نمیدونم دیدِ من بازتر شده یا آدما تغییر کردن یا جامعه دچار تحول شده ولی جدیدا حس میکنم چقدر مردم به نفع خودشون کار میکنند، یعنی مثلاً یک جا که باید بین کوتاه اومدن از نفع خودشون و نفع دیگری ولو دوست و آشنا یکی رو انتخاب کنند قطعا خودشون رو انتخاب میکنند. خب شاید بگید این که خیلی طبیعیه هرکس دنبال سود خودش باشه ولی بنظر من همینم حد و اندازه ای باید داشته باشه، یکسری جاها تو زندگی باید بگذری و اصلا کوتاه بیای از خودت، چی میشه یکم با دیگران مهربانتر رفتارکنی؟ یکم شرایط رو برای دیگران هم آسون کنی؟ چی میشه یک بار تو بجای اینکه رو صندلی اتوبوس بشینی وایستی؟ چی میشه وقتی آسانسور پره بیای بیرون تا یکی دیگه سوار بشه؟ چی میشه اگه رفتی خرید کنی زنگ بزنی بگی راستی توام فلان چیز رو میخواستی برات بگیرم بعدا حساب کنیم؟ لطفا مهربان بودن باهم رو مُد کنید. این روزا حس میکنم آدما خیلی سنگدل و خودمحور شدن، این باعث میشه زندگی برای هممون سخت بشه.
پس از پایان دوران کارشناسی باید ستون فقراتم عمل بشه از ۸ صبح نشستم تا الان فقط متون فقه نوشتم حالا بیا و به فکر مدنی، تجارت، جرم شناسی باش.
چمیدونم مثلا کاش رشته ی علوم ورزشی بودم هرروز باشگاه زمین چمن استخر بعد با دوستام عشق و حال میکردم شب راحت میخوابیدم لازم نبود جزوه بنویسم امید به زندگیمم بالاتر بود.
برای بدست آوردن چیزایی تلاش کنید که هرکسی نمیتونه بهشون برسه، وگرنه کارهای ساده رو همه میتونن؛
وقتی بین همکلاسی‌های خودمم اصلا متوجه نمیشم اما تو جمع‌های دیگه تازه میفهمم چقدر حقوق پیر و سخت‌جونمون کرده، درست مثل سربازهایی شدیم که مدتها روزاشون رو تو پادگان گذروندن، خشک و جدی با یه خستگی ته چهره‌ی همیشگی، در مواجه با ادم‌های دیگه برام سوال میشه چطور انقدر راحت و بَشاش‌ند، تعجبی نداره که استادامون درطول ترم شاید نهایت دوبار بخندند، اینم از نتایج رشته ما. البته برای همه قابل تعمیم نیست صرفا تجربه شخصی خودمه.