نامهای به لوناآتش وحشت زمانی میدرخشد که از جرقهٔ ترس گریزان باشی هنگامی که چشم هایت را بگشایی خواهی دید که جرقهی ترس در نهایت همان فشفشهای هست که در لحظهای گشاده آسمان شب را نورانی میکند در حالی که تو از آن گریزان بودهای و آتش وحشت چشم هایت را خفته کرده اما گریز را فرسوده کن که گریز از آنچه که شگفتی را به ارمغان آورد غمناکتر است
پریشانی آن نشان که لرزه را بر درونت روا میدارد را میسر نبین گهگاهی خود را نشین تا که ارغوان آسمان ها را ببینی که ابر ها را کنار هم گذارده و نی مینوازد و ریتم هایش را به زمین میبخشید آنگاه هر آنچه فشفشه ترس در آسمان ها بشتابد تو خواهی نشست و آن نورهای پراکنده در آسمان ها با نقش و نگار هایشان را شمرده تا زمانی که پنهان شوند و فشفشه دیگری آید که آشفته سازد حال آشفته ات را ولی او را به بازی درمانی بیابی تا که صبح شود آتش وحشت فرود آید و بینی که وحشت خفته است.
ا﷽ا
بدو گفت اگر بیم دارد دلم
نخواهم که باشد ز تن بگسلم
ازین ننگ برگشت و آمد به راه
گرازان و پویان به نزدیک شاه
چو در شد ز در شاه بر پای خاست
بسی پوزش اندر گذشته بخواست
که تندی مرا گوهرست و سرشت
چنان زیست باید که یزدان بکشت
نامهای به سحرنسیم صبحگاهی داستان ها را روایت میکند از خاکستر نشینی ها و فراز هایش در آن فنجانِ جا ماندهِ انتظار، انعکاس راوی ای روایت میشود که میخواند قصههای زنگ زدهی گوش تاریخ از آن خاکستر آتش شدهی کور تا که آن دژ به جا ماندهی غم ها؛ گر به جا مانده است افسوس یک جهان نیست که جهان به جهان در آن اندیشه قفس ها چیدهاست آنچه باقیست اندیشهی تحلیل آنها میان غنچهی نو شکفتهی قصه هاست که میبیند جهان را در زیر گلبرگ هایش سرچشمهٔ سبزی آغاز ها؛
در آن تکاپو های داستان ها جوش و شیرین پریان پریشان حال آنگاه، گویی که چیدهاند گلی در آن داستان که این داستان خود میتواند روید ز داستان راوی آن قصه ها گویند که این مَثَل لایه دفترچه های خاطرات شود داستان پریشان حالی حال جهان که مانده ز اینجا تا به آنجا یادگاری ها فراوان.
