احساس میکنم هرچی به تابستون نزدیکتر میشیم، ذوق من براش کمتر میشه.

ادمای جوگیر و نمیتونم.

تنها بودن یه درده، تنها نبودن و ارتباط با بقیه هزار تا درد.

دوست دارم ببینمت ولی امیدوارم نبینمت.

سرکوب، احساسات‌ُو تشدید میکنه و پذیرش، کمرنگشون.

بنظرم سردرد کمترین واکنشیه که مغزم میتونه نسبت به این حجم از اطلاعاتِ ورودی نشون بده.

نمیفهمم مودم مودِ خنده‌ست یا گریه

وقتایی که دلم میخواد به بقیه بگم: ساکت باشین حوصله ندارم، زیادی زیاد شدن

بعضیا حتی نمیان تو زندگی ادم ولی درد رفتنشونو احساس میکنی؛ میفهمی منظورمو؟ یواشکی دوست داشتن و دیگه دوست نداشتنِ یه نفر و میگم "

ولی دلم برات تنگ شده

وقتی نمیتونم یه دل سیر تو چشمات زل بزنم، دستتو بگیرم و بغلت کنم، همون بهتر که نبینمت!

ینی چی که بهتون پیام معمولی (مسیج یا چی؟) میدم و جواب نمیدین؟