توضیحی در رابطه ی با دو‌ سوالی که پیرامون حکمت ۲۳۴ مطرح کردم

سلام به دوستان عزیز شبتون بخیر عزا داری ها قبول باشه

معمولا هر وقت محرم میرسه این سوال پرتکرار بین خیلی ها مطرح میشه که : چرا امام حسین علیه السلام قیام کردند؟؟ چرا مثل برادرشون صلح نکردند؟؟!

در پاسخ به این سوال ، پاسخها و تحلیل های متعدد و متنوعی وجود داره و هر کسی از یه زاویه ای به این سوال پرداخته. اما شاه بیت و محوری اصلی همه پاسخها و تحلیل ها یه چیزه و اونم: مبارزه با ظلم و اصلاح امت اسلامی

بنده نیز چندین سال پیش در رابطه با این موضوع مطالعاتی رو شروع کردم و ماحصل و خلاصه اون رو طی یک مقاله با عنوان « شهادت انتخاب من است » منتشر کردم . دیدن مقاله 👈 اینجااااااااا

خلاصه اون مقاله اینه که امام میدانستند که اخر این راه شهادته. و این دانستن گرچه می‌توانست جلوه ای از شأن امامت ایشون باشه، ولی در آن زمان هرکسی یه کمی از اوضاع سیاسی و اجتماعی مکه و مدینه و شام و کوفه خبر داشت به خوبی می فهمید که در افتادن با یزید پایانی جز شهادت ندارد

اما امام بین دو راه مانده بود: ۱- زندگی با ذلت بیعت با یزید ۲- شهادت ،ولی بیدار کردن وجدان های خفته امت اسلامی با خون خود

ایشان فرمودند: ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّهِ وَالذِلَّةِ وَهَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ یعنی حرامزاده ای پسر حرامزاده ای دیگر من رو بین دو راه مخیر کرده . بین کشته شدن و ذلت. و ذلت از ما دور باد

تحلیل من اینه که امام راه شهادت رو انتخاب کردند تا هم: اولا زیر بار ذلت و ظلم و بیعت با کسی مثل یزید نرفته باشند . و ثانیا وجدان خفته ی امت اسلامی را در زمان خود و تا دامنه ی قیامت بیدار کند

و این ملت عزیز ایران اسلامی است که بعد از قرنها و قرنها در سال ۵۷ بیدار شد و به پا خاست و تا الان هم راه مقاومت و شهادت رو ادامه داده است

پیشنهاد می کنم این مقاله رو مطالعه کنید 🙏🙏 👈 « شهادت انتخاب من است» و در انتشار اون لطفا مشارکت کنید