هنر پدر بودن... رفتی، نه مثل پایانِ یک فصل، که مثل درختی که سایه‌اش سال‌ها پیش از آنکه نامش را بدانیم، بر سر راه ایستاده بود. آدمی، گاهی بیش از آنکه به اشخاص دل ببندد، به حضورشان عادت می‌کند؛ به اطمینانِ خاموشی که می‌گوید: «هنوز کسی هست که چراغِ ایوان را روشن نگه دارد.» وداع، فقط فاصله نیست؛ آینه‌ای‌ست که نشانمان می‌دهد چه اندازه از قامتِ دیگری برای ایستادن خود وام گرفته بودیم. پدر بودن، شاید نسبت خون نباشد؛ شاید هنرِ آن باشد که پیش از رفتن، در دل فرزندان، راه رفتن را به یادگار بگذاری. و اکنون در سکوت پس از نام‌ها، آنچه می‌ماند نه صدای تشویق است و نه هیاهوی روزگار؛ بلکه مسئولیتِ ادامه دادنِ راهی که هر نسل باید با گام‌های خودش دوباره معنا کند. خداحافظ، نه به معنای پایان؛ که به رسمِ سپردنِ امانتی از دستی به دستِ دیگر است. و اگر اندوهی هست، از جنسِ اندوهِ فرزندی‌ست که می‌داند هیچ سایه‌ای تا ابد بر سرِ راه نمی‌ماند، اما ریشه‌هایش هنوز در جانِ درختانِ جوان نفس می‌کشند. ✍️شرمین ابراهیمی؛دانشجوی کارشناسی حقوق #نشریه_حلما #جامعه_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_ارومیه ‌ 🔹| @urmiajad | 🔸| @helma_jad |

🔴 چرا باید «میناب ۱۶۸» را بخوانیم؟ روایتِ ۱۶۸ کودک؛ و ۱۶۸ صدایی که نباید خاموش بماند... ویژه‌نامه جدید نشریه «حلما» این‌بار به یکی از تلخ‌ترین جنایت‌های تاریخ پرداخته است؛ روایتی از آنچه بر این کودکان گذشت، از توصیف یک فاجعه تا تبیین ابعاد و چرایی آن. «میناب ۱۶۸» تنها یک کتابچه برای خواندن نیست؛ تلاشی است برای شنیدن صداهای خاموش، بازخوانی یک فاجعه و به یاد سپردن کودکانی که نباید در هیاهوی روزمرگی فراموش شوند. بعضی اتفاق‌ها را باید خواند، فهمید و به خاطر سپرد؛ چون بعضی جنایت‌ها، نباید هیچ‌گاه عادی شوند. 📖 «میناب ۱۶۸» را در ویژه‌نامه جدید نشریه حلما ورق بزنید. ــــــــــــــــــــــــــــــ 🔹 صاحب‌امتیاز: جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه ارومیه 🔹 مدیرمسئول و سردبیر: ثمین ابراهیمی 🔹 جانشین سردبیر: آیناز رضایی 🔹 مدیر ویراستاری: هستی پرنیان 🔹 مدیر آموزش: عذرا روستا 🔹 مدیر اجرایی: سمانه رضایی 🔹 طراح و صفحه‌آرا: ثمین ابراهیمی @helma_jad @urmiajad #نشریه #نشریه_حلما #جامعه_اسلامی_دانشجویان #جامعه_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_ارومیه #ویژه_نامه #شجره_طیبه #میناب

🌱 ویژه‌نامه «شجره طیبه» نشریه حلما منتشر شد! ‌ 💢کتابچه‌ی میناب ۱۶۸💢 https://B2n.ir/vijenamehminab تاریخ انتشار: ۱۲ شهریور ۱۴۰۵ ‌ #شجره_طیبه #نشریه_حلما #جامعه_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_ارومیه 🔸 | @helma_jad |

تناقض کجاست؟ تناقض یعنی چه؟ «خیانت به شهدا: لاله؛ خیانت به وطن: مرزبان.» خانم لاله مرزبان! اگر زنان ایران آن‌طور که شما می‌گویید آزادی ندارند، پس چطور توانسته‌اید در عرصه هنر فعالیت کنید، مسیر حرفه‌ای خودتان را طی کنید و امروز در جشنواره ونیز حضور داشته باشید؟ اینکه یک زن ایرانی بتواند تحصیل کند، وارد دانشگاه شود، در عرصه هنر و ورزش فعالیت کند، در حوزه‌های علمی پیشرفت کند و در یک جشنواره بین‌المللی حضور پیدا کند، بخشی از واقعیت جامعه ایران است. امروز زنان ایرانی زیادی در بهترین دانشگاه‌های کشور تحصیل می‌کنند و در رشته‌های مختلف علمی، پزشکی، هنری، ورزشی و اجتماعی فعالیت دارند. زن ایرانی می‌تواند استاد دانشگاه، پزشک، پژوهشگر، ورزشکار، هنرمند، معلم و فعال اجتماعی باشد. پس وقتی از «آزادی زنان» صحبت می‌کنید، دقیقاً منظورتان چیست؟ آیا آزادی فقط زمانی معنا دارد که مطابق با الگوی غربی باشد؟ یا می‌توان برای زن مسلمان ایرانی الگویی را تعریف کرد که در آن، هم تحصیل و پیشرفت علمی وجود داشته باشد، هم حضور اجتماعی و فعالیت فرهنگی و هنری، هم خانواده و هم حفظ هویت و کرامت زن؟ اینجاست که مفهوم «الگوی سوم زن مسلمان» مطرح می‌شود؛ الگویی که زن را نه موجودی منزوی و محصور در خانه می‌خواهد و نه ابزاری برای نمایش و بهره‌برداری. زن مسلمان می‌تواند تحصیل کند، در جامعه حضور داشته باشد، در علم، هنر، ورزش و عرصه‌های مختلف فعالیت کند و در عین حال هویت و کرامت خود را حفظ کند. اما مسئله اصلی اینجاست: وقتی ما در میانه جنگ هستیم، آیا درست است به مسئله‌ای بپردازیم که مطابق با واقعیت جامعه ما نیست

و در چنین شرایطی هم در اولویت قرار ندارد؟ یا بهتر است صدای مردم کشورمان در جای‌جای جهان باشیم و روایتگر ایستادگی مردممان باشیم؟ وقتی کشور ما مورد حمله قرار گرفته، آیا وظیفه ما این نیست که از مردم خودمان بگوییم؟ از خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، از زنانی که در این جنگ آسیب دیده‌اند، از کودکانی که قربانی حملات شده‌اند و از مردمی که با وجود همه سختی‌ها ایستاده‌اند؟ آیا بهتر نبود به جای پرداختن به مسئله‌ای که آن را «نبود آزادی زنان» می‌دانید، از حملات و جنایات آمریکا و اسرائیل می‌گفتید و صدای مردم ایران در برابر این حملات می‌شدید؟ چرا نباید از ایستادگی مردممان روایت کنیم؟ چرا نباید جهانیان بدانند که مردم ایران در برابر حمله خارجی چه روزهایی را پشت سر گذاشته‌اند و چه هزینه‌ای داده‌اند؟ اگر قرار است از زنان ایران بگوییم، چرا از زنانی که در همین حملات قربانی شدند نمی‌گویید؟ شهیده مهسا طاهری، دانشجوی دکتری شیمی‌فیزیک دانشگاه تربیت مدرس، از جمله نخبگان علمی بود که در جریان حملات اسفند ۱۴۰۴ ترور شدند. ایشان از پژوهشگران فعال در پروژه‌های مرتبط با حوزه موشکی بود. چرا از شهیده مهسا طاهری نمی‌گویید؟ زنی که تحصیل کرد، در مسیر علمی خود پیش رفت و تخصص خود را در کشور به کار گرفت، اما در جریان حملات آمریکا جان خود را از دست داد. اگر قرار است درباره زن ایرانی صحبت کنید، آیا زندگی و سرنوشت چنین زنانی نباید در این روایت جایی داشته باشد؟ چرا از شهیده زهرا شهریازی، معلم باردار مینابی نمی‌گویید؟ زنی که در حمله دشمن آمریکایی_صهیونی به مدرسه شجره طیبه میناب جان خود و فرزندش را از دست داد. چرا از مادرانی نمی‌گویید که در این جنگ داغ فرزند دیدند؟ چرا از زنانی نمی‌گویید که همسر یا عزیزشان را از دست دادند؟ چرا از تازه‌عروسی نمی‌گویید که شب عروسی‌اش، به جای شروع یک زندگی جدید، با حمله دشمن به عزا تبدیل شد؟ این‌ها هم زنان ایران هستند. زن ایرانی فقط زنی نیست که در یک جشنواره خارجی روی فرش قرمز می‌رود و درباره آزادی صحبت می‌کند. زن ایرانی می‌تواند یک دانشمند باشد، یک معلم باشد، یک پزشک باشد، یک ورزشکار باشد، یک مادر باشد یا زنی باشد که در همین جنگ عزیزش را از دست داده است. ما برای امنیت و آزادی امروزمان هزینه سنگینی داده‌ایم. پشت نام هر شهید، یک خانواده قرار دارد؛ مادری، پدری، همسری یا فرزندی که باید با جای خالی عزیزش زندگی کند. مادرانی بودند که فرزندانشان را از دست دادند، خانواده‌هایی بودند که عزیزانشان را در حملات از دست دادند و زنانی بودند که در همین حوادث قربانی شدند. آیا رنج آن‌ها هم بخشی از واقعیت زنان ایران نیست؟ آیا در چنین شرایطی بهتر نیست یک زن ایرانی که در برابر چشم جهانیان تریبون پیدا کرده، از مردم خودش بگوید؟ از ایستادگی آن‌ها، از خانواده‌های داغدار، از زنانی که قربانی شده‌اند و از کودکانی که در این حملات آسیب دیده‌اند؟ آیا نباید از حملات آمریکا و اسرائیل انتقاد کنیم و روایت مردم خودمان را به جهان برسانیم؟ مسئله این است که وقتی کشور ما درگیر جنگ است، آیا باید صدای مردم خودمان باشیم یا صدای همان دشمنانی شویم که به کشورمان حمله کرده‌اند؟ پیش از آنکه بگویید «زنان ایران آزادی ندارند»، شاید باید بپرسید آزادی را با چه معیاری تعریف کرده‌اید و کدام بخش از واقعیت جامعه ایران را دیده‌اید؟ و پیش از آنکه در رسانه‌های جهانی درباره مردم ایران سخن بگویید، باید از خودتان بپرسید: آیا صدای مردم خودم هستم، یا صدای روایتی شده‌ام که دشمنان ایران از مردم این سرزمین ارائه می‌کنند؟ اگر درد، زنان ایران است، همه زنان ایران را ببینید. اگر دغدغه، مردم ایران است، صدای مردم ایران باشید. ✍️رویا امانلو؛ دانشجو معلم کارشناسی آموزش ریاضی #نشریه_حلما #جامعه_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_ارومیه ‌ 🔹| @urmiajad | 🔸| @helma_jad |