دمنوش مریض‌ها.. من و مادر چند روزه مریض شدیم، عید رو افتادیم، این قابِ شبِ عیده سه نفر مریضه که زیر یه سقف داشتیم نفس می‌کشیدیم [ نفر سوم هم یکی از دوستان خانوادگی‌مون بود که اون هم مریض بود ]

بر سیل اشک خانه بنا کرده‌ام ولی این بیت سست را نفروشم به عالمی..

زنده‌ترین قلب‌ها هم می‌تونن به سخت‌ترین سنگ‌ها تبدیل بشن! خیلی تو دنیای الان چیز عجیبی نیست..

بلکه به عشق خدا معتصم شو تا همانطور که خداوند ابدی است، تو نیز تا ابد بمانی، زیرا هرکس چنان است که عشقش.

دیگه خیلی اجزای زندگیم بهم آرامش نمی‌ده! شاید یه چندتا عکس گرفتن حالم رو چند دقیقه خوب کنه یا حتی چند ورقی کتاب خوندن هم دیگه آرامش قبلی رو بهم نمی‌ده..

اول بگم من با تمثال و این دست چیزا مشکل دارم، ترویج‌کننده‌ش اصلا نیستم.. من داخل این خونه‌ها حس خاصی دارم چون در عین خاکی بودن و در حال ویرونه شدن چیزی به نام "روح" داره.

شاید از بخش‌های جدا نشدنی دنیای مدرن سردیه جهانِ اجتماعیه، خیلی این سردی برای من یه جوریه..

گریه، خلقت شگفت خداست و تنها زبانی که ادراک غمگنانه را بازگو می‌کند. بزرگی هر کس به بزرگی غمی است که در دلش پنهان کرده است. غم شوکت دارد، هیجان می‌آفریند و حرارت می‌بخشد. هر کسی به اندازه ادراکش از حقیقت، غم دارد. آن ها که غم را به افسردگی و غصه فرو می‌کاهند غم نمی‌فهمند.»

دل‌های بزرگ نیاز به دلگیری‌های بزرگ ندارن! "خدایا، دل‌ها رو جوری بزرگ کن که غمی‌ درونش نتونه جا بگیره.."