زندگی واقعا موجود بیشعوریه، نمی‌پذیره که عقب تر باشه و همش در حال جلو زدن ازت، سنگ انداختن جلو پات و سوپرایز کردنت با شیوه های سمی‌ئه.

وقتی پیاما چنلتو میخونم شدیدا اینجوریم که کی با تو دوسته ؟ رفیق صمیمی داری ، عقل تو کلشون هست اونا ؟ حرفات جوریه که انگار همه کنه‌ان . چجوری باهات حرف میزنن با این طرز برخوردت ؟ چجوری بهت پیام میدن

انقدر جالب بود این پیام که دلم نیومد اینجا یادگاری نمونه

بدتر از اینکه فیلتر شکن وصل نشه اینه که وصل بشه و فایده ای نداشته باشه

چطور میشه که تاریکیِ ۱۲ شب ترسناک باشه ولی تاریکی ۶ شب دلگیر و خفه کننده؟

یادمه یه استادی می‌گفت من مسئول حرفایی که می‌زنم هستم ولی مسئول برداشتایی که از حرفام میشه‌ خیر.

امیدوارم یه روز بفهمم که منم مثل همه ادما لایق دوست داشته شدن، طرفداری، فداکاری و شنیدن حرفای قشنگ‌ام.

-

من واقعا مجذوب ادم‌هایی می‌شم که بودن و نبودنشون به موقع‌ست، حرفاشون به جا و درسته، محبتاشون به اندازه‌ست و خلاصه بگم، بالغ‌ان.

ما منتظر چی هستیم تو دنیایی که دو روز بیشتر نیست؟ کدوم خوشبختی؟ -دیالوگ

دلتنگی برای کس یا چیزی لزوما به معنی خواستنش نیست

جای ریاضی خیلی تو زندگیم خالیه، خیلی.