السلام علیک یا اباعبدالله...

سوره جمعه بخوانیم...

چه خوش است صوت قرآن ز تو دلربا شنیدن... روز جمعه با صوت رهبر شهیدمان سوره جمعه بخوانیم

دیدم یسری جاها میگن نفت برای زندگی مردم دنیا لازمه، کود برای تامین غذاشون، هلیوم برای خنک کردن دستگاه MRI و ارائه خدمات پزشکی و جمهوری اسلامی با بستن تنگه هرمز با جون و امنیت مردم جهان بازی می‌کنه... بنظر من جهانی که سال‌ها ظلم آمریکا و رژیم صهیونیستی رو دیده خفه بوده، گرسنگی و قحطی در غزه و آفریقا رو دیده خفه بوده، تحریم‌های دارویی و غذایی و اقتصادی رو دیده خفه بوده، یخ زدن نوزاد از سرما تو چادر رو دیده خفه بوده، موش آزمایشگاهی شدنِ مردم آفریقایی برای دارو و واکسن رو دیده و خفه بوده، و میلیون‌ها فساد و جنایت دیگه، این جهان ساده‌ترین تبعاتی که باید بکشه همینه که یه گوشه از اینارو درک کنه... بفهمه اگر ظلم گسترش پیدا کنه و ظالم زنجیر پاره کنه چی میشه بفهمه که قرار نیست همیشه ملت‌های مظلوم غرب آسیا و آفریقا له بشن تا اون در قلب اروپا و آمریکا و استرالیا رفاه داشته باشه بفهمه یا در جهان حاکمیت قانون و امنیت برای همه برقراره یا برای هیچ‌کس برقرار نیست بفهمه که جهانِ سلطه‌گری و سلطه‌پذیری تموم شده بعضی وقتا آه مظلوم به گوش اینا نمی‌رسه، ولی خالی شدن جیبشون رو حس می‌کنن و آه خودشون به گوش خودشون که می‌رسه... بذار برسه، بذار به انتقامِ دونه به دونه بچه‌های غزه به گوش دونه به دونه اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها و عاشقان اون‌ها در دیگر نقاط جهان برسه

به توصیه امام شهیدمان عمل کنیم...

امشب شب خاصی هست مومن به سلاح خودش باید محکم‌تر بچسبه...

این تحقیر عربستان رو که دیدید تازه نوع برخورد آمریکا با کسایی هست که همه‌جوره ازشون راضیه... در این مدت همیشه از عربستان و کمک‌هاش رو عالی دونسته کشور اسلامی برای ضربه زدن به یه کشور اسلامی رفته با آمریکا و صهیونیسم ائتلاف تشکیل بده... نهایتش همین نگاهه

اینو بدونید هرکسی با دست علی علیه‌السلام بیعت نکنه، عاقبت با پای حجاج بن یوسف بیعت می‌کنه... کشور مسلمان که برای دفاع از مسلمانِ مظلوم دست دوستی و یاری نده، عاقبت چاپلوس و اندام‌بوس ترامپ میشه

یه طنزی بود برای زمان دفاع مقدس می‌گفتن طرف اون زمان بمباران شهرها زنگ زده بود رادیو گفته بود که: «به صدامِ بیشرف گور به گوری بگید که هرچقدر تهران رو بمباران کنه ما از جای خودمون تکون نمی‌خوریم. ارادتمند شما اکبری از بیرجند» این که حالا یه طنز بود ولی جریان این سلطنت‌طلبا هم همینه از پای سینک ظرفشویی رستوران برادران رابرتسون در لندن با انقلاب هشتگی به عمو ترامپ میگن هرچقدر حمله کنی ما عقب نمی‌شینیم و بعدا با کمک خودت بهترشو می‌سازیم، بزن جمهوری اسلامی رو نابود کن چون که مقصر زندگی فلاکت‌بار و بی‌هویت ما تو قلب اروپا این آخوندها هستن... حتی این دومی به مراتب مضحک‌تر از اون اولیه

*رفیقِ تنگسیریِ ایران* هرچقدر دنبال این گشتم تو را چگونه بستایم دیدم در بیان هرکسی که همراه و همکار و سرباز و شیفتهٔ تو بوده یا صرفا تو را روزی ملاقات کرده، واژهٔ *«رفیق»* پرتکرار است. خدا از این کمونیست‌ها و چپ‌ها نگذرد که این را مصادره کردند اما برایم اهمیتی ندارد؛ یک کسره می‌گذارم تا رفیقْ تنگسیری نباشی و رفیقِ تنگسیری باشی. *تو رفیقِ تنگسیریِ یک ایران بودی.* بی‌ادبی‌ست که من سردار رشید و پرافتخار اسلام را در جایگاه رفاقت خودم قرار دهم؛ اما در جایگاه رفاقت ایران که می‌توانم. در دل قدرت‌نمایی فرعون‌زمانه با رمز مادر مظلوممان قدرت را به رخ کشیدی، محکم ایستادی تا عزت ایران و ایرانی را به رخ جهان بکشی. عزیزمان کردی، عزتمند و پرغرور در جهان و در دل رسانه‌ها قدم می‌زنیم و این‌ها حاصلِ بندگی تو در پیشگاهِ «عزیزا لایضام» بوده. تو *رفیقِ تنگسیریِ خانوادهٔ نیروی دریایی سپاه بودی.* تو را فرمانده و مافوق نمی‌دیدند، روزهایی که با این مردان خدا گذراندم دیدم که با آمدن نامت گل از گلشان می‌شکفد، تو همانند هم‌رزمان دیگرت در قامت فرمانده سپاه اسلام، فرمانده قلوب بودی. برایشان تبعیت از فرمانده‌ای مثل تو نه یک اجبار و الزام که یک عشق بود. به یقین می‌دانم خبر شهادت تو برای خانوادهٔ شهدای نیروی دریایی سپاه، از خبر عزیز خودشان سنگین‌تر بود. تو *رفیقِ تنگسیری مردم محروم بودی*، سال‌ها زندگی و فرماندهی در محروم‌ترین نقاط کشور از خوزستان و اروندکنارِ دلیر تا بوشهر قهرمان و بندرعباس مقاوم، از تو فرماندهِ محرومان ساخته بود. دریادل بودی و جدا از درد معیشت مردم و کارهای خیر، با تخصص و حیطهٔ فرماندهی خودت دنبال رفع محرومیت بودی، از توجهت به لای‌روبی‌ها در خوزستان تا همتت برای کارگشایی از صیادان. نه فقط در مقابل دشمن و در دل دریا که بعنوان رفیقِ بشاگردی‌ها هم فتح قله می‌کردی. فتح قلهٔ قلب محرومان. تو *رفیقِ تنگسیری جوان‌ها و نوجوانان و دانشجویان بودی*. ما می‌دانیم فرمانده نیروی دریایی سپاه بعنوان نقطه درگیری مستقیم با آمریکا چقدر درگیری و مشغله دارد؛ اما برای تو دردِ ذهن‌هایِ شبهه‌زدهٔ رفقای جوانت، دردِ خودت بود. تا جای ممکن راهیان پیشرفت را تسهیل کردی، جوان‌ها را از دل خانه و پشت میز به روی عرشهٔ ناو و قایق تندرو آوردی. خودت می‌آمدی و سکان را در دست می‌گرفتی، این‌ها باورشان نمیشد این فرد فرماندهی باشد که دشمن در خلیج فارس از دستش عاصی شده. رودررو با ناو آمریکایی قایق تندرو چند جوان را هدایت می‌کردی تا به این دل‌های پاک بفهمانی «منِ تنگسیری، رفیق شما هستم و پای این تنگهٔ استراتژیک و آب‌های مقدس ایستاده‌ام و عقب نمی‌نشینم، شما هم رفاقت را تمام کن و از سنگر استراتژیک علم و استقامت در راه عهد خودت عقب ننشین.» سردارِ عزیز ما، از آن یادهایی هستی که فراموش نخواهی شد. دلم بسیار برایت تنگ خواهد شد. شهادتت مبارک رفیقِ تنگسیریِ همهٔ ما.