یکشنبه ها با مدنی یک جون از جونامون کم میشه.

حالم دقیقا مانند زنی‌ست که در میان خرابه‌های جنگ چای مینوشد. از دیروزم ناراضی، از امروزم رنجیده‌خاطر و از فردایم میترسم. شاید بتوانم ساعاتی خودم را به بیخیالی بزنم و چای بنوشم و فیلمی ببینم، اما فردا بابت همین ساعت‌های فوت شده توسط خودم مواخذه میشم.