سلام به دوستان عزیز
شبتون بخیر
عزا داری ها قبول باشه
معمولا هر وقت محرم میرسه این سوال پرتکرار بین خیلی ها مطرح میشه که :
چرا امام حسین علیه السلام قیام کردند؟؟
چرا مثل برادرشون صلح نکردند؟؟!
در پاسخ به این سوال ، پاسخها و تحلیل های متعدد و متنوعی وجود داره و هر کسی از یه زاویه ای به این سوال پرداخته.
اما شاه بیت و محوری اصلی همه پاسخها و تحلیل ها یه چیزه و اونم:
مبارزه با ظلم و اصلاح امت اسلامی
بنده نیز چندین سال پیش در رابطه با این موضوع مطالعاتی رو شروع کردم و ماحصل و خلاصه اون رو طی یک مقاله با عنوان « شهادت انتخاب من است » منتشر کردم .
دیدن مقاله 👈 اینجااااااااا
خلاصه اون مقاله اینه که امام میدانستند که اخر این راه شهادته.
و این دانستن گرچه میتوانست جلوه ای از شأن امامت ایشون باشه، ولی در آن زمان هرکسی یه کمی از اوضاع سیاسی و اجتماعی مکه و مدینه و شام و کوفه خبر داشت به خوبی می فهمید که در افتادن با یزید پایانی جز شهادت ندارد
اما امام بین دو راه مانده بود:
۱- زندگی با ذلت بیعت با یزید
۲- شهادت ،ولی بیدار کردن وجدان های خفته امت اسلامی با خون خود
ایشان فرمودند:
ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّهِ وَالذِلَّةِ وَهَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ
یعنی حرامزاده ای پسر حرامزاده ای دیگر من رو بین دو راه مخیر کرده .
بین کشته شدن و ذلت.
و ذلت از ما دور باد
تحلیل من اینه که امام راه شهادت رو انتخاب کردند تا هم:
اولا زیر بار ذلت و ظلم و بیعت با کسی مثل یزید نرفته باشند .
و ثانیا وجدان خفته ی امت اسلامی را در زمان خود و تا دامنه ی قیامت بیدار کند
و این ملت عزیز ایران اسلامی است که بعد از قرنها و قرنها در سال ۵۷ بیدار شد و به پا خاست و تا الان هم راه مقاومت و شهادت رو ادامه داده است
پیشنهاد می کنم این مقاله رو مطالعه کنید 🙏🙏
👈 « شهادت انتخاب من است»
و در انتشار اون لطفا مشارکت کنید