مذهبی بودم ولی دلباختم با دیدنت؛ عشق گاهی مومنان را هم هوایی می‌کند! |مراسلات|

خنده هایت میبرد دل را عزیز جان من؛ در کنار دیگران اخمو شوی زیبا تری:)

به ردیفِ غزل و قافیه و واژه قسم؛ که من از شعر، فقط عشقِ تو را میخواهم...

گرچه در این مُعاشقه، جان هم گذاشتم؛ جانانِ من! ببخش مرا؛ کم گذاشتم...

|عطیه‌سادات‌حجتی نوشتم هرچه از هم دورتر، آسوده‌تر اما؛ کسی در گوش من می‌گفت من دلتنگِ دیدارم...

|فاضل‌نظری یک روز دو دلباخته‌ بودیم من و تو؛ اکنون‌ تو ز من دلزده‌ای، من ز تو دلتنگ!

بهانه‌ است؟! چه بهتر! بهانه‌ را بپذیر...

|عباس‌تافته با نگاهی سرد ابراز تأسف کرده بودی؛ قبل رفتن اندکی با من تعارف کرده بودی؛ یاد دارم گیسوانت را ز من پوشانده بودی! چند مصراع غزل را بی‌تکلف کرده بودی.. شک ندارم در رخ یوسف اگر می‌ایستادی، درس زیبایی نصیب چشم یوسف کرده بودی! مثل اسکندر مرا سوزاندی و دل خوش به آنم.. قبل سوزاندن مرا یک دم تصرف کرده بودی! کاش بالای سر افتادگان می‌ایستادی کاش قدری موقع رفتن توقف کرده‌ بودی!

شک ندارم یار من سر رشتهٔ موسیقی است؛ بس که با احوال من ساز مخالف می‌زند...

از همان شبی که گفتی دوستت دارم تو را، هر کسی من را که دیده گفته زیباتر شدی...