش اشاره کردم "بيا"! آروم سر بالا انداخت و با مکث نگاهش رو گرفت و مشغول کارش شد. علي همينطور که با کيبورد کار ميکرد گفت: ايميل شخصيتو کي داره؟! خيلي قفلش حرفه‌ايه سعيد..! کار هر کسي نيست..! از بچه ها کسي سر به سرت نميذاره..؟! سري تکون دادم و با شک گفتم: نميدونم.. چند تا پنجره باز کرده بود و تند تند يه چيزايي مينوشت. بعد از چند دقيقه گفت: شد..! ايناها..!! عينکِ کائوچوئيش رو روي چشم هايش جا به جا کرد و گفت: يه فايل متنيه.. بازش کنم..؟ نگاهم کرد و ادامه داد: ميخواي خودت بازش کني..؟! و نيم خيز شد و گفت: من برم..!؟ دست روي شونه‌ش گذاشتم و گفتم: نه..اشکالي نداره.. باز کن خودت ببين چيه! روي فايل کليک کرد تا باز بشه.. صفحه ي سفيدي با چند خط نوشته جلومون باز شد.. : [ «ايهام»، مصدر باب افعال از «وَهم» به معني به گمان انداختن. به آرايه ايهام، تخيل و توهم و توريه هم گفته شده و بدين طريق است که شاعر و نويسنده در نظم و نثر، واژه اي بياورد که داراي دو معني باشد؛ يکي معني نزديک به ذهن شنونده و ديگري معني دور و شنونده در آغاز به معني نزديک توجه کند، سپس به معني دور آن پي ببرد. لفظي که به صورت ايهام به کار مي رود، بايد طوري باشد که به هر دو معني نزديک و دور آن، قابل توجيه باشد؛ ولي معني هنري يا دور آن، که مورد نظر گوينده است، بيشتر مورد توجه قرار گيرد.] بعد از خوندن متن به علي نگاه کردم..! گفت: گرفتي ما رو؟! اينهمه فسفر سوزوندم قفل اينو باز کردم! فکر کنم معلم ادبياتِ دبيرستانت دلش برات تنگ شده داره آرايه برات ميفرسته.. با اخم به تصوير نگاه کردم.. ايهام!؟ توضيح يه آرايه..!؟ يني چي..؟! نميفهميدم.. رو به علي گفتم: قطعا يه همچين چيزي مهم بوده که اينطوري روش رمز گذاشتن.. علي نگاه کن ببين اين فايله لايه هاي ديگه اي نداشته که پيام اصلي اونجا باشه؟! چپ چپ نگاهم کرد و گفت: مگه کيک خامه‌ايه لايه لايه باشه..؟! ايميله ها.. نه.. همينه فقط.. احتمالا يکي از بچه هاست داره سر به سرت ميذاره.. و بعد از روي صندلي بلند شد و گفت: داداش اين ايميل شخصي بوده، کار مربوط به سازمان هم نبوده، قفل تخصصي باز کردم، هزينه‌ش ميشه به عبارتي يه نصف حقوقت.. سر ماه برام کارت به کارت کن! و از کنار رد شد و رفت. اما من هنوز توي فکر بودم.. قانع نشده بودم..! کي با يه عکس و چند خط نوشته ميخواست اذيتم کنه..!؟ اگر تهديد، يا توضيحِ ديگه اي بود ميگفتم يکي داره باهام شوخي ميکنه.. اما اين.. فکر نميکردم همچين چيزي باشه..! از متن و عکس پرينت گرفتم.. سمت ميز داوود رفتم و گفتم: داوود دارم ميرم اتاق آقا محمد.. مياي باهام؟! نگاهي به برگه هاي تو دستم کرد و گفت: چيزي شده..؟! گفتم: فعلا نميدونم.. پاشو بريم..! خودکارِ آبيش رو که چيزي تا تموم شدن جوهرش باقي نمونده بود روي ميز رها کرد و بلند شد. از پله ها بالا رفتيم و به اتاق محمد رسيديم.. در نيمه باز بود اما باز هم در زدم! سرش رو از روي برگه‌هايي که رو ميزش پخش بود بالا آورد و گفت: بيايد داخل! جلو رفتيم.. داوود وسط هاي اتاق ايستاد اما من جلوتر رفتم و برگه ها رو روي ميز محمد گذاشتم و جريان رو براش تعريف کردم.. برگه ها رو ازم گرفت و با دقت نگاه کرد..! بعد از چند ثانيه سرش رو آورد بالا و گفت: خوابت مياد سعيد..؟! ناخودآگاه چشم هام رو از خالي که داشت باز تر کردم که خواب آلودگيشون رو مخفي کنم. گفتم: نه آقا.. يني.. يکم آقا.. چطور..؟! خيره نگاهم کرد و جدي گفت: اين دوتا برگه چه مفهومي ميتونن داشته باشن؟! آب دهانمو قورت دادم.. منظورشو نميفهميدم..! سکوت کردم که ادامه داد: يه عکس داري و يه متن که داره آرايه ي ايهامو توضيح ميده.. اين يني چي..؟! يني توي اين عکس که برات فرستاده دنبالِ ايهام باشي! دنبالِ يه مفهوم عميق!! راحت تر از اين سعيد..؟! دقيق تر به عکس نگاه کرد.. در همون حال گفت: بشينين..! بي حرف روي صندلي ها نشستيم.. محمد در حاليکه تو عکس غرق شده بود و بالا و پايينش رو با دقت نگاه ميکرد گفت:

نميدوني کي فرستاده برات..!؟ گفتم: نه آقا.. گفتم که.. آيديش هم اسم خاصي نداشت.. انکار فيک بود. سر تکون داد.. گفتم: آقا دوتا دونه درخت و يه صندلي چه معنياي ميتونن داشته باشن..؟! محمد که انگار هنوز باور داشت کم خواب ِي من رويِ هوشم تاثير گذاشته اشاره اي به برگه ي توي دستش کرد و گفت: اين درخت شکوفه ي گيلاسه.. تو آسياي شرقي بهش ميگن "ساکورا". به خوديِ خود نماده.. حتي اون متن رو هم برات نميفرستاد، مشخص بود ازت چي ميخواد.. وقتي از يه نماد حرف زده، يني ميخواد بري دنبال مفهومش.. داوود گفت: آقا مفهوم اين درخت چيه؟! محمد نفسي گرفت و گفت: تو هر کدوم از کشور هاي آسياي شرقي معني خاص خودشو داره.. تو ژاپن، چين و کره معانيش متفاوتن.. اما در کل به معنيِ شروع دوباره، يا تولد دوباره‌س..مکثي کرد و ادامه داد: کيا اين ايمليتو داشتن؟! جواب دادم: چند نفر از بچه هاي سايت، و يه سري از بچه‌هاي معاونت.. گفت: مطمئني..؟! گفتم: بله آقا..يني.. تا اونجا که خاطرم هست بله! برگه ها رو روي ميز گذاشت و گفت: فعلا که نميشه چيزي گفت.. اما صبر کن، اگر مطلب ديگه اي برات ارسال شد خبر بده. سر تکون دادم و گفتم: چشم آقا.. از روي صندلي بلند شديم و از اتاق بيرون رفتيم. نميدونم چرا کسي به اندازه ي من به اين موضوع شک نکرده بود اما من مطمئن بودم يه اتفاقِ مهم يا حتي غير عادي در پيش بود.. •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° نظراتتون رو اینجا بگید🦋 https://daigo.ir/secret/11217115919 و اینجا جواب میدم🌱 @hamvatanunknown

از روي تخت بلند شدم.. دور خودم توي اتاق چرخيدم.. دست‌هامو روي سرم گذاشتم و خنده ي عصبي‌اي کردم و گفتم: اين اصلا امکان نداره.. غيرِ ممکنه! آنچه خواهید خواند🔥

#هموطن_دو •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° پارت شصت و ششم [رسول] روي تخت نشسته بودم. پرده هاي پنجره هايِ قديِ اتاق کنار بود و نور کامل فضاي اتاق رو روشن کرده بود. گوشه ي ناخنِ انگشتِ شصتم ميسوخت اما اهميتي نداشت و هنوز به کندنش ادامه ميدادم. نگاِه خيره‌م به روبرو و بود و بدنم رو َننو وار به جلو و عقب تکون ميدادم. هنوز نميخواستم باور کنم چيزايي که بهشون رسيدم راستن. تو ذهنم جلو و عقب ميرفتم.. مهره ها رو چپ و راست ميکردم اما جز يه مقصد به هيچي نميرسيدم! اسپريم توي مشتم بود.. استفاده‌ش نميکردم اما ميدونستم دور نيست اون لحظه اي که قراره به کارم بياد. دو روز از پيام دادن به اون ايميل ميگذشت و من دروغ نگفتم اگه بگم صد بار ايميلي که ساختم رو چک کردم. بازش ميکردم، چک ميکردم، چيزي نبود.. از کل سيستمم پاکش ميکردم.. و دوباره پنج دقيقه ي بعد، رمز ميزدم، وارد ميشدم، چکش ميکردم و چيزي پيدا نميکردم. صبح امروز بعد از رفتن اميد، دوباره سر لپ تاپ رفتم و باز هم چيزي پيدا نکردم. روي تخت نشسته بودم. کلافه لپ تاپ رو بدون خاموش کردنش بستم و گفتم: لعنتي! نميفهميدم.. نميفهميدم چرا جوابي نيومده! از طرفي مطمئن بودم اون آدرس ايميل براي يکي از بچه هاي سايته، و از طرفي، جوابي بهم نداده بودن..! امکان نداشت نفهمن که من او پيامو فرستادم.. امکان نداشت کسي بغير از من همچين رمزي روي فايل بذاره.. علي.. علي بايد ميفهميد منم! چيز واضح تري نميتونستم براشون بنويسم چون ميترسيدم از اينکه يه سيستم مخفي روي لپ تاپ اميد سوار باشه.. بخاطر همين نميتونستم اطلاعت هويتي يا شخصيتي بدم.. نفس عميقي کشيدم و سعي کردم ذهنمو آزاد تر کنم.. زير لب گفتم: خب رسول.. خب..! فکرتو به کار بنداز.. قطعا انقدر سرشون شلوغ نيست که نتونن ايميل به اين تابلويي رو چک کنن! تو قشنگ بهشون گرا دادي.. خواستي بگي حالت خوبه و داري دوباره شروع ميکني! فکر کن ببين چي باعث شده جوابتو ندن..!؟ از چک شدن ميترسن..؟! خب علي ميتونه از يه طريقي پيام بده که رديابي نشه.. يا حتي اگه رديابي شد به شخص حقيقي نرسن! چشم هامو بسته بودم و تند تند فرضيه ميچيدم توي ذهنم تا برسم به اينکه چرا جوابمو ندادن. ديگه کم کم مطمئن شده بودم بچه ها منو گم کردن و خبري از لوکيشنم ندارن.. ولي تو اين بي خبري بايد حساس تر شده باشن.. نه اينکه حتي جوابِ همچين پيامي رو ندن..! فکرم به جايي قد نميداد.. يه ليوان آب از پارچي که روي عسلی کنار تخت قرار داشت ريختم و توي دستم گرفتم.. يکم ازش خوردم.. دوباره چشم هامو بستم و گفتم: خب.. دوباره مرور ميکنيم! تو قرار بوده بري محل اسکان جديدت، و داوود تامينت بوده! حتي اگر تامين نداشتي لوکيشنت لايو بررسي ميشد.. چرا؟! چون ردياب داشتي.. اما الان احتمالِ اينکه گمت کرده باشن زياده.. چون رديابات از بين رفتن، اون دستبندي که دستت بوده هم ديگه پيشت نيست، پس قطعِ به يقين بچه ها گمت کردن..! به اينجا رسيدم.. تا اينجا همه چيز منطقي بود! کسي خونه نبود من با همون صداي نسبتا بلند، در حدي که خودم بشنوم ادامه دادم: خب.. اما الان تو يه ايميلي ارسال کردي که جوابي ازش نگرفتي.. و اين ميتونه نشونه ي چي باشه..؟! و مکث کردم..! مکثِ بيشتر.. و طولاني تر..! تصوير هايي که توي ذهنم ميومد رو جلوي چشم هام ميديدم که چشم هام انگار که داشتن صفحه اي رو ميديدن، رو هوا جا به جا ميشدن.. مات گفتم: نه..! بعد بلند تر تکرار کردم: نه.. نه.. نه! اين امکان نداره! امکان نداره! از روي تخت بلند شدم.. دور خودم توي اتاق چرخيدم.. دست‌هامو روي سرم گذاشتم و خنده ي عصبي‌اي کردم و گفتم: اين اصلا امکان نداره.. غيرِ ممکنه! صدايِ مزاحمي که از قضا اين روز ها که تنها بودم بيشتر بهم سر ميزد، گفت: غير ممکن غيرِ ممکنه! نفس هاي عميق ميکشيدم.. اين.. اين فقط يه حدس بود مگه نه..؟! امکان نداشت اتفاق افتاده باشه.. مگه نه؟! امکان نداشت اونا عرفان رو به جاي من تحويل گرفته باشن.. ميعاد.. ميعاد گفته بود ماشين آتيش گرفته اما امکان نداشته چيزي مشخص نبوده باشه.. امکان نداشته فقط يه دستبند سالم براي اکتفا کردن بهش مونده باشه..! مشتي به تاجِ چوبي تخت زدم و زير لب غريدم: رسول.. رسول.. رسول! گند زدي! و بعد دوباره لپ تاپ رو باز کردم و سعي کردم اطلاعاتي از اون روز توي اخبار و سايت ها پيدا کنم.. عجيب بود اما جز همون چيزايي که من ميدونستم و اميد و ميعاد برام تعريف کرده بودن، چيز ديگه اي درج نشده بود..

و من حالا مات و مبهوت و بي دستاويز، بدون هيچ راهِ چاره‌اي که به ذهنم رسيده باشه، روي لبه ي تخت نشسته بودم.. نور مستقيم به داخل اتاق ميتابيد و قطره خون دلمه بسته اي گوشه ي انگشتم رو رنگ کرده بود. نميدونم يک ساعت بود يا دو ساعت که تو سکوت، مغموم و بي صدا مثل يه سرباز شکست خورده، با کلاه خودِ افتاده و شمشيرِ شکسته، در حاليکه زخم بزرگي از زره‌ش رد شده و تنش رو در بر گرفته، به روبرو خيره شده بودم..! نفس هاي کش دار و عميقم نميدونم براي جلوگيري از هجو ِم بغض شرمندگي و بي پناهي بود يا براي گرفتن هوايِ بيشتر اما هر چي که بود خس خس آخر هر دمم، تنها صدايي بود که سکوت اتاق رو ميشکست.. هر جوري، به هر شکلي و با هر محاسبه اي اتفاق ها رو کنار هم ميچيدم، به اين منزل ميرسيدم! به اينکه عرفان، جاي رسول رفته! و الان ديگه رسولي براي کسي وجود نداره که بخوان منتظر پيامي ازش باشن و براي خبر گرفتن ازش حساس بشن.. حالا فهميدم چرا منو اينجا نگه داشتن! حالا فهميدم چرا نبايد کسي از حضور من بويي ببره! چون عرفان جاي اميرعلي رفته بود و حالا اميرعلي، بايد مخفي ميموند تا نقشه هايي که اون بيرون چيده بودن و محاسباتي که کرده بودن بهم نريزه! و اگر کسي ميخواست بهم بريزتشون، محکوم به مرگ بود..! کار حالا برام سخت شده بود.. خيلي سخت تر از چيزي که فکرش رو ميکردم.. بهش که فکر ميکردم، ميديدم حتي ايميلي که من فرستادم، اگر کسي متوجهش بشه ميتونه حکم مرگم باشه!! ولي من الان نبايد حذف ميشدم! من اينجا بودم.. بين اينا! نزديک تر از هميشه.. به اميد، معتمد اتابکي! به ميعاد، کريم.. حتي.. حتي خودِ اتابکي! من.. من نميتونستم به سايت خبر بدم.. يني فعلا نميتونستم! اگر به هر دليلي اين اتفاق بيفته، زودتر از اوني که بچه ها بخوان برام کاري کنن، اينا کارمو تموم ميکردن..! نگاهي به ساعت روي ديوار انداختم.. من بايد اينجا ميموندم.. اينجا ميموندم و بعد، وقتي انقدر اطلاعاتم کامل شد که ارزشِ جونم رو داشت، بهشون پيام ميدادم و ميگفتم.. طوري که حتي اگر بعدش اميد يا اتابکي يا هر کس ديگه متوجه شد، حتي اگر بلايي سرم بياد مطمئن باشم از اينکه وظيفه ي خودم رو اينجا، انجام دادم.. که شايد.. شايد.. بتونم يکم از کوتاهيمو جبران کنم.. هنوز داشتم فکر ميکردم.. نزديک بيست روز بود اينجا بودم و اما حالا که فهميده بودم چي شده، زمان برام ارزش پيدا کرده بود.. حالا که ميدونستم شدم يه سپاه تک نفره با هزار تا دشمن، گذشتن ثانيه ها برام گرون شده بود.. من وقت نداشتم.. نميدونستم اميد تا چقدر ميتونه منو امن نگه داره.. پس بايد دست ميجنبوندم.. ميعاد بهم گفته بود يکيو ميخوان که براشون کار بکنه.. يکي با تخصص من.. و حالا اين بهترين فرصت بود که بينشون وارد بشم و چيزايي که ميخوايمو به دست بيارم.. برم تو بطنشون و هر چيزي رو که از راه دور دنبالش بوديم، رو در رو پيدا کنم.. با اينکه اولين بار خودِ ميعاد اين پيشنهادو داده بود اما نميتونستم اين موضوعو صريح و بي پرده بگم.. ميخواستم خودشون ازم بخوان تا برم.. تنها کاري که ميتونستم بکنم اين بود که آشکارا توانايي هام رو اونم محدود، نشونشون بدم تا خودشون دوباره ازم بخوان تا واردشون بشم.. و نزديک شم به چيزايي که ميخوايم.. چيزايي که بعد از فرستادنشون، هر اتفاقي هم برام افتاد، مطمئن باشم ارزششو داشته.. •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° نظراتتون رو اینجا بگید🦋 https://daigo.ir/secret/11217115919 و اینجا جواب میدم🌱 @hamvatanunknown

پارت سه‌شنبه: ‌

#هموطن_دو •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° پارت شصت و هفتم [محمد] ساعت حدوداي ۹ شب بود. کليد انداختم و در حياطو باز کردم و موتور رو بردم داخل. عطيه چادر به سر توي حياط ايستاده بود. به سمتم اومد و گفت: اومدي محمد..؟! گوشيتو چرا جواب نميدي..؟ نگران شدم..! همونطوري که گوشيمو از جيبم بيرون مياوردم گفتم: رو موتور بودم.. متوجه نشدم ببخشيد! نفسي از سر آسودگي کشيد و گفت: منتظر تو بوديم.. برو لباس عوض کن بريم. کلاه کاسکتمو رو فرمونِ موتور گذاشتم و از پله ها پايين رفتم.. جلوش ايستادم و گفتم: کجا بريم..!؟ از اينکه يادم نبود، صورتش دلخور شد. بريده گفت: بهت.. بهت گفته بودم..! امشب خونه ي مامان دعوت بوديم.. همگي.. گفتي مياي..! نُچي گفتم و نگاهمو به راست چرخوندم..! چرا بايد يادم ميرفت؟! خواست از کنارم رد شه که دستشو گرفتم.. گفتم: باور کن تا صبح يادم بود.. بعدش انقدر کار و فکر ريخت سرم که نفهميدم چطوري از ذهنم رفت..! سر تکون داد.. همونطوري که نگاهم معصومش رو به موزائيکاي کف حياط دوخته بود گفت: الانم.. نمياي..؟ جواب دادم: ميام.. شما بريد، من يکي دو ساعت ديگه ميام دنبالتون. و بعد گوشيم رو بيرون آوردم تا براشون ماشين بگيرم.. تو اين فاصله هم عطيه نرگس رو از عزيز گرفت. چند دقيقه اي منتظر تاکسي بوديم.. سوارشون کردم و دوباره به حياط برگشتم. امروز روز سخت و شلوغي بود و حسن ختامش هم ايميلي بود که براي سعيد اومده بود! فکر کنم يک ساعت پيش بود که نشونم داده بود! نميفهميدم.. اگر اين ايميل براي حساب خودم يا اداره اومده بود، بيشتر ميشد روش مانُور داد.. اما الان! روي حساب شخصي سعيد..!؟ نميدونستم بايد چيکار کرد.. با وجودِ حجمِ شديدِ کارهام نتونستم از اين پيام بگذرم.. کفش هامو درآوردم و وارد خونه شدم. بي مکث سمت ميز کارم رفتم و به اينترنت وصل شدم.. تايپ کردم "درخت ساکورا". و خوندم و خوندم. از معنيش.. از مفهومش توي هر کشوري.. و از اينکه ميتونه نمادِ چه چيز هايي باشه! اما در نهايت، به چيزي که رسيدم اين بود که در مجموع.. توي اکثر کشور ها، مفهومش همون شروع دوباره‌ست. گيج شده بودم.. احتياح به فکر کردن داشتم. شايد تو هوايِ آزاد.. لباس هامو عوض کردم و دست و صورتم رو شستم. در حياط رو باز کردم. هوا رو به سردي ميرفت اما نه اونطوري که نشه روي پله ها بشينم و نفس عميق بکشم و فکر کنم. دست هامو روي صورتم گذاشتم و دمِ عميقي گرفتم. بايد تمرکز ميکردم..! اگر.. اگر ميدونستم اين پيامو کي فرستاده، خوب ميتونستم بفهمم منظورش چيه اما حالا.. همه چيز سخت شده بود. به اين فکر کردم که الان، توي اين نقطه که ما ايستاديم کي ميتونه باهامون کاري داشته باشه يا بخواد رمزي حرف بزنه..؟! ما بايد قبل از اينکه دنبال مفهوم اون پيام باشيم، دنبال کسي باشيم که اونو فرستاده..! اين بهترين کار بود. همونطوري که روي پله نشسته بودم شماره ي سعيدو گرفتم.. بعد از چند ثانيه جواب داد: جانم آقا محمد؟! گفتم: سلام سعيد.. سايتي..؟ گفت: سلام آقا.. بله کاري داريد..؟! بهش گفتم: سعيد يوزرِنيم پسوورد ايمليتو ميخوام.. هموني که براش پيام اومده. مکث کوتاهي کرد و گفت: حتما آقا.. الان ميفرستم.. فقط.. چيزي متوجه شديد..؟! گفتم: فعلا نه! اما شايد بشيم.. علي اونجاست سعيد..؟! گفت: آقا يه لحظه.. بله پيش صادقه! گفتم: خب.. سريع صداش کن گوشيو بده بهش..! چشمي گفت و بعد از چند ثانيه صداي علي تو گوشم پيچيد: سلام آقا.. جانم؟! گفتم: سلام علي خسته نباشي... يه زحمت دارم برات.. اون ايميلي که سر شب قفلشو باز کردي.. گفت: خب آقا..؟ گفتم: لوکيشنشو ميخوام.. ميتوني به دست بياري!؟ مکثي کرد و گفت: شدنش بايد بشه آقا.. ولي فکر نميکنم نقطه اي به دست بياد.. منطقه اي ميتونم.. خوب بود! گفتم: خوبه علي... منتظرم.. هر چي سريعتر بهتر! چشمي گفت و تماسو قطع کرد. بي قرار شده بودم.. عجول شده بودم.. از روي پله بلند شده بودم و گوشيم رو توي مشتم گرفته بودم و مسير رفت و برگشتي رو تو حياط طي ميکردم.. گوشيم توي دستم لرزيد! بازش کردم.. علي بود. گفتم: چيشد علي..؟!جواب داد: آقا دقيق نتونستم بفهمم.. اگر زمان بديد بهم دقيق تر ميگردم ولي الان فقط تونستم بفهمم ترکيه‌ست..! زير لب تکرار کردم: ترکيه..؟ گفت: بله آقا.. تشکري کردم و تماس رو قطع کردم.. ما تو ترکيه کسيو نداشتيم.. حسام، آيهان.. و تمام! کسي نبود که بخواد رمزي بهمون پيام بده.. اونم به سعيد! حالا شک هام داشت جون ميگرفت..

چيزي توي ذهنم ميچرخيد که نميخواستم باور کنم درسته.. ميترسيدم حتي از فکر کردن بهش! به اينکه.. اينکه رسول قبل از رفتنش شناسايي شده بوده..! طوري که خودش نفهميده بوده و نتونسته چيزي به ما بگه..! و حتي.. اون تصادف با همه ي صحنه سازي هاش يه نقشه بوده براي حذفِ بي دردسر رسول. چند قدم راه رفتم.. نه.. نه اين نبايد درست باشه! يني.. الان چيو ميخوان ثابت کنن با اين پيام..؟؟! تهديد کنن؟! يا توجيهمون کنن..؟! که ديگه اون سمت نريم..؟! اما چرا..؟ چرا با اون پيام..؟! چرا اونطوري..؟! که ما جواب بديم و توضيح بخوايم و تشنه تر نگهمون دارن..؟! ياد چيزايي که خوندم افتادم.. تو ذهنم تکرار ميشد: "شکوفه‌هاي ساکورا در فرهنگ ژاپن نماد مرگ نيز هستند"..!! ما شک داشتيم به اتفاقاتي که افتاده.. به عمدي بودن تصادف.. فکر ميکرديم اختلاف رفيع و اتابکي باعثش شده.. اما يني حالا.. حالا همه ي اين اتفاقات بخاطر حذف رسول بوده..؟! گوشيم دوباره لرزيد.. کوتاه.. بازش کردم.. عطيه بود.. :"دير نکني محمد.." فکرم هزار جا بود و خودم، فقط يه نفر.. ضربان قلبم از فکرِ بلايي که سر رسول آورده بودن بالا رفته بود.. و هر لحظه به خشم و نفرت و عجزم اضافه ميشد. بينِ انبوهي از شک و ترديد بودم..دوباره فکر کردم.. درخت گيلاس.. شکوفه هاي گيلاس.. اينا.. اين پيام.. از ترکيه.. از جايي که ما هيچکسو به جز آيهان و حسام نداشتيم.. ميتونست يه تهديد باشه.. ولي چيزي که فرستاده بود.. محتوايي که داشت.. شبيه پيام از طرف يه آشنا بود..! از طرف کسي که ميخواد تشويق کنه.. نه تهديد! اتفاقاي ضد و نقيضي ميفتاد و فرضيه هايي که معکوسِ هم توي ذهنم شکل ميگرفت کار رو سخت ميکرد.. با اين اوصاف.. نميتونستيم جوابِ اون ايميلو بديم! نميشد مطمئن بشم به حسن نيت يا سوء نيتش! به اينکه کدوم آشنايي ممکنه از ترکيه براي ما پيام رمز دار بفرسته.. بايد فعلا صبر ميکرديم.. از فکري که به ذهنم رسيده بود.. از اينکه رسول قبل از رفتن شناسايي شده بوده، سرم تير بدي ميکشيد..اي کاش شکي که کرده بودم اشتباه ميبود... اي کاش..! _______________ پ‌ن: "دیر نکنی محمد!" •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° نظراتتون رو اینجا بگید🦋 https://daigo.ir/secret/11217115919 و اینجا جواب میدم🌱 @hamvatanunknown

《ایستاده بودم توی اتاق دانیال و از پنجره شهر را نگاه می‌کردم. تقه‌ای به در خورد و باز شد. رویم را برنگرداندم. صدای دنیا را شنیدم: داداش اینا رو کجا بذارم؟ عکسش افتاده بود توی پنجره‌. او هم از توی پنجره نگاهم می‌کرد. اخم کردم. پنجره را باز کردم تا تصویرش محو شود. چراغ‌های برج میلاد چشمک می‌زد. دانیال گفت: بذارشون رو همون میز.》 #قصه‌ی_بی‌نام 🖇 #به_زودی 🔥