الان یه ویدئو از آتش‌نشانی دیدم که آتش‌نشان‌ها برای تولد یه همکارشون و خاموش کردن کیک تولدش آژیر مرکزشونو روشن کردن. اون وقت من بچه بودم هروقت اخبار چیزی از آتش‌سوزی نشون می‌داد مامانم منو صدا می‌زد می‌گفت اینا به خاطر وقتاییه که تو الکی زنگ می‌زنی به آتش نشانی و خطشون رو مشغول می‌کنی. عذاب وجدانش هنوز توی سلول‌هامه.

و مامانم حالت دوزخی تمام آسیب‌هایی که به این گربه وارد می‌کردم رو برام تصویر می‌کرد.

یعنی چی که به گربه‌ه می‌گفتیم سلام خوبی و اونم تکرار می‌کرد و می‌خندیدیم؟ وقتی با این چیزا می‌تونستیم بخندیم و خوشحال باشیم دیگه از زندگی چی می‌خواستیم جز یک سرویس اجاق گاز و ماشین لباسشویی و ظروف شصت پارچه‌ی پلاستیکی صورتی؟

خلاقیت من اونجایی بود که بعد یه کتک حسابی که گربه‌‌ه خورده بود و بلند شده بود، از خودم تعریف می‌کردم و به خودم دوستت دارم می‌گفتم، وقتی گربه‌‌ه تکرارش می‌کرد با سوال «من که کلی کتک‌ت زدم چرا هنوز دوستم داری؟» از خنده گریبان می‌دریدیم.

گوش دادن به آهنگ‌هایی که روی فلش ماشین بابامه یعنی من ارزشی برای مغز و اعصاب خودم قائل نیستم.

و رد کردن هر آهنگ از این مجموعه، به امید رسیدن به آهنگ دلخواه نیست. بلکه برای فرار از آهنگیه که داره روحتو سوراخ و مغزتو رنده می‌کنه.

🦦

بازم شرمندهٔ خودم شدم بچه‌ها. برای جبران شرمندگی چی‌کار کنم؟

١٩ساله‌ها جمع بشینید منم جا بشم بین‌تون(:

پسر همین دیروز بود که کیف قرمز پرنسسی خریدم، هفت ساله‌م بود و رفتم کلاس اول.

واکنش امشب ١٨ سالگی‌م:

سلامم بچه‌ها خیلی ممنون از محبت و تبریک‌هاتون💙☁️