«بچه‌ها سال گذشته دوستا و همکلاسی‌هامون توی مراسم اهل بیت بودن و مثل ما برای امامان ناراحت بودن و عزاداری می‌کردن، اما امسال دیگه پیشمون نیستن» دخترا صحبت رو ادامه میدن :«مثل بچه‌های میناب...» « آره بچه ها... الآن همشون پیش خدا هستن» [روضه‌‌های تلخی که برای کشورمون اتفاق افتاد، عاشورا رو تکرار کرد.] ◀️ #روایت_شب‌های_مسجد ✍🏻مهدیه حیاتی 📝| @hayati_text

#کلیپ | غریباًوحیداًفریدا... پنجره‌ای‌از‌دهه‌اول‌محرم‌الحرام هیأت‌کف‌العباس‌(علیه‌السلام) ایتا | تلگرام | اینستاگرام

با اختلاف بهترین کلیپ هیئتی که توی این مدت دیدم👌🏻😮

«حی علی الصلاة...» طنین اذان مرا هشیار می‌کند که هرکار دارم را رها کنم و آماده‌ی رفتن شوم. تعدادی نقاشی برای رنگ‌آمیزی بچه‌ها آماده می‌کنم و باید قبل از رفتن به مسجد چاپ شوند. اینترنت بی کیفیت‌ترین و تکراری‌ترین نقاشی‌ها را نشانم می‌دهد. راضی نمی‌شوم. ناچاراً از اِیجِنت کمک می‌خواهم. تصاویر AI بهترند، شلوغ و پر جزئیات. سلیقه‌ام نیست اما مطمئنم بچه‌ها این مدلی دوست دارند. بعد از نماز، مداد‌رنگی‌ها را در دسترس می‌گذارم تا هنرنمایی بچه‌ها روحِ نقاشی های چاپی شود. قطعا از بینشان هنرمندان ماهری پدید می‌آید. ◀️ #روایت_شب‌های_مسجد ✍🏻مهدیه حیاتی 📝| @hayati_text

💔... بأمان الله

فقط یک بهار از زندگی را دیده بود...

بعد از نماز صدایشان میزنم تا دورم حلقه بگیرند. دعای سلامتی امام زمان(عج) را می‌خوانیم و صلوات می‌فرستیم تا کلاس امشب را شروع کنیم. میانگین سنی بچه ها هفت تا هشت و نیم سال است. این ویدیو را از روی موبایلم نشانشان می‌دهم. «بچه‌ها! این کوچولو نوه‌ی رهبرمون بودن، با مامانش و آقاجونش همشون شهید میشن. یه روز آدمای بد... » سحر حرفم را قطع می کند:« آخه مگه این کوچولو چه گناهی کرده؟» نورا ادامه می‌دهد:« تهران و قم و مشهد مراسمشونه» بچه‌ها متأثر می‌شوند. نمی‌گذارم ناراحت شوند، بحث را عوض می‌کنم و می‌رویم سراغ کاردستی. متنوع بودن کاغذ رنگی‌ها همانا و کم بودن قیچی‌ها همانا. به بعضی بچه‌های بزرگتر می‌سپارم که یک قسمت‌هایی را آن‌ها برش بدهند و دراین باره خیلی احتیاط می‌کنم. چسباندن و کشیدن چشم و دهان ساده‌تر است. با کارهای ساده سرگرمشان می‌کنم. ◀️ #روایت_شب‌های_مسجد ✍🏻مهدیه حیاتی 📝 | @hayati_text

شهیده زهرا گلپایگانی🕊 فرشته‌ی پاک🤍 🦋 @fereshteh_ha_ye_pak

بی رغبتم به هرکسی غیر تو... 😭

تو مهم بود بمانی که نماندی رفتی جان که باید برود سفت به من چسبیده

لحظه‌شماری می‌کنم برای آخرهفته. هدیه‌ها را شیک و مرتب بسته‌بندی کرده‌ام.الوعده‌وفا. بین دونماز به بچه‌ها سلام می‌کنم و حالشان را می‌پرسم. نه خودم طاقت دارم نه آن‌ها. سریع هدیه‌ها را از کیفم بیرون می‌آورم. « این هدیه تقدیم می‌شه به دختر نازنینم... » و یکی یکی نامشان را می‌گویم. جانمازهای صورتی و جیبی دخترانه بدجور دلبری می‌کنند. «بچه‌ها از این به بعد نمازهاتون رو با این بخونید» ◀️ #روایت_شب‌های_مسجد ✍🏻مهدیه حیاتی 📝 | @hayati_text