کاش به اندازه این کودک خودمو قبول داشتم...

متأسفانه لحظاتی پیش خاطره تلخی برام تداعی شد.

به یاد آوردم که وقتی حدودا ٧ یا ٨ ساله بودم، برای عروسی داییم از اینا گرفته بودم و اصرار داشتم که همه‌ی همه‌شو روی موهام پیاده کنن. تعداد نگین‌های اون بسته، سه برابر همه‌ی همه‌‌ی نگین‌های این تصویر بود.💔 _نگین‌ها حرارتی‌ن و اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود، باب شده بود اینا رو بعد از شینیون روی موها بچسبونن(:

می‌افزایم که در همون اوقات، یه کفش پاشنه بلند منسوب به کفش تق‌تقو داشتم. چرا تق‌تقو؟ چون به هنگامه‌ی راه رفتن صدای تق‌تق می‌داد.😂 خیلی کفش ناراحتی بود با این حال منکر این مسئله بودم و می‌پوشیدمش. خدا منو حلال نکنه.

کاش من همه بودم و با همه‌ی اذهان درسامو می‌خوندم که جمع شن زودی.

خدایا اگه این نمیشه پس لطفا شیش نفر باشم... با چهارتای اول چهارتا درس تخصصی می‌خوندم، با یکی دروس عمومی برای نهایی. با آخری هم باقی کارام انجام می‌دادم.

من نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها ناله میکنید از این روزا؟ چرا امید ندارید به آینده تباه‌ها؟ مگه نمی‌دونید سلام فرمانده٢ پخش شده؟

هم‌استانی عزیزی که توی دیدار مردم با رئیس جمهور آیفون به دست آخر صوبتات گفتی ما حتما پیروز می‌شیم! خیلی بانمک گفتی. خیلی خندیدیم بهت عامو. 😂

من وقتی مامانم میگه قرار بود ظرفا رو بشوری:

من وقتی از قبل زمانی رو برای تماس با کسی مشخص می‌کنم:

مجنون خطاب به لیلی :