مرگ بر کلاس مجازی.

یهو به خودت میای و می‌بینی یک صفحه ژورنالت، هفت صفحه شده.

عزیزم، اتفاقاً بزرگ ‌میشی اصلا یادت نمیره، بزرگ‌ میشی می‌بینی تروما شده، قایمش‌ می‌کنی زیر ‌فرش.

اگه از تو متنفر نباشم مجبور می‌شم از خودم متنفر باشم. -دیالوگ

از عزاداری برای از دست دادن کسایی که از وقتی یادم میاد پناه‌ترین ها بودن خستم.

وقتی می‌بینی دیگه هیچ‌کس نیست که دوستت داشته باشه، تازه اینکه چقدر حسی که خودت به خودت داری مهمه رو می‌فهمی.

اگه هنوز از خودم متنفر می‌بودم قطعا فرو می‌پاشیدم.

بینِ -دیگه دوستت نداره- و -هیچ‌وقت دوستت نداشته- یه دنیا فاصله‌ست.

می‌دونم روابط برای بقای ادمیزاد الزامیه ولی سوال اینه چه روابطی کفایته؟ رابطه‌ای که توش از روزمرگی‌ها بگیم؟ یا نه نیاز داریم به رابطه‌ای که از عمیق ترین لایه های روانمون باهم حرف بزنیم؟

می گویند فردا همیشه زیبا خواهد بود؛ مگر امروز فردایِ دیروز نیست؟ -ویکتورهوگو

رفتار ادم‌ها ترکیبیه از شخصیت و موقعیتی که توش هستن، در نتیجه ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم شخصیتِ خالص و واقعی‌شون رو ببینیم.

شاید قبل از قضاوت رفتار بقیه، باید از خودمون بپرسیم من با رفتارم توی چه موقعیتی قرارش دادم؟ *به معنی توجیح رفتارای بد طرف مقابل نیست.